IXpereticos ⁊ ſuſpectos de fide citari. ⁊ corā ſe ꝑſonal̓r vocare. ⁊ ita obẜuat̉ cōis ſtilus ⁊ practica curiaꝝ per iura cōmūia. de here. exͣ in vj. ⁊ in cle. ⁊ ſi talis citatus nō cōparet corā eo qͥ eum mandauit ⁊ citari fecit ⁊ ſtaret ꝯtumax ſic per annū: poſt poſſꝫ cōdēnari tāqͣꝫ hereticꝰ. c. cū ꝯtumax. de here. li. vj. Et ſi ep̄s vel official̓ p̄ueniſſet inqͥſitorē in citādo: ip̄e inqͥſitor de hoc certificatus nō debetſe intromittere ampliꝰ. ⁊ ita cōiter ſeruat̉. vn̄ poteſt etiā decerni ⁊ fieri executō ſnīe late ꝯtra reumde ⁊ ſuꝑ negocō pͥncipali: obmiſſa taxatōe expēſaꝝ. Et demū facta ⁊ ꝯpleta executōe ſuꝑ pͥncipa-ſi ſiue fuerit actū actōe reali vel ꝑſonali: tūc poterit fieri taxatō ⁊ executō ſuꝑ expen̄ taxatis an̄ ſuc-ceſſiue ⁊ ſeꝑatim. iudex aūt ſecularis exeqͥ pōt ſnīam ſuā vnicā que in rē trāſiuit iudicatā. vl̓ qͣndolate ſunt tres cōformes. qꝛ tūc nō pōt plus appellari. cle. vt calūnijs. d̓ re iud̓. nā ſi fuerit actū actiōereali mādat ⁊ facit poni actorē victorē in poſſeſſiōe rei īmobilis ſibi adiudicate. ⁊ ſi fuerit res mohilis: puta equꝰ liber ⁊ ſimilia. facit talē rē tradi ip̄i actori ꝑ viā facti ꝑ ſemetip̄m vel aliū executo-rem ad hoc ꝑ eum deputatū. Si vero fuerit actū actōe ꝑſonali. puta ſuꝑ aliqͣ ſumma pecūie vel ſimili. ⁊ tūc precipit reo ꝯdēnato vt ſoluat realit̓ ipſi actori victori ſummā infra certū terminū. qͦ ela-pſo facit capi ⁊ vēdi de eiꝰ bonis pͥmo mobilibꝰ ſi ſufficiāt. alioqͥn de īmobilibꝰ vſqꝫ ad dcām ſummam in qua fuit cōdēnatꝰ. Deinde vero venit̉ ad noīa ⁊ ad debita eius. iuxͣ. l. a diuo pio. ff. de reiud̓. ⁊ ꝓ pͥncipali ⁊ expen̄. ⁊ ſi reꝰ talis nō hēret bona poſſet deduci in arreſto ſeu carcere. ⁊ tā diuibi detineri donec ſoluerit: p̄ſertim cū erat obligatꝰ carceri ſeu arreſtatōi ꝑſone ſue. Et ſic eſt finistalis litis ⁊ cāe. qui qͣꝫ breuiꝰ pōt fieri in litibus imponi debet. nā ad hoc laborāt fere om̄ia iura.¶ De apoſtolisXXIIITquia eſt fcā mētō de apl̓is. Eſt ſciēdū ꝙ apl̓i ſunt remiſſiōes quas facit iudex a quo fu-Ait appellatū ip̄i appellan̄. ⁊ ſunt triplices. Quidā ſunt reuerētiales qͥ cōiter dant̉ a diffiniti-ua ꝑ hec verba ⁊ ſil̓ia ob reuerētiā ſedis apl̓ice vl̓ ſuꝑioris mei ad quē appellat̉. admitto veſtrā appellatōem vel defero veſtre appellatōi. ⁊ aſſigno vob̓ certū terminū. x. vl̓. xv. dieꝝ ſi in ꝑtibꝰ appellatur. vl̓ triū aūt quatuor mēſiū qn̄ appellat̉ ad cur̄. Ro. qn̄ eſt vltra mōtes. Alij ſunt dimiſſorij. ⁊ illidant̉ interdū a diffinitiua interdū ab interlocutoria qn̄ iudex a quo etiā defert appellatōi: ⁊ remit-tit cām ipſam iudici ſuꝑiori ad quē eſt appellatū. ⁊ ſic abdicat iuriſdiction̄. ⁊ tūc nō pōt ſe āpliꝰ in-tromittere niſi ſuꝑior eādē cām ſibi remitteret. c. cū parati. de appl̓. ⁊ rn̄det ſeu dat apl̓os ꝑ hec verba. Defero appellatōi vr̄e vel admitto appellatōnē vr̄am vel remitto cām iſtā meo ſuꝑiori. vl̓ nolome ampliꝰ intromittere de hac cā vel ſic. ⁊ incōueniēs nō credo vos in aliquo grauaſſe. ⁊ ideo de-fero veſtre appellatōi pn̄ſe niſi inqͣꝫtum ſuꝑior ad quē eſt appellatū duxerit admittēdū: inqͣꝫtū a iu-re ei fuerit deferēdū hanc rn̄ſionē ꝓ debitis apl̓is vobis faciēdo. ꝑ tales apl̓os abdicatꝭ a ſe iuriſdictionē. qꝛ remittit cognitionē appellatōis iudici ad quē. ⁊ ideo ſi expoſt ꝓcedit totū nulluꝫ eſt. ⁊ ſicvidi iudicari. ⁊ dādo iſtos apl̓os reuerētiales pōt aſſignare terminū appellāti ad iter arripiēdumvel ad ſe ſuꝑiori iudici pn̄tandū vel appellation̄ introducēdū ſeu reuelandū vel eā ꝓſequēdū ſi appellās nō obedit renūciat appellatōi. Sed ad finiēdū cām nō pōt p̄figere terminū. qꝛ id nō ē ī po-teſtate appellātis. c. ex inſinuatōe. d̓ appl̓. Alij ſunt apl̓i refutatorij .ſ. qn̄ iudex a quo refutat appellationē vel eā nō admittit. qd̓ fit ſepe qn̄ appellat̉ ab īterlocutoria. ⁊ tūc pōt ꝓcedere donec fuerit in-hibitus. qꝛ ſi inhibitꝰ eēt nō plus ꝓcederet. qd̓ ſi faceret ꝑ iudicē ad quē fuit appellatū ante omnia:et velo eleuato cōſtito tn̄ de ꝓceſſu ſi fuerit petitū ꝑ appellatōem reuocabit̉ tanqͣꝫ attēptatū ſeu īnouatū anteqͣꝫ cognoſcat̉ de valore appellatōis ꝓpter ſpretū iudicis a quo qͥ ꝯtēpſit iudicē ad quē: lꝫfuerit iuhibitꝰ. vt. c. nō ſolū. de ap. li. vj. etiā poſito ꝙ appell̓o poſtmodū reꝑiat̉ friuola vel īiuſta velnulla vt ibi tenet glo. ⁊ hoc eſt ꝓpter bonū obediētie quā debꝫ iudex ſuꝑiori ſuo. c. oīs aīa. de ſent̓.excō. tūc qn̄ dat refutatorios nō aſſignat appellāti terminū ad ꝓcedēdū. nec aliud niſi ad ꝓducen-dum in cā pͥncipali corā ſe. vn̄ dꝫ etiā aduertere iudex a quo fuit appellatū ꝙ exquo ſunt petiti apl̓iꝙ nō ꝓcedat donec eos dederit. qꝛ fcā interim eēt nulla. vt. c. ab eo. de appl̓. ⁊ appellās tenet̉ darevera ⁊ correctā copiā ſue appellatōis iudici a quo. vt ſuꝑ ea poſſit d̓liberare quos ⁊ qͣles apl̓os debeat dare. ⁊ expen̄ ip̄ius appellātis ẜm cōem vſum de doctrina ſiue practica. vn̄ qn̄ appellās comꝑaruit in termīo ſibi p̄fixo ꝑ iudicē a quo ad recipiēdū apl̓os corā eo ſemel eos paratꝰ reciꝑe: ſi tūc ſi-bi nō dant̉ nō tenet̉ ampliꝰ corā eo ꝯparere: ſed pōt ꝓſeqͥ ſuā appellatiōem vt pꝫ in glo. in. c. qͣꝫuisrigor. de appl̓. in cle. ⁊ debet peti ſepe ⁊ ſepius ⁊ inſtāter ſeu cū inſtātia multiplicata ⁊ vno cōtextu.vt ea. clemē. in pͥn.¶ Seqͥtur ſcd̓a inſtātia .ſ. qn̄ fuit appellatū a diffinitiua vl̓ ab interlocutoria iudicis ⁊ legittime. nec fuit renūciatū appellatōi exp̄ſſe nec tacite ⁊ pͥmo in ro. curiaRimo ſciēdū eſt ꝙ qn̄ appellatū fuit ab interlocutoria ſiue grauamine in Ro IXXIIIImana cu. ꝓcedit̉ ſic. qꝛ ſunt tres citatōes ⁊ tenent̉ tres termini anteqͣꝫ iudex ad quē poſſitinhibere iudici a quo Primus ad dicēdū ꝯtra ꝯmiſſionē. qꝛ illi iudices curie Ro. cēſent̉
Druckschrift
Formulariu[m] aduocato[rum] et p[ro]curatorum Romane curie et Regij Parleammenti : practicam [secundu]m iura co[m]munia clarissime ostendens
Seite
IXr
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten