reſponſio. Supra eī ꝯmemorāt̓ ꝯpediti ⁊ int̓emꝑti reges ⁊ populi ſyon ⁊ iheruſalē. Qd̓ aūt ſingularit̓ dicit̉ rn̄dit ei non ad eos videt̉ poſſe referriq̄ pluraliter noīantur. Sed ſciēdū ē ꝙ hic rn̄devnica ꝓ pluribꝰ a tota eccleſia q̄ in xp̄o vna ē ꝓeius fidelibus. Ipſa que vnū eſt corpꝰ pro omnibus mēbris eius reſpōdit. Rn̄dit inquā dominogratias ei agēdo ꝙ eā proſpicere eā audire. eama vīcul̓ ſoluere. eā ad ſui noīs laudē excītare eādeniqꝫ ex varijs popul̓ ad vniꝰ dei ẜuitiū ꝯgregare dignatus ē. Reſpondit gͦ ei nō vocē ſꝫ corde. nōlingua ſꝫ vita non in via imfirmitatis ſue ſꝫ virtutis ſue ſcꝫ in fidei xp̄i firmitate que fides via ē adpatriā. Et eſt virtus hiuꝰ vie que in patria nonmanebit ſed eius obſcuritatē euacuabit claritasglorie. Reſpōdit ergo eccleſia domino ⁊ quid dixit. paucitatē inquid dieꝝ meorū nuncia michi.Rn̄dēdo ergo orat qͣſi di cat. O deus meꝰ nūcīa mͥpaucitatē ⁊ b̓ reuitatē dieꝝ meorū hoc eſt qꝛ dixiſti ꝙ eccleſia manebit ⁊ tu cū ca eris vſqꝫ ad ꝯfūmacōeꝫ ſeculi fac me ꝯgnoſcere adiligēter attendere ꝙͣ breue ⁊ exiguū eſt hoc tēpus d̓uracōnis īeternitatis tue cōꝑacōe. Oro ergo vt adueniatregnum tuū cupio huiꝰ ſeculi finem vt cito veniam ad r̓gni tui beatitudinē deſidero dierum meorū breuitatē vt cito trāſeā ad dieꝝ meorū eternitatē. et iō. Ne r̓uoces me ī dimidio dieꝝ meoꝝ