hoc alij dice̓ ſub alijs verbis. volentes ꝙ actual̓attencō coartetur infra terminos ſiue limites oracōis que dicitur. vt ſi dicat̉ btūs vir qui nonabijt in cōſilio impiorum? hoc ⁊ nō aliud cogitet̉Et ꝙͣuis multa ſint in pſalmis. q̄ nullā videnturhabere ꝯnexionem aut aꝓppriacōnem ad oracōnis materiā. Nichilomiꝰ oſtēdit hugo de ſanctovictore in tractatu ſuo de oracōe modos ꝯpendioſe ꝯpoſitos. quibus oīa trͣhātur ad orationis formā et modū. ſꝫ non eſt in omniū ptāte hanc doctrinā ī practicā deduce̓. verum huiꝰ īquiſitionisdeterminatio hꝫ difficultatē plurimā ꝓpter diu̓ſos orantiū mores. Et ne quilibꝫ ſibi vſurparevellet pro regula generali illud ꝙ varios habiexitus. dum aliqui faciūt ⁊ facere poſſunt meritorie illud qd̓ apud alios in detrimētum caderetſiue in de meritum. Vnde primo dicimus ꝙ coraſſuetum et affectum ꝑ ꝯtemplationē poteſt in alia ſurſum rapi. ſtare. vel verſari. ꝙͣ ſonant orationis ſenſus vel verba. Cū enim finis vl̓ virtusorationis ſit ī eleuatioē mētis ī deum ꝑ pium ethumilem affectum; quiſquis ī hoc ſtat vel verſatur. fructū adipiſcitur orationis. ita tamē vt dūvocalis or̄o data ſub preceptione illa nō obmittatur. aut non contempnatur ab alio ꝓlata audiri. Si vero nō imminet tale preceptū vocis exterioris ſalubrius aliquādo dimittit̉ verbal̓ oracō