Proſa ſexta

qꝛ deus prouidet res ſicut ſunt future. quedā prouidet neQuo fit vt tāetſi nobis hūc ordinē mīme ꝯſiderarevalētibus: ꝯfuſa oīa ꝑturbataqꝫ videant̉. nihilomintn̄ ſuus modus ad bonū dirigēs cūcta diſponat. Nihil ē enī qd̓ mali cauſa ne ab ip̄is qͥdem improbis fiat. Quos (vt vberrime demōſtratū eſt) bonū querētes prauus error auertit. ne duꝫ ordo de ſummi boniquoqͣꝫ deflectat exordio.

Que ꝟo inqͥes poteſt vlla iniqͥor eē ꝯfuſio: qͣꝫ vt bonis/ tum aduerſa/ tum proſꝑa malis etiā tum optata.tum odioſa ꝯtingāt. Num igit̉ ea mētis integritatehoīes degūt. vt qͦs probos. imꝓbos ve cēſuerīt. eosquoqꝫ vti exiſtimāt eē neceſſe ſit? Atqͥ ī hoc hoīm iudicia depugnāt. vt qͦs alij p̄mio. alij ſupplicio dignosarbitrant̉. Sꝫ ꝯcedamus vt aliqͥs poſſit bonos malosqꝫ diſcernē. Nū igit̉ poterit intueri illam intimātemperiem velut in corporibus dici ſolet animoꝝ:

Nō enī diſſil̓e ē/ miraculū/ neſciēti cur ſanis corꝑibhis qͥdē dulcia. illis ꝟo amara ꝯueniāt. Cur egri etiāqͥdā lenibꝰ. qͥdā ꝟo acribꝰ adiuuant̉. At hͦ medicꝰ qͥ ſanitatis ip̄ius atqꝫ egritudīs modū tꝑamētūqꝫ dinoſcit mīme mirat̉. Quid ꝟo aliud aīoꝝ ſalus videt̉ eēqͣꝫ ꝓbitas? Quid egritudo qͣꝫ vicia? Quis āt aliꝰ vel