M
Notoriū hoc oꝑat̉ ꝙ ꝯͣ agentē poſſeſſorio regularit̓ nō obſtat ꝓprietatis exceptō. Fallitqn̄ exceptio ē notoria ſiue ſit notoria diſpoſitionis ſiue cōfeſſiōis ſiue ꝓbatiōis ſiue ſentētie. In notorio aūt p̄ſumptiōis ē dubiuꝫ. Etp̄dicta ꝓcedunt etiā ſi agat̉ ad poſſeſſionemꝑ viā attēptati. no. anth. in d. c. vr̄a. lij. colū.ꝟ. circa media.Notoriū licet nō excuſet ab exp̄ſſione vbi formalis exigit̉ exp̄ſſio: excuſat tn̄ a formalitate ꝓponēdi ⁊ petendi vbi quoquo modo annectit̉ ad petitū: ſufficit em̄ qualitercūqꝫ expͥmat̉. vt no. anth. in. d. c. vr̄a. xxxviij. colum.ꝟ. ſcd̓m ē pͥncipiū. ⁊ vide duoſ. §. ꝓximos ſequentes. vide etiā. sͣ. §. notorium. nō excuſat appellantem.Notoriū ꝓbationis ſi fiat iudici pendente iudicio iā inſtituto ⁊ ex illo notorio ꝑs ſe nō fūdet agēdo vel excipiendo nō pōt iudex vi illius notorij aliquid de facto ſupplere ad pͥuatam ꝑtis vtilitatē. qꝛ ad mēſurā libelli ⁊ petitionis dictanda ē ſentētia. Fallit in papa quiin talibꝰ ſupplere pōt. p̄dicta vera niſi ius cuiagens innitit̉ ſit om̄ino cōnexū ei qd̓ poſteain iudicio ſit notoriū. Sed vbi nō eſt cōnexūtūc iudex ꝓpter hoc nō ſedet ⁊ ſic nō pōt dici notoriū. ideo in eadē inſtantia nihil oꝑat̉:ſed inchoando nouaꝫ telam ⁊ inſtantiam bn̄poſſet iudex ſuꝑ illo ex officio inqͥrere Et qd̓dictū eſt iudicē nō ſupplere poſſe in eo qd̓ nōeſt petitum licet deductū ⁊ iudici notū: ꝓcedit niſi illud habuerit initiū pendente iudicōvt in expēſis ⁊ attēptatis. vl̓ niſi petitū cū deducto eēt tl̓ia qd̓ nō poſſit cōſtare de vno niſi cōſtet de alio. quo caſu licet ſuꝑ vno deturpetitio. ꝓnūciat iudex etiā ſuꝑ alio. vt no. antho. in. d. c. vr̄a. xxxvj. colū. ⁊ .xxxvij.Notoriū ꝓbationis ſuꝑ quo ſe ꝑs non fundatagendo nec excipiēdo licꝫ non oꝑet̉ ꝙ iudexpoſſit de facto ſupplere inqͣꝫtū illud notoriuꝫē ſeꝑatum a petitis: tn̄ inqͣꝫtū eſſet cōnexumpoſſet iudex ſupplere defectū petiti ⁊ exceptiiuuando actoris intentionē ⁊ rei defenſionēEt ideo ſi ex deductis in iudicio notorie conſtet actori funditus nullū ius agendi cōpetere qͣꝫqͣꝫ reus illi nō innitat̉. debꝫ tn̄ iudex reūabſoluere. Sufficit eī ꝙ reus dicat actori iuſnō ꝯpetere: quia eius exceptio dicit̉ annexaactori. vn̄ ſi cōtra agentē vti poſſidetꝭ reus ſedefendendo dicat actori ius agendi nō cōpetere licet nō ꝓponat exceptiones ſpecificasnegātes poſſeſſionē. Si tn̄ ex actꝭ notorie cōſtat actorē nō poſſidere ſiue poſſeſſionē ꝑdidiſſe: pōt iudex abſqꝫ alia deductiōe ſupplere⁊ reū abſoluere. ⁊ ſufficit talia in allegationibus detegi. Et cū hac moderatiōe dꝫ intelli-
gi bar. qui dicit notorietatē nō excuſari a ꝓpoſitione exceptionis. vt no. anth. de coha.cle. vr̄a .xxxvj. ⁊ .xxxvij. colūna.Notorium nō operatur ꝙ non audita nec admiſſa defenſione rei. ſententia ſit nulla licꝫ ſitiniuſta. niſi aliter conſtaret ꝙ non fuit aliqͣliter de cauſa cognitum. quia ml̓ta poſſunt iudicem mouere que nō patēt. Inno. tamē aliter dixit. vt no. anth. in. d. c. vra. xl. colū. ꝟ.in deciſorijs aūt. Sed cōtrariū no. sͣ. §. notorium oꝑat̉ ꝙ in eo. vbi dicit̉ ꝙ nō audita defenſione rei ſententia nō valet. no. antho. deappella. ſolicitudinē. in pͥn. Et de re iudi. c. j.qd̓ ꝓcedit in notorio facti. ⁊ in notorio p̄ſumptionis. ⁊ fictionis ſurgentis a facto notorioEt idem in notorio ſententie ſi iudex eſt d̓ ſententia informatus licet legiſte contradicantIn notorio autem probationis ⁊ cōfeſſionisſecus eſt. no. antho. in. d. c. veſtra. liij. columna. ꝟ. dicebam.Notorium oꝑat̉ ꝙ ſuꝑ eo nō ē neceſſe ſententiā ferri qn̄ notoriū hꝫ in ſe incluſaꝫ ſententiāiurꝭ: qd̓ ē verū ad effectū iurꝭ ſꝫ nō ad effectusfacti impͥmēdos ⁊ exequēdos. ſi ē notoriumfacti ſentētia reqͥrit̉. ſꝫ nō ē neceſſe ꝙ ꝓferat̉in ſcriptꝭ ⁊ cū ſolennitate īmo ſufficit ſimplexp̄ceptū: qd̓ ē verū in ciuili: ſꝫ in criminali dubiū eſt. cōmuniter tn̄ tenet̉ ꝙ ſentētia nō reqͥrit̉. qd̓ ē verū in notorio facti. ſꝫ in notorio ꝓbationis ⁊ cōfeſſiōis ſentētia reqͥrit̉ ſi crimialiter agat̉. In ciuili aūt ī notorio ꝯfeſſiōis nōexigit̉ ſententia ſꝫ ſufficit p̄ceptū ſiue in eadēinſtantia ſiue in alia cōfeſſio ꝓducat̉. In notorio aūt ſentētie nō exigit̉ alia ſentētia. īmoeēt nulla tanqͣꝫ lata ſine inſtātia. vt no. anth.in. d. c. vr̄a. liij. colū. ꝟ. nunquid aūt. ſꝫ alibiideꝫ antho. dicit ꝙ etiā ſuꝑ crimine notorioreqͥrit̉ ſentētia licet non ſit neceſſe ꝙ ferat̉ inſcriptis. vt ipſe no. de iudi. at ſi cleeici. in pͥn.ꝟ. vlt i. ex glo.Notoriū an īpediat appellationē. dic̄ cal. ꝙ qn̄iudex ꝓcedit in notorio: ſi appellat̉ qꝛ ꝓcedit omiſſa citatiōe vel qꝛ defēſiōes ⁊ excuſationes ꝓbabiles nō admittit. tenet appellatōSꝫ reo citato ⁊ ꝓbatiōibꝰ receptꝭ vbi eas reciꝑe nō tenet̉ nō audit̉ appellās. ⁊ hec procedūt tam in ciuili qͣꝫ in criminali. licet ẜm īno.ſit dare rōnem differētie. qꝛ maior ē rō exequēdi penā delictorū ꝓpt̓ publicā vtilitateꝫqꝫ in ciuili ad cōmodū priuatū. Au dic ꝙ qn̄appellatio ſit pꝰ ſnīaꝫ ſipena ē arbitraria vel ēa iure det̓minata. ſꝫ illaꝫ excedit iudex. tenetappellatio qͦ ad oēm effectū tā ſuſpēſiuū qͣꝫ deuolūtiuū. Sꝫ ſi pena ē a iure det̓minata ⁊ illam nō excedit. appellatio nō tenet qͦ ad effectū ſuſpēſiuum: ſꝫ qͦ ad deuolutiuū ſic. qꝛ bn̄