S
litigando corā eo pōt recuſari ex cauſa ſuꝑueniēte poſt pactū. ⁊ idē qn̄ petitur aſſociari alteri ꝓpter ſuſpitionē ⁊ vtroqꝫ caſu ſtatur dicto ꝑtis dicētis ſe nouiter habere iudicē ī dubitationē ⁊ in ſuſpectū. vt noͣt antho. de iudi.c. j. ꝟ. oppono ſcd̓o ꝙ hec.Iudex ſubdelegatꝰ debet recuſari nō coraꝫ eoſꝫ corā ſubdelegāte qn̄ n̄ fuit ſubdelegatꝰ ī totū. idem ſi in totū ⁊ ē res ītegra ẜm Inno. Etqn̄ dicat̉ res ītegra. vide Io. an. in addi. ſpecu. in ti. de recuſa. §. ij. ad finē.Iudex ex qͥbus cauſis poſſit recuſari. vide ī. c.accedēs. ij. vt lite nō ꝯteſta. ⁊ de offi. delega.cū R. ꝟ. j. ⁊ de appella. poſtremo. ⁊ plene perant. in. c. cū ſpeciali. de appel. ⁊. c. legitima. eo.ti. li. vj. ī nouel. ⁊ ꝑ ſpecu. ī ti. de lega. §. ſuꝑeſtIudex delegatꝰ ſi eſt parti ſuſpectus pōt anteqͣꝫ recuſet̉ alteri ſubdelegare: ſed poſt recuſationē nō: niſi parte ꝯſentiente. etſi ſuꝑ recuſatione ꝓnūciatū eſt: tūc nō poteſt etiam cōſentiente parte cōmittere. vt patet in tex. de offi.dele. iudex. li. vj.Iudex ſi poſt recuſationē de eo factaꝫ vel poſtrelationē per ip̄m factā ꝓcedit: an valeat proceſſus ſi nō appellaret̉. vide ſub verbo iuriſdictio. §. iuriſdictio ſicut ſuſpēdit̉.Iudex inferior a papa nō pōt cauſam cōmittere tractandā p̄ter ius canonicū ⁊ eiꝰ eqͥtateꝫ ⁊ẜm iuris ciuilis rigorē. noͣ. ant. de iudicijs dilecti. ꝟ. circa ītellectū.Iudex ſiue ſit eccleſiaſticꝰ ſiue ſecularis debetoēs cauſas eccl̓iaſticas corā eo ꝟtētes cognoſcere ⁊ determīare ẜm canones. ſi materia eſtciuilis tm̄: ſequēda ē lex in foro ſuo: dūmodonon inducat ad peccādū. Idem ſi materia eſtmixta qꝛ lex ſeruat̉ in foro ciuili ⁊ canon in foro canonico quādo fori ſunt diuiſi. niſi materia ſit pia: quia tunc ſemꝑ canon eſt ſeruādus⁊ ideo in cauſis libertatis teſtamenti ad piascauſas pupilloꝝ viduaꝝ paupeꝝ ⁊ aliarū miſerabiliū ꝑſonarū: lex cōtraria canoni nō ſeruat̉. ſi aūt fori nō ſūt diuiſi ſꝫ ambo in eccl̓iaꝫvniti: vt qꝛ eccleſia in loco habet iuriſdictiōeꝫſpiritualē ⁊ tꝑaleꝫ ab initio vel ex accidēti vl̓ex cōſuetudine: tunc canon ſeruādus ē. vt ibiiudices ſeculares nō vellent ẜuare canones īmateria peccati: poſſent ꝑ eccleſiaſticos iudidices ad hoc compelli. vt notat antho. de iudici. c. clerici.Iudex inferior nō cognoſcit de pͥuilegio pape.ideo ſi ꝓducat̉ pͥuilegiū exemptiōis ad p̄iudiciū pape: de illo nō iudicat inferior. Idē ſi vertitur ī dubiū de ptāte pape ꝯcedētis an ip̄e cōcedere potuerit vel nō. ſꝫ ſi vertat̉ in dubiumde validitate pͥuilegij ab eo ꝯceſſi ſiue de eiusintētu: tūc ſi dubiū nō eſt ꝓbablle vt qꝛ de eo
apparet caſus apertus vel eſt decidibile ẜmdoc. opini. cōmunes: inferior pōt cognoſcereſicut videmꝰ quotidie iudices ſuꝑ talibꝰ iudicare quādo incidēter veniūt. ſecus qn̄ pͥncipaliter ſuper hoc adiretur: qꝛ tūc papa ē adeundus. ſi auteꝫ ibi cadit ꝓbabilis dubitatio: tūcſi cadit circa veritatē vel falſitatē narratoꝝ inpͥuilegio: inferior cognoſcit. Idem ſi dubitat̉de iure pͥuilegiati ſcꝫ an ſit capax pͥuilegij. ſedſi dubitatio ſit ſolum circa ꝟba pͥuilegij: ſoluspapa vel alter de eius mādato cognoſcit. Ethec vera in pͥuilegijs conceſſis a papa. de pͥuilegijs autē ip̄i pape ꝯceſſis: ip̄e ſolus iudicatAduerte tamē ꝙ lꝫ ipſe inferior nō cognoſcatde pͥuilegio ⁊ de diſpēſatiōe pape pͥncipalitercognoſcit tn̄ extrinſecꝰ ꝯſecutiue ad illaꝫ: vt ſidiſpēſatum eſt in duobus curatis: cognoſcitan cura animaꝝ negligatur. vt notat anth. d̓iudi. cum veniſſent.Index inferior nō p̄t cognoſcere de cauſa q̄ ſemel ē ad romanā curiā deuoluta. nō Ro. ꝯcl̓.cx. vide oīno. c. ſi duobꝰ. de appel. ⁊ qd̓ ibi noͣInno. ⁊ ant. vbi ſingularit̓ p̄dicta limitāt̉.Iudex inferior ſi cognoſcit de eo qd̓ ad ſolū ſuperiorē ſpectat: ſnīa ꝑ eū lata nulla eſt: quia h̓eſt defectus ptātis. nō anth. de iudi. cū veniſſent. in ſcd̓a colū. in fi.Iudex inferior cui ē attributa ſpecialis iuriſdictio reſpectu certe ꝑſone: intātum remanet iudex inquātuꝫ ē vigil in exercēda iuſticia ⁊ inquātū p̄t eā exercere. ſꝫ data negligētia vel impotētia exercēdi ꝓpter ꝓteruitatē ſubditorūdeuoluit̉ iuriſdictio ad antiquū ſuperiorē. etſic qn̄qꝫ ex defectu ſubditi priuat̉ dn̄s iuriſdictionis exercitio ne iuſticia periclitet̉. no ant.de iudi. ceteꝝ. ꝟ. noͣ ꝙ vbi tribuit̉.Iudex ordinariꝰ nō p̄t cognoſcere d̓ cauſa cuius iuriſdictio ē alteri ſpecialit̓ attributa: qꝛhocip̄o videt̉ a iuriſdictiōe ordinarij exēpta.hͦ eſt verū qn̄ illa ſpęcialis iuriſdictio tribuit̉rōne ꝑſone ī quā debet exerceri. ſecus ſi reſpectu territorij. qd̓ ē noͣbile. vt noͣt ant. d̓ iudi. ceterū. ꝟ. noͣ ꝙ vbi. ⁊ vide in. §. iudex ordinarian poſſit.Iudex dicitur habere ordinariā iuriſdictionequando habet eam a lege. noͣ antho. de iudi.ceterū. ꝟ. venio ad ſcd̓m. Item ſuſtitutus loco ordinarij vel eius vices gerens dicitur ordinariꝰ. noͣ. glo. in. l. nec qͥcqꝫ. ꝟ. vbi decretu.ff. de offi. procōſu. ⁊ le. ⁊ ī. l. ij. C. de offi. eiꝰ qͥvi. alte. opti. Et ordinaria iuriſdictio nō datniſi ꝑ pͥncipem. legem. vniu̓ſitatē. vel ꝯſuetudine. nō Ro. ꝯclu. ccclxj.Iudices ſi ſint plures qͥbus lex tribuit iuriſdictionē: nō d̓r data cuilibet inſolidū ſꝫ oībus ſimul. poſſunt tn̄ inter ſe aliqͦs eligere qͥ cogno-