cauit fecūditas et nichiolminus ſpālis humilitas ꝙͣ nō abſtulit ſed extulit fecunda v̓ginitaset īcōꝑabilis ꝓrſus fecūditas ꝙͣ v̓ginitas ſiml̓cōmitat̉ et humilitas Quid horū nō āmirabile qͥd nō ī cōꝑabile qͥd nō ſingl̓are Mirū veroſi non heſitas in eorū pōderaciōe. qͥd tua iudices dignius āmiraciōe vtrū videlicet pociusſtupēda ſit fecūditas ī v̓gine an ī matre ītegritas ſublimitas ī ꝓle an cū tāta ſublimitate humilitas niſi ꝙ īdubitāt̉ horū ſingulis preferēda ſunt ſil̓ cūcta et ī cōꝑabilit̓ excellēciꝰ eſt atqꝫ feliciꝰ ōnia ꝑcepiſſe ꝙͣ aliqͣ Et qͥd mirū ſideus qͥ mirabilis legit̉ et c̓nit̉ in ſcīs ſuis mirabilisqꝫ ſe exibuit ī matre ſua. Veneramī ergo cōiuges ī carne corruptibili. carnis integritatem. miramī eciā vos ſacre v̓gines. ī v̓ginefecūditatē miramī ōnes hoīes dei mrīs humilitatem. et honorate ſcī āgeli vrī r̄gis matremqͥ noſtre adoratis v̓ginis ꝓlem. ipſū noſtrū ꝑiter ac vrm̄ rege̓ nrī generis r̄ꝑatorē. vrē ciuitatis inſtauratorē Cuiꝰ apud vos tā ſubli misinter nos tā humilis a vobis ꝑit̓ et a nobis det̉. et digͥtati debita r̄uerēcia. et dignacioni honor et gla̓ īſecula ſeculorū amē ¶ Omelia ijQuū qͥdē cāticū illud qd̓ ſolis ī regno deicātare v̓ginibus ipſam v̓ginem reginā cū