De trinitate

vt: vtraqꝫ ꝑmaneat. Hoc igit̉ expedito equiuocationis atqꝫ ambiguitatꝭ nodo nihil ē vltra qd̓ poſſit opponi quin id ſit qd̓ firma veraqꝫ fides catholica cōtinet eundē chriſtū hoīem eē ꝑfectū: eundē deū eundēqꝫ qui hō ſit ꝑfectus atqꝫ deus. Unū eſſe deū ac deifiliū: nec qͣternitatē trinitatis aſtrui: dū hō addit̉ ſupra ꝑfectū deū: ſed vnā eandēqꝫ perſonam numerūtrinitatis explere. Ut cū hūanitas paſſa ſit: deus tn̄paſſus eſſe dicat̉. Nō quo ipſa deitas hūanitas factaſit: ſed qd̓ a deitate fuerit aſſumpta. Itē ꝗ hō eſt deifilius appellatur: non ſub̓a diuinitatis ſꝫ humanitatiſQue tn̄ diuinitati naͣli vnitate coniūcta eſt. Et cumhec ita intelligentia diſcernantur ꝑmiſceanturqꝫ: tn̄vnus idēqꝫ ⁊ hō perfectus ſit ⁊ deus. Deus quidē qd̓ipſe ſit ex patris ſub̓a genitus: hō v̓o qd̓ ex maria ſitvirgine procreatus. Itēqꝫ ꝗ hō deꝰ: eo qd̓ a deo fuerit aſſumptus: ⁊ qui deus hō: qm̄ veſtituſ hoīe ſit. cūqꝫ ī eadē perſona aliud ſit diuinitas: q̄ ſuſcepit: aliudquā ſuſcepit hūanitas: idē tn̄ deus atqꝫ hō eſt. Nā ſihominē ītelligas: idē hō eſt atqꝫ deus. Qm̄ hō ex naͣdeus aſſumptione: ſi v̓o deū ītelligas idē deꝰ eſt atqꝫhō: qm̄ deꝰ eſt naͣ: hō aſſumptiōe: ſitqꝫ in eo geminanaͣ: geminaqꝫ ſub̓a: qm̄ hō deuſ vnaqꝫ ꝑſona: qm̄ idēhō atqꝫ deus: mediaqꝫ eſt hec inter duas hereſes viaSicut virtutes quoqꝫ mediū tenent. Oīs .n. virtus inmedio reꝝ decore locata ꝯſiſtit. Siꝗdē vel vltra velinfra quā oportuerit fiat: a virtute diſcedit̉. medietatē igit̉ virtꝰ tenet. Quocirta ſi qͣttuor hec neqꝫ vltraeſſe poſſūt: vt ī chriſto aut due naͣe ſint: dueqꝫ: ꝑſonevt neſtoriꝰ ait: aut vna ꝑſona vnaqꝫ naͣ: vt Eutychesait: aut due naͣe ſꝫ vna ꝑſōa: vt catholica fides creditaut vna naͣ dueqꝫ ꝑſone. Cūqꝫ duas quidē naͣs duaſqꝫ ꝑſonas in ea: que cōtra Neſtorium dicta eſt: reſpōſione cōuicerimus. Unā v̓o perſonā vnāqꝫ naͣm eſſenon poſſe Eutyche prepōente mōſtrauimꝰ. Neqꝫ tn̄tam amens quiſquā hucuſqꝫ extitit: vt vnā in eo nam.crederet ſed geminas eſſe perſonas. Reſtat vt ea ſitvera: quā fides catholica pronūciat: geminā ſub̓aꝫ ſꝫvnam eſſe ꝑſonā. Quia vero paulo ante diximus Eutychen confiteri duas ꝗdē in chriſto ante adūationēnaturas. Unā v̓o poſt adunationē. Cūqꝫ hūc errorēduplicē interpretamur. celare ſententiam: vt hec adunatio aut gn̓atione fieret: cū ex maria corpꝰ hoīs minime ſumeret̉: aut ſumptū quidē ex maria ꝑ reſurrectionē fieret adu̓atio. De vtriſqꝫ ꝗdē partibꝰ idonee(vt arbitror) diſputatū ē. ¶ Nūc querēdū ē quomodo fieri potuerit vt due naͣe in vnā ſub̓am miſcerent̉Uerū tn̄ eſt ēt nunc ⁊ alia queſtio: que ab his inferripoteſt: qui corpus humanū ex maria ſumptū eſſe nōcredunt. Sꝫ alias fuiſſe ſequeſtratū preparatūqꝫ qd̓in adunatione ex marie vtero gigni ac ꝓferri videretur. Aiunt enī ſi ex hoīe ſumptū eſt corpuſ: hō v̓o oīsex prīa preuaricatione: non ſolū peccato ⁊ morte tenebatur: verū etiam affectibª peccatorū erat implicitꝰ.Eaqꝫ illi fuit pena peccati: vt cum morte teneret̉ obſtrictus. Tn̄ eſſet reus etiam voluntate peccādi. Curin xp̄o neqꝫ peccatū fuit neqꝫ peccādi vlla vollūtas.Et oīno hꝫ animaduertendā dubitationē talis q̄ſtio.Si enī ex carne humana chriſti corpuſ aſſūptū eſt: dubitari poteſt: que naͣm caro hec que aſſumpta ſit: eēvideat̉. Eum quippe ſaluauit quē etiam aſſūpſit. ſinv̓o talem hoīem aſſumpſit: qualis Adā fuit ante peccatū: integram videt̉ humanam aſſumpſiſſe naͣm: ſꝫtn̄ que medicina penitus nō egebat. Quomō aūt fieri pōt vt talem aſſumpſerit hoīem: qͣlis Adaꝫ fuit: cū

in Adā potuerit eſſe peccandi voluntas atqꝫ affectiovnde factū eſt: vt ēt pretergreſſis diuinis preceptis:inobediētie delictis teneret̉ aſtrictus. In chriſto v̓one voluntas ꝗdē vlla creditur fuiſſe peccād̓i. Cum p̄ſertim ſi tale corpꝰ hoīs aſſumpſit: qͣle Ade ante peccatum fuit: non debuerit eē mortalis: qm̄ Adā ſi nonpeccaſſet: mortem nulla rōne ſenſiſſet. Cū igit̉ chriſtꝰnō peccauerit: q̄rēdū ē: cur ſenſerit mortē: ſi. Ade corpus an̄ qͣꝫ peccaret aſſumpſit. Qd̓ ſi talē ſtatū ſuſcepit hoīs qͣlis Ade poſt peccatū fuit. Ur̄ ēt xp̄o nō defuiſſe neceſſitas: vt ⁊ delictis ſubiiceret̉ ⁊ paſſionibꝰcōfunderet̉. Obductiſqꝫ iudicii regulis bonū a malonon ſincera integritate diſcerneret: qm̄ has oēs pēasAdā delicti preuaricatiōe ſuſcepit. ꝯͣ quos reſpōdēdūeſt tres intelligi hōinū poſſe ſtatus. Unū ꝗdē Ade an̄delictū in quo tā etſi ab eo morſ aberat: nec adhuc vllo ſe delicto polluerat: poterat tn̄ in eo voluntas eēpeccandi. Alter in quo mutari potuiſſet: ſi firmiter indei p̄ceptis māere voluiſſet. Tunc enī id addendū foret: vt nō mō nō peccaret: aut peccare vellet: ſꝫ ne poſſet ꝗdē aut peccare aut velle deliquere. Tertiꝰ ſtatꝰeſt poſt delictū: in quo mors illū neceſſario ſubſecutaeſt: ⁊ peccatū ipſū voluntaſqꝫ peccati: quoꝝ ſūmitatūatqꝫ ꝯͣrioruꝫ hec loca ſunt: is ſtatꝰ qui primū eēt: ⁊ inpreceptis dei Adā manere voluiſſet: ⁊ is ꝗ pene fuit:qm̄ manere noluit. ī illo enī nec mors eē nec peccatūnec voluntas vlla peccati. In hoc v̓o ⁊ mors peccatū⁊ delīquēdi oīs affectio. Oīaqꝫ in perniciē prona: necꝗcqͣꝫ in ſe oꝑis habētia: vt poſt lapſū poſſet adſurgere. Ille v̓o medius ſtatꝰ in quo preſentia ꝗdē mortisvel peccati aberat. Poteſtas v̓o vtriuſqꝫ conſtabat:īter vtrūqꝫ ſtatū ē collocatus. Ex hiſ igit̉ tribus ſtatibus chriſtus corpore naͣe ſue ſingulas quodāmō indidit. Nā qd̓ mortale corpus aſſumpſit: vt mortē a gnͣehumano fugaret. in eo ſtatu ponēdū ē: qd̓ poſt Adep̄naricatiōeꝫ pęnaliter inflictū eſt. Quod v̓o nō fuitin eo volūtas vlla peccati: ex eo ſumptū ſtatu ꝗ eē potuiſſet niſi volūtate inſidiantis fraudibus applicaſſetReſtat igit̉ tertiꝰ ſtatꝰ ideſt medius. Ille. ſequi eo tēpore fuit. cū nec mors aderat ⁊ adeē poterat delīquēdi voluntas. In hoc igiō̓ Adam talis fuit. vt manducaret ac biberet: vt accepta digereret: vt laberet̉ inſomnū ⁊ alia que ei nō defuerunt. Humana ꝗdē ſedcōceſſa: ⁊ que nullā penā mortꝭ inferrēt: q̄ oīa habuiſſe chriſtū dubiū nō ē. Nā ⁊ manducauit ⁊ bibit: ⁊ humani corporis officio functꝰ ē. Neqꝫ enī tāta indigetia ī Adā fuiſſe credēda ē: vt niſi māducaſſet viuerenō potuiſſet. Sꝫ ſi ex oī ꝗdē ligno eſcā ſumeret ſemꝑviuere potuiſſet hiſqꝫ non mori. Iccirco paradiſi fru.ctibus īdigētiam explebat. Quam indigētiam fuiſſein xp̄o nullꝰ ignorat: ſꝫ poteſtate: nō neceſſitate. ⁊ ip̄aīdigētia an̄ reſurrectionē ī eo fuit. Poſt reſurrectionē v̓o talis extitit: vt ita illud corpꝰ īmutaret̉ hūanū:ſicut. Ad p̄ter p̄uaricatiōis vinculū mutari potuiſſet:quodqꝫ nos ipſe Ieſuſ xp̄s votꝭ docuit optare: vt fiatvolūtas eiꝰ: ſic̄ ī celo ⁊ ī terra: ⁊ vt aduēiat eiꝰ regnū⁊ nos liberet a malo. Hec enī noīa illa beatiſſima hunani gn̄is fideliter credētiū īmutatio dep̄cat̉. ¶ Hecſūt q̄ ad te de fidei mee credulitate ſcripſi. qͣ ī re ſi ꝗdꝑperā dictū ē: nō ita ſū amator mei: vt ea q̄ ſemel effuderī meliori ſentētie ante ferre ꝯtēda. Si .n. nihil ēex nobis bōi: nihil ē qd̓ ī noſtris ſententijs amare debeamꝰ Qd̓ ſi ex illo cūcta ſūt bōa: ꝗ ſolꝰ ē bonꝰ: illudpotius bonū eſſe credendū eſt: qd̓ illa incōmutabilisbonitas atqꝫ omnium bonorum cā perſcribit. v.