⁊ d̓initas. Et ideo. Expādi manus meas ad te qꝛin operibus ſuis ꝯgnoui ꝙ omnia bona ⁊ nō a ſeſed a te tueqꝫ bonitatis ꝑticipacōe bona exiſtuntIdeo tibi gracias agēs expandi merore manusmeas ad te tāꝙͣ ad bonorū omniū largitorē et,Anima mea ſicut terra ſine aqua tibi. Nō ſolūad te expandi manus corporis mei ſed omnes vires animi. Et merito qꝛ aīa mea ad te derelicta ſibi eſt ſicut terra ſine aqͣ. Ideo debet ſe ad te exꝑādere ⁊ nō ſibi ipſi ſꝫ tibi adhere̓. Quia nō ipſa ſeip̄ſam ſed tu ſolus eam potes rore gratie irrigareSicut autē terra ſine aquā ſterilis eſt ſic animaſine gracie tue pluuia fructum ferre non poteſt.Tu ergo velocīter exaudime dn̄e cito dādo pluuiā quia ſitiuit in te anima mea. Ideo aquam dare longius ne differas qꝛ deficit ſpiritus meꝰ atetāꝙͣ ſterilis derelictꝰ. ⁊ ꝓpter hoc. Nō auertasfaciē tuam a me. ſpiritu meū derelinquendo ⁊ abeo auferēdo vel ei differēdo gratie tue donū. alioquī ſimil̓ ero deſcēdentibus in lacum hoc ē in ꝓfūdum peccatoꝝ. Sed potiꝰ. Auditā facm̄ mane mīam tuā fac īꝙͣ mͥ mīaꝫ tuā auditā .ſ. a ꝓphetis ⁊ maīfeſtatā ī ſcripturis fac me ex te īteriꝰ ſētire quod exterius facis audire. Et hoc mane ⁊cito non tarde quia in te ſperaui. Et ideo ſperaui qꝛaudiui ꝙ ꝓpe eſt dominꝰ oībus inuocantibꝰ eūin veritate ⁊ vt cito mͥ facīas miſericordiā tuam