Notā fac michi viā in qͣ ambulē vt ſit lucerna pedibꝰ meis verbū tuū ad recte ambulādum in viamandatoꝝ tuorū qꝛ ad te a quo tāꝙͣ a patre luīnū deſcēdit omne bonū ⁊ qui illuminās omnē hominē venientē in hunc mūdū ad te inꝙͣ ⁊ non cōtra te leuaui animam meam. Et ideo Sripe mede inimicis meis dn̄e ad te cōfugi. Non a te fugicōtempnēdo ⁊ poſtponendo lucē tuā. ſꝫ ad te ꝯfugiquerēdo ⁊ poſtulando eā ideo cripeme de inimicismeis ſciꝫ a dyabolo ⁊ mīſtris ſuis qui temptantut ābulē ī tenebris. Et ut ab eis eripias me. doceme face̓ volūtatē tuam. qꝛ ſi nō doces me. faciā volūtatem meam. nō tuam ⁊ ſic deſines me deus meus dū ego te deſeram. Ergo doce me. qꝛ deus meꝰes tu. Ad alium currerē ſi alium haberem creatorem. ſed qꝛ tu ſolus es deus meꝰ. Ideo doce me ſic̄magiſter meꝰ. ꝙ vtiqꝫ facies ſpiritus tuus bonꝰdeducꝫ me in terrā rectam. Ecce qꝛ ſupra in meōria eternoꝝ. ⁊ in cōtemplacōne tua ⁊ tuorum operum delectatꝰ ſum. ne magnitudo ꝯtemplacōnisextolleret me. Ne ſuꝑbia fieret leticīa mea. letismiſcui triſtia. ſꝫ iam poſt triſticiam conuertor adgaudia. Iam enim pſane ſpero. ꝙ ſpūs meꝰ malus nō ꝑducet me in terram ꝑuerſam infernaliūpenaꝝ. Quia ſpūs tuus bonus deducꝫ me in terrārectā. In terram ſcꝫ celeſtiū gaudiorum. de quadicitur. porcō mea in terra viuentium. Et hoc non