meaqꝫ ꝓpria virtute diffido. Ideo ꝑ auxiliū miſericordie tue c̓fugiū miſerie mee q̄rēs ad te clamādo ꝯfugio dicēs. deprofūdis clamaui ad te domine nō ſolū de exterioribus labijs oris ſꝫ deprofūdis ⁊ ītimo cordis clamaui ad te. Quid clamaui. dn̄e exaudi vocē meā. dein̄ alijs verb̓ iterū repeto. fiāt aures. cauditus clemēcie tue intēdētes in vocē dep̄cacōis mee. Nec fruſtra ſepe etiteꝝ atqꝫ iterū varijs verbis tādē orationis deuocionē explico quia ad exprimēdū affectum mentis mee nō ſufficit organū mee vocīs nec deſiderium vocis nec deſideria cord̓ ſatis poteſt deprome̓lingua carnis nec in melto clamo. deprofundiscordis ⁊ vocis qui me eſſe ſentio nō ſolū in vnoꝓfundo ſꝫ in pluribus ꝓfundis fluctibus tā interioris ꝙͣ exterioris miſerie ꝙͣ diu ſum ī via huiꝰmiſerabil̓ vite. Nam q̄ ſic deprofūdis clamat deꝓfundis ſurgit. Nec ipſe clamor eum diu inprofundis eſſe ſinit. Quia vox huius clamoris ōeꝓfundū penetrat ⁊ vſqꝫ ad dei aures ꝑueīt. Ecōtra vero quidā valde inprofundo malorū ſuntqꝛnec ad te clamāt cū ſe viderint quotidianis peccatis ⁊ iniquitatibus obrutos et oppreſſos ſꝫ pocius illos irrident qui eos adte clamare monēthoc eſt profundū malorum de quo ſcripturā dicit pccor cū venerit inprofundū malorū ꝯtēpnitAbſit hoc a me dn̄e ſed ad te clamō deprofundis