De predicamento ſubſtantieGenus Sbſtātiagn̄aliſſimumD4.VDr̄aIncorDr̄aporeaCoſtitutiuaCorS Sb̓alt̓nūSpēs ſb̓aſ8D. 4xAnimaInaniDr̄a/Dr̄atummatumCouſſitutisAiuensgͣ ſb̓alt̓nūSpēs ſb̓al̓D xſInſenſiDn (ſriſuiDr̄abileCōſtitutitSͣ ſb̓alinūSpēs ſb̓al̓CxeInratio Dr̄aDr̄a lenaleCōſtitutiuaHomoSpeciesſpāliſſimaCAtrcrcLeoIndiuidua Suppoſita ſingulariaIſte hōAliꝗs hō Sor. pla.Aliꝗs aſinꝰ brunellꝰ iſte aſinꝰ
Qd̓ aūt magis ſpēs. nō ſuꝑ ſpē res differētes ponit̉:nūqͣꝫ digne genꝰ poterit appellari. Ergo qm̄ quēadmodū qd̓ ſuꝑiꝰ genª ſuꝑ ſe genꝰ nō hꝫ: magis genusdicit̉ ita ſpēs qm̄ ſub ſe ſpeciēs nō hꝫ ſꝫ tm̄ īdiuiduamerito magis ſpecies appellat̉. Illa aūt que ī mediopoſita ſunt. nō eiuſdē ſunt habitudinis: Nā qm̄ ſpēseſſe poſſūt: non ſūt magis genera: ⁊ qm̄ genera eſſe-
poſſūt: iccirco nunqͣꝫ magis ſpēs predicātur. Namillis que ſuperſūt ſpecies ſunt: illis vero que ſubſuntloco generis p̄ponūt̉. Cū igitur due forme ſint oīumrerū: aut vt genera p̄ponāt̉: aut vt ſpecies ſupponātur: ſūmitates .i. generaliſſimū genus. ⁊ ſpecialiſſimaſpecies: ſingulas tm̄ cōtinēt habitudīes. Illud vt tm̄genus: nūqͣꝫ ſpecies videatur: illud vt ſola ſpēs: nūqͣꝫetiam