De diffinitionibus.

tudinē ſit vt diffinitio. Accipi pōt tēꝑamentū accipiens ex ꝑticula ſimilitudinis. Turpiſ trāſlatio ſit duobus modis. cū honeſta turpibꝰ definimꝰ aut turpiahoneſtis: vt ſi ꝗs patrationē diffiniēs lachrīas dicatveneris fatigate quē ſudorē meliꝰ noīaret. Aut ꝯtraaliꝗs dicat lachrime ſūt doloris patratio. huic vitionec ſuꝑior ꝑticula temꝑamētū tribuit. Ergo magnopere iſtud vitare debemꝰ. ¶ Octaua ſpēs diffinitionis. ἕχατα αφάίρετυτούξυαρτίοο .i. ꝑ priuātiamꝯͣrii eius qd̓ diffinit̉: vt bonū eſt qd̓ malū nō ē. hoc.genere diffinitionis vti debemus cū ꝯͣriuꝫ notū eſt.Nā hec duo cū ita intelligent̉ vt alteꝝ ſine altero eēnō poſſit: alterius cognitio qn̄ fiet. niſi fuerit vtrūqꝫcōprehēſuꝫ. Cū igr̄ alteꝝ querit̉ ꝗd ſit: vtiqꝫ hac diffinitione cōprehendi non pōt cuꝫ vtrumqꝫ neſcitur:ꝙ ſe ita naͣliter ligat: vt neceſſariā cognitionem ſibivnius cōprehēſione cōnectat. Periclitat̉ ergo talisdiffinitio. vn̄ an ꝯͣrium eius notū ſit ſcire debemꝰ vthoc ſublato fiat eiꝰ cognitio qd̓ diffinit̉. Quare melius ſepe ſit ſi querētes aliꝗd ꝗd diffiniendū ſit ꝯtrariū eiꝰ diffiniamus: quo ſublato illud qd̓ q̄rit̉ declarabimus: vt ſi bonū eſt qd̓ prodeſt cū honeſtate: idqd̓ tale nō eſt malū eſt. Cicero in rhetoricis nepharie demōſtrant̉ ea q̄ aliter ac debent̉ nec fieri nec ꝓbari pn̄t. Ponamus .n. neceſſariū ⁊ nō neceſſariū ꝯͣria: vt oīa ꝯͣria hic nos ponere intelligas: quoꝝ ſublatione id qd̓ querit̉ diffiniat̉. Ergo qd̓ non eſt neceſſariū ita diffiniri pōt ꝙ aliter: ac dr̄: ⁊ fieri ⁊ ꝓbaripōt hoc cū tollo neceſſarii diffinitionē ꝯſtituo. Ergorecte fieri pōt hmōi diffinitio: ſed hoc mō quēadmodūdocuit. Et hoc ē qd̓. m. cullius in ꝑtitionibus p̄cepit ſepe ex ꝯͣriis ēt diffiniendū. Sub hanc diffinitionē cadunt ēt notiones cū accn̄a tollunt̉: ⁊ alia oīa q̄diuerſa ſunt ⁊ cū ꝯͣrium accn̄tis vel conſequentis accidētis tollitur vt ſi ꝗs eſſe ſubſtantiā dicat: qd̓ neqꝫqualitaſ neqꝫ quātitaſ: neqꝫ reliqua accn̄ia ſit: cū oīaalia q̄ diuerſa ſunt tollunt̉: talis eſt diffinitio vt ſi ꝗshoīem diffiniens tollat oīa aīalia vel generaliter vl̓ſpecialiter. Quo genere diffinitiōis deꝰ diffiniri pōtEt .n. cū quid ſit deus nullo mō ſcire poſſumus ſublatione oīum exiſtētiū que greci. ōύτά. appellāt cōgnitionē dei nobis circūſcripta: ⁊ ablata notarū rerū cognitione ſupponit. Deus eſt neqꝫ corpus neqꝫvllū elemētū neqꝫ anima neqꝫ mēs neqꝫ ſēſus neqꝫ ītellectus: neqꝫ aliquid qd̓ ex his capi pōt his ⁊ talibus ſublatis ꝗd ſit deus poterit diffiniri: magis ſi addas qd̓ ēt diffiniri non pōt id deū eſſe. Contrariū accidentis vel cōſequētis cū tollit̉ talis ē diffinitio. Uigilare eſt vti ſenſibus: dormire eſt nō vti ſenſibꝰ naͣliter pn̄t videri hmōi diffinitiones cōuenire illi diffinitioni quā ſupra. ευύοίοίαπκηpͥ. diximꝰ. Ueꝝ illa ex accidentibꝰ eius rei quā diffiniuimꝰ cōſtat velconſequētibus. hec ex ꝯͣriis: itaqꝫ illa q̄. ξυύόιοηαπxij. eſt ex accidētibus ſit ⁊ docet. m. tullius piſonemnō fuiſſe conſulē ita. An v̓o reliquo tꝑe conſulē te ꝗfqͣꝫ duxerit: ꝗſqͣꝫ tibi venienti in curiā aſſurexit quiſqꝫ cōſulenti rn̄dendū putauit. Atqꝫ huius loci ſuperior oratio: ⁊ cōſequēs in hac diffinitiōe ꝯſiſtit. Quavariis modis explicat eū non fuiſſe conſulē docēs ētper ea q̄ repugnāt cōſuli a dictis factis cognitis. a cōſequentibus ſic diffinit. Conſulē aīo eſſe opꝫ confiliofide. grauitate. vigilātia cura toto deniqꝫ munere cōſulatus hucuſqꝫ a cōſequētibus. Oīa .n. conſequētiaſunt ex hoc qd̓ dicit muncre cōſulatus. vn̄. ευυοιοηατική. hec erit diffinitio hoc aꝑtius vt fiat dabo alid̓

exemplū. m. tullius in eadeꝫ. Quid eſt aliud furere.quā nō cognoſcere hoīes: nō cognoſcere leges: ni ſenatū: nō ciuitatē: cruentare corpus ſuū. Ergo conſequentia accn̄a colligere diffinitionis ē. έυῦοιο. μαπκησ. eius vero qd̓ diffinies ꝯͣrium tollere hec eſt illa quā octauā ſupradiximꝰ diffinitio. Nona ſpēs diffinitionis eſt. καταυποτῦπωοιυ .i. ꝑ quandā imaginationē: vt eneas eſt filiꝰ veneris: ⁊ anchiſe: hec ſēper in indiuiduis verſat̉ q̄ greci. ἀτο. μα. vocāt. Deſiderat̉ aūt iſta diffinitio circa noīa q̄ omonima ſūtindiuidua duntaxat: vt aiax ⁊ oileus: ⁊ thelamoniꝰ.Item ſubuenit in eo genere dictionis vbi aliquē pudor aut metus eſt noīare. Me videlꝫ inꝗt. m. tulliusſiccarii illi deſcribebāt de domo ſua ſic. At ꝓ fūdanioita deſcripſiſti ne eiꝰ neceſſariū nr̄m cōpetitorē iſtū:ip̄ꝫ eius nūc ſtudio: ⁊ gr̄a tota accuſatio iſta minutaē in metu fuerat noīare. Ideo ergo deſcriptꝰ ē. Iteꝫꝓ cornelio maieſtatis ip̄a ſūt: legite vt legebatis hīcintelligetis nulla tenuiſſima ſuſpitiōe deſcribi aut ſignificari corneliū hec tm̄ de ꝓpriis noībus: alia illaſit quā. ύπονάὀικνύ. diximꝰ ſuꝑior diffinitio. Ergoa genere patria corꝑe: factis: dictis ſiue caſibus: atqꝫab aīo vnū illū quē nolumus diffinitiōis genere declaramus. Decima ſpēs eſt. ϖστυποσ. hanc velutdiximꝰ vt ſi querat̉ ꝗd ſit aīal rn̄deat̉ vt hō ſic Ariſtdicit οίσιαεσήύως άύθρωποσ rē .n. q̄ſitā ſubiunctū declarat exemplū vt hoc ē propriū diffinitionisꝗd ſit illud qd̓ querit̉ declarare. Undecīa ſpēs diffinitiōis ē καταέῦδτάυπληοοίσεκτωο. μουυοιο.i. ꝑ indigentiā pleni ex eodē genere: vt ſi querat̉ ꝗdſit quadrans rn̄deatur cui dodrans deeſt vt ſit aſſis.Duodecima ſpēs diffinitionis eſt κατα έιπάῖυου .i.per laudē vt. m. tullius ꝓ cluentio lex eſt mēs ⁊ aīus⁊ conſiliū ⁊ ſciētia ciuitatis: ⁊ nos quidē vt diffinitinē on̄deremus ita poſuimꝰ exemplū. Nā hoc idemm. tullius dicēs nō adhibita orōe diffinitiōis ſimpl̓rcollocauit. mens inꝗt ⁊ aīus ciuitatis ⁊ conſiliū ⁊ ſcientia poſita ē in legibꝰ ⁊ vt nos ſupra docuimꝰ diffinitionē nihil aliud voluit qͣꝫ orōneꝫ eē. Ergo diuerſo mō. m. tullius ꝓtulit qd̓ a nobis cōuerſum orōneſua forma diffinitiōis accepit: ⁊ hoc lōge ab illo mōdiſtat ꝗ ſit ꝑ methaphorā nō .n. trāſlatio ē cum lex:mens dr̄ ciuitatis: nec tn̄ genꝰ eſt vt ſubſtātialis habeat̉. ούριāδη5. conſequēs .n. eſt vt ⁊ ꝑ vituꝑationē: ſed ſine tranſlatiōe ponat̉ ſic videri pōt a. m. tullio diffinitū. Seruitus eſt poſtremū maloꝝ non mōbello ſꝫ morte ēt repellēdū qͣꝫqͣꝫ .n. ita ſit exorſus pareſt: tranꝗlla libertas. Sꝫ inter pace̓ ⁊ ſeruitutē plurimū intereſt vt ꝑ dr̄iam diffinitio eē videat̉. tn̄ ꝗanō articulū illū breuiter quo diſtaret ꝯtendit. Sedvnāquāqꝫ rē ſuo genere diffinitiōis collationē magis qua diſtarēt on̄dit nō genere diffinitiōis ꝑ dr̄iaꝫErit igr̄ prior pacis diffinitio. ευυοιοκαήκά a ꝯn̄tibus eiª rei quā diffiniebat. Pax ē tranꝗlla libertashec ſcd̓a magis ꝑ vituꝑationē nō .n. aut ꝯſequēs eiꝰē: aut aliꝗd hoꝝ q. ἕυυοιο ματνω. diffinitiōi dedimus ſꝫ ſola vituꝑatio eſt q̄ ſeruitutē maloꝝ oīum dicit eē poſtremū. Nec accipit̉ rurſus malū quaſi genꝰad ſeruitutē. nā malū qͣlitas eſt ſeruitus ad aliꝗd. vtcū diuerſe ſint res malū genª eſſe nō pōt ad ſeruitutē. Iure igit̉ ꝑ vituperationē facta dr̄ ſeruitutis ſuprapoſita diffinitio. Tertiadecima ſpēs diffinitōisēκα μάράκοναύ .i. iuxta rōnem q̄ proportio dr̄. Cuꝫaliꝗd qd̓ diſputari licet cū altero id eē dr̄ qd̓ illud ēalteꝝ ꝑꝑ rōnem ſimilitudinis: ſed hoc cōtingit cummaioris