Druckschrift 
1 (1499) Opera philosophica minora et theologica
Entstehung
Seite
7v
Einzelbild herunterladen
 

De predicamento ſubſtantieGenus Sbſtātiagn̄aliſſimumD4.VDr̄aIncorDr̄aporeaCoſtitutiuaCorS Sb̓alt̓nūSpēs ſb̓aſ8D. 4xAnimaInaniDr̄a/Dr̄atummatumCouſſitutisAiuens ſb̓alt̓nūSpēs ſb̓al̓D xſInſenſiDn (ſriſuiDr̄abileCōſtitutit ſb̓alinūSpēs ſb̓al̓CxeInratio Dr̄aDr̄a lenaleCōſtitutiuaHomoSpeciesſpāliſſimaCAtrcrcLeoIndiuidua Suppoſita ſingulariaIſteAliꝗs Sor. pla.Aliꝗs aſinꝰ brunellꝰ iſte aſinꝰ

Qd̓ aūt magis ſpēs. ſuꝑ ſpē res differētes ponit̉:nūqͣꝫ digne genꝰ poterit appellari. Ergo qm̄ quēadmodū qd̓ ſuꝑiꝰ genª ſuꝑ ſe genꝰ hꝫ: magis genusdicit̉ ita ſpēs qm̄ ſub ſe ſpeciēs hꝫ ſꝫ tm̄ īdiuiduamerito magis ſpecies appellat̉. Illa aūt que ī mediopoſita ſunt. eiuſdē ſunt habitudinis: qm̄ ſpēseſſe poſſūt: non ſūt magis genera: qm̄ genera eſſe-

poſſūt: iccirco nunqͣꝫ magis ſpēs predicātur. Namillis que ſuperſūt ſpecies ſunt: illis vero que ſubſuntloco generis p̄ponūt̉. igitur due forme ſint oīumrerū: aut vt genera p̄ponāt̉: aut vt ſpecies ſupponātur: ſūmitates .i. generaliſſimū genus. ſpecialiſſimaſpecies: ſingulas tm̄ cōtinēt habitudīes. Illud vt tm̄genus: nūqͣꝫ ſpecies videatur: illud vt ſola ſpēs: nūqͣꝫetiam