pro emendatione talis Neceſſarium eſt ut ſentiat tunc in ſe quādam ad eundem de quo fit ſermō conpaſſionem piā dulcemqꝫ miſericordem ⁊caritatiuum affectum. Et etiam requiritur utnon nimis longum texat ſermonem de tam mala materia ⁊ deſpicabili. Sicut pia et benignamater non delectatur in narrando longe malafilij fui. Nec etiam dicit illa niſi ex neceſſitateutputa ipſi medico aut illis qui eius ſaluti poterunt prodeſſe et malum adiacens auertere.Sicqꝫ narrādo ſuſpirat alte triſtatur. dolet ⁊ abbreuiat ſermonē quantū preualꝫ. et qnͣtum videtur ſufficere ad oſtenſionem infirmitatis queſibi tante triſticie cauſa exiſtit. Sed dum quisloquitur malum de alijs ex loquacitate ſunt ſignā oppoſita Auoniam tunc ſentit indignationem animi contra eos de quorum malis loquit̉et cum quadam amaritudine fellis corrodit etmordet ipſos abſentes. ⁊ verbis ſuis venenatīslinguaqꝫ ſua ut gladius acutus acuata laceratet dilaniat ſine miſericordia et ſine aliqua conpaſſioē. Nec ponit finem verbis ſuis quia ſaciari nequit eius vorax invidia quin licet crudasomnes carnes et totum ſanguinem eius quemdeuorat quātum in eo eſt abſumpſerit. Et quāuis conſcientia ſua ſibi clamet ꝙ talia agendoneminem edificet et nonnunquam audientes