De interpretatione ſecunde editionis li. iiii.

eſt iuſtus hō. non omnis eſt non iuſtus hō. contingitergo aliqn̄ veras eſſe. ſed nō inquit oīo. Naꝫ ſi a particulari negatione infinita ceperis non idem eſt. i.non eadem veritas venit. hoc autem tali probat̉ modo. Si enim vera eſt qm̄ non omnis eſt non iuſtuſ hōfalſa eſt ea que dicit omnis eſt non iuſtus homo. Eſtenim ei contradictorie oppoſita. hac autem falſa quedicit oīs eſt non iuſtus homo: non oīno verā neceſſeeſt eſſe eam que proponit oīs eſt iuſtus homo. iccircoqm̄ he due ſibi ꝯͣriorumdoco oppoſite ſunt cōtrariasaūt propoſitiones ſimul falſas eſſe poſſe ſupra docuimus. ergo non neceſſe eſt ſi falſa eſt omnis eſt non iuſtus homo. veram eſſe eaꝫ que dicit omnis eſt homoiuſtus qd̓ ſi nō neceſſe eſt: hoc pōt fieri vt vtreqꝫ ſintfalſe. qͣre euenit aliqn̄ vera hac ꝓpoſitione que dicitnon omnis eſt non iuſtus homo: falſa ſit illa que ꝓponit omnis eſt iuſtus homo. quare non ſil̓r ẜm diamētrum in veritate ſibi propoſitiones conſentiunt. atqꝫhoc qd̓ Herminiuſ non recta expoſitiōe dicit. ordinēturbat: Si ꝗs aūt vel hoc qd̓ Herminius ait diligenter agnoſcit: vel id qd̓ ſupra nos diximus: cognoſcitmultā eſſe differentiam expoſitionis: ⁊ meliorem ſuperioreꝫ iudicās eiqꝫ ſi ꝗs nobis credit. recte ꝯſētiet.¶ He due igitur oppoſite ſunt. alie auteꝫ ad id qd̓eſt non homo quaſi ſubiectum aliquod additum.vt eſt iuſtus non homo. non eſt iuſtus non homo.eſt non iuſtus non homo: non eſt non iuſtus nō homo. magis autem plures his non erunt oppoſitiones. hee autem extra illas ipſe ſecundum ſe erunt.vt nomine vtētes eo quod eſt non homo.¶ Supra iam dixerat oē ſubiectum aut ex noīe ſimplici ⁊ finito: aut ex noīe rurſus infinito conſiſtere: ⁊ eorum oppoſitiones on̄dit ꝙ eſſent due: ⁊ quattuor ꝓpoſitiones. duę quidē ſimplex ſubiectū nomē hn̄tes.due v̓o infinitū. ⁊ poſt has qn̄ eſt tertiū adiacens p̄dicaret̉. Illic quoqꝫ dupliciter oppoſitiones fieri dixit:cū .ſ. finitū nomen eſſet: vel infinitū predicatū: earumqꝫ inter ſe eam ꝯn̄tiam demonſtrauit: qualem haberent priuatorie ad eaſdem ip̄aſ ſimplices: quibus ex finito noīe propoſitiones compararent̉: ⁊ qm̄ oīs haꝝvarietas ꝓpoſitionū ita ſit cum eſt tertium predicaretur: vt aut ſubiectū ⁊ p̄dicatum finita ſint: aut ſubiectum quidē finitū predicatū v̓o infinitū: de ꝗbus ſupra locutus eſt: cū eaꝝ conſequētiā demōſtrauit. autinfinitū hn̄t ſubiectū: finitū v̓o predicatū: aut infinitum ⁊ ſubiectum ⁊ predicatum. ⁊ habent quidem ꝓpoſitiones vtrūqꝫ finitū: vt eſt: hō iuſtus ē: hō iuſtusnon eſt. finitū v̓o ſubiectū: infinitū p̄dicatū vt eſt hōnon iuſtus eſt: hō non iuſtus non eſt. ⁊ harū quidē cōſequentia ſupra monſtrata ē. alie v̓o ſunt q̄ infinitumhn̄t ſubiectū ⁊ quaſi noīe vtant̉ noīe infinito: vt nonhō iuſtus ē: non hō non iuſtus ē. vtūt̉ enim he ꝓpoſitiones ſubiecto .i. non hō vt noīe. p̄dicato v̓o eo. qd̓ ēiuſtus. hoc eſt enī qd̓ ait alie aūt ad nō hō: vt ad ſubiectum aliqd̓ additū. Si ꝗs enim ponat non hō ꝗdēſubiectū: ⁊ de hoc aut finitū nomē p̄dicet vt eſt iuſtꝰaut infinitū vt ē non iuſtus: vtroqꝫ mō rurſus duplicem faciet oppoſitionē. quattuor aūt ſunt ꝓpōnes heEſt non homo iuſtus.Non eſt non homo iuſtus.Eſt non homo nō inſtus non eſt non hō non iuſtusIn his igitur quattuor propoſitionibꝰ: oppoſitiōibusv̓o duplicibus non hō quidem ſubiectū ē. ſed in ſuperiori oppoſitione finitū ꝗdem p̄dicat̉ nomē qd̓ eſt iuſtus. in inferiore v̓o infinitū qd̓ eſt non iuſtus. ſed ille

inquit que p̄dicatum quidem infinitum hn̄t: ſubiectūv̓o finitum: vel quibus ⁊ predicatū finitum eſt ⁊ ſubiectū: habent aliquam ad ſe conſequentiā. he v̓o qͣspoſtea memorauimꝰ .i. que infinitū hn̄t ſubiectum: ⁊predicatū vel finitū vel infinitū: nullam hn̄t ꝯn̄tiā adeas propoſitiones: que ſiue finito p̄dicato ſiue īfinito⁊ finito tn̄ ſubiecto ꝯſiſterent. hoc enim eſt qd̓ ait. heaūt extra illas ipſe ẜm ſe erunt .i. nullā ꝯn̄tiam ad ſuperiores que ex finito ſubiecto ꝯſtarent: habere aiteas q̄ infinitū ſubiectū in ꝓpoſitionū ordīe retinerētPoſtqͣꝫ igit̉ enumerauit ⁊ eas que ex vtriſqꝫ finitꝭconſiſterent .i. ⁊ ſubiecto ⁊ p̄dicato: ⁊ illas que ex ſubiecto ꝗdem finito: p̄dicato v̓o infinito eſſent: his ēt illas que ex ſubiecto infinito eſſent ⁊ ex finito p̄dicato:necnon illas addidit: que ex vtriſqꝫ infinitꝭ ꝯſtare viderentur. Poſtqͣꝫ igitur has enumerauit: ait. Magis aūt plures his non erunt oppoſitiones. oīs enimoppoſitio (qd̓ ſupra iam dcm̄ eſt) aut eſt ex vtriſqꝫ finitis: vt eſt hō iuſtus: nō eſt hō iuſtus. aut ex finito ꝙdem ſubiecto ⁊ infinito p̄dicato: vt eſt hō non iuſtuseſt: hō non iuſtus non eſt: aut ex infinito ꝗdē ſub̓o. finito v̓o p̄dicata. vt eſt non hō iuſtus: non eſt non hōiuſtus. aut ex infinitis ꝗdem vtriſqꝫ. vt eſt nō hō noniuſtus eſt: non hō nō iuſtus non eſt. vt aūt ꝗnta oppoſitio reꝑiri poſſit: nulla reꝝ rōne poſſibile eſt. de hisergo hec dicta ſunt: in ꝗbꝰ eſt tertiū adiacēs p̄dicat̉.¶ In his v̓o in quibus eſt non cōuenit. vt in eo qd̓eſt currere: vel ambulare. idē facit ſic poſitū. ac ſi ēadderetur. vt eſt currit oīs hō. nō currit oīs hō. currit oīs non hō. non currit oīs non hō. non enim dicendum eſt non oīs hō. ſed noͣ negationē ad id qd̓eſt homo addendū eſt. omnis non vniuerſale ſignificat. ſed qm̄ vl̓r. manifeſtum ē aūt ex eo qd̓ eſt. currit homo. nō currit hō. currit nō hō. nō currit nonhō. hec .n. ab illis differūt eo ꝙ vniuerſaliter nō ſūtquare omnis vel nullus nihil conſignificat aliud.niſi quoniam vniuerſaliter de nomine vel affirmationem. vel negationem. ergo ⁊ cetera eadem oportet apponi.¶ Sunt quedā ꝓpoſitiones in ꝗbus eſt quidem tertiūadiacens predicatū eſt: ⁊ hoc ſono ipſo ⁊ ꝓlatione dignoſcitur. alie v̓o ſunt in quibus tale verbum predicatur qd̓ tertiū ꝗdē adiacens nō predicet̉: hꝫ tn̄ ꝯiunctū atqꝫ intra ſe verbum ē: que propoſitio ſi ſoluat̉ inparticipiū atqꝫ verbū eſt: quod an̄ ſolo verbo dictumpredicatū: ſcd̓o p̄dicabit̉: tertio loco p̄dicabit̉ ē: ⁊ ſitſimilis ꝓpoſitio tāqͣꝫ ſi ꝓlatōe quoqꝫ hēret eſt verbūſi ꝗs enī dicat oīs hō currit: in hac ꝓpoſitione vnumſub̓m eſt alteꝝ predicatuꝫ. hō enī ſub̓m ē: p̄dicatū ātcurrit. neqꝫ enim poſſumus arbitrari in hac propōnetres eſſe terminos iccirco ꝙ oīs quideꝫ terminus nōeſt: ſed ſubiecti termini determīatio. Significat .n.qm̄ res vl̓is .i. hō vl̓i ſubiicitur curſui: cum dr̄ oīs hōcurrit. nulla eſt enī hoīs exceptio: vbi oēꝫ currere determinatio eſt. ergo nō ponitur loco termini id quoddicimus oīs: ſed potius ſubiecti termini determīatioē. Quocirca in hac propōne que dicit oīs homo currit. duo ſunt termini hō ⁊ currit. ergo in hac eademquāqͣꝫ verbū ē nō p̄dicet̉ in prolatione tn̄ verbi quodeſt currit ſignificatione cōcluditur. Si ꝗs enim hancꝓpōnē que dicit oīs hō currit: ſoluat in ꝑticipium atqꝫ verbū: faciet oīs hō currēs eſt. ⁊ idē ſignificat ꝑticipium v̓bo ꝯiunctū. qd̓ ſignificat v̓bū: qd̓ vtraqꝫ cō-