nitudo temporis in qͦ miſit deus vnigenitumſuū ſcm̄ ex muliere ſcm̄ ſub lege. dicente ipſoecce noua facio omnia vetera trāſierūt et diſparuer̄t. qūo ī nouitate ſuccreſſētis frcūs flores decidūt ⁊ areſcūt Vn̄ rurſū ſc̓ptū ē. Fenū aruit ⁊ flos decidit. v̓bū aūt domini manet īeternū Credo non ambigo quin v̓bū fructus ſitv̓bū autē xpūs eſt. Bonus itaqꝫ fructꝰ xpūsqui manet ineternū. Sed vbi eſt fenū qd̓ aruit vbi flos qui decidit ꝓpheta reſpondeat Omnis caro fenū. ⁊ omnis gloria. eiꝰ tāquā flosfeni Si omnis caro fenū. ergo carnalis ille populus iudeoꝝ fenū fuit. An nō fenū aruit. dumidē ppl̓s ab oīſpūs pīguedīe vacuus. ſicce lrēadheſit. An nō eciā flos decidit. qn̄ nec gl̓acōꝙͣ habebāt ī lege r̄māſit. Si flos non deciditvbi regnū vbi ſacerdociū vbi ꝓphete vbi templū vbi deiꝫ magͣlia illa de qͥbꝫ gl̓ari ſolebāt ⁊dice̓ ꝙͣnta a̓dīꝰ ⁊ ꝯgnouiꝰ ea ⁊ pr̄es nr̄i ānūciauer̄t nob̓ ⁊ iteꝝ qnͣta mādauit prībꝰ nrīs nōea face̓ filijs ſuis ⁊ hec dcā ſt̓ ꝓ eo qd̓ poītū ē īnazareth cītate galilee ī illā ergo cītatē miſſꝰ ēgabriel a d̓o adqꝫ ad vgīeꝫ deſponͣtā viro cuinomē ea̓t ioſephq̄ ē hec v̓go tā vena̓bil̓ vt ſalutet̉ ab āgelotā huīl̓ vt d̓ſpōnͣ ſit fabro pulhcͣ ꝑmixtio v̓gītat̉ huīlitat̉ nec medioc̓t̉ placꝫ d̓o ille