¶ Libri quarti de conſolatione philoſophie

ſeruator bonoꝝ. vel maloꝝ depulſor qͣꝫ rector ac medicator mentiū deus? Qui cū ex alta ꝓuidentie ſpecula reſpicit qͥd vnicuiqꝫ ꝯueniat: agnoſcit. et qd̓ ꝯuenire nouit. accōmodat. Hinc iā fit illud fatalis ordinisinſigne miraculū: cū ab ſciente gerit̉: qd̓ ſtupeāt igno

Nā vt pauca que rō valet hūana de diuina ꝓfunditate ꝑſtringā De hoc quē tu iuſtiſſimū ⁊ eqͥ ſeruatiſſimū putas. oīa ſciēti ꝓuidētie diuerſū videt̉. Et victricē qͥdem cauſam dijs. victā v̓o cathoni placuiſſe:familiaris noſter Lucanus admonuit. Hic igit̉ qͥcqͥdcitra ſpem videas geri: rebus qͥdem rectus ordo eſt.opinioni vero tue peruerſa confuſio.

Sed ſit aliqͥs ita bene moratus. vt de eo diuinū iudiciū parit̓ hūanūqꝫ ꝯſentiat. ſꝫ ē animi viribus infirmus Cui ſiqͥd eueniat aduerſi: deſinet colere forſitaninnocentiā. ꝑ quā nō potuit retine fortunam. Parcititaqꝫ ſapiēs diſpēſatio ei: quem deteriorē face̓ poſſitaduerſitas. ne cui nō ꝯueniat laborare patiatur.