¶ Proſaſeptima

Sedet interea conditor altusRerumqꝫ regens flectit habenasRex et dominus fons et origoLex et ſapiens arbiter ⁊quiEt que motu concitat ireSiſtit retrahens. ac vaga firmatNam niſi rector reuocans itusFlexos iterum cogat in orbesQue nunc ſtabilis continet ordoDiſſepta ſuo fonte fatiſcantHic eſt cunctis communis amor.Repetuntqꝫ boni fine teneriQuia non aliter durare queant.Niſi conuerſo rurſus amoreRefluant cauſe. que dedit eſſe.

Hic oſtēdit oēm fortunā eſſe bonā.Am ne igit̉ vides qͥd hec oīa que diximꝰ ꝯſeAquat̉? B. Quidnā inquā? P. oēm inqͥt bonāꝓrſus eē fortunā. S. Et qͥ inquā fieri p̄t? P. Attēde inquit. cū oīs fortūa. vel iocūda vel aſꝑa. tuꝫ remunerādi exercēdi ve bonos. tuꝫ puniēdi. corrigēdi veimprobos cauſa deferat̉. Oīs bona/ quā vel iuſtā cōſtat eſſe vl̓ vtilē. B. Nimis quideꝫ inquā vera ratioEt ſi quā paulo ante docuiſti prouidentiā: tatum veꝯſiderem. firmis viribus nixa ſententia.

Sꝫ eā ſi placet int̓ eas qͣs inopinabiles paulo an̄ poſuiſti nūeremꝰ. P. Qui inqͥt B. Quia id hoīm ſermo