¶ Proſa ſexta

Eſt alius cūctis ꝟtutibus abſolutꝰ ſanctusqꝫ ac deoꝓximus. hūc ꝯtingi qͥbuſlibet aduerſis nefas prouidentia iudicat. adeo vt ne corporeis qͥdē morbis agitari ſinat. Nam vt quidam me quoqꝫ excellentior aitUiri ſancti corpus edificauerūt virtutes.

Fit āt ſepe vti bonis ſumma reꝝ regēda deferat̉. vtexuberās retūdat̉ improbitas. Alijs mixta quedā ꝓaīoꝝ qͣlitate diſtribuit. Quoſdā remordet ne lōga felicitate luxuriēt. Alios duris agitari. vt ꝟtutes animi patīe vſu atꝫ exercitatōe ꝯfirmēt. Alij plꝰ eqͦ metuūt qd̓ ferre pn̄t. Alij plus eqͦ deſpiciūt qd̓ ferre nōpn̄t. Hos ī exꝑimētū ſui triſtibꝰ ducit. Nō nll̓i venerandū ſecl̓i nomē gl̓oſe p̄cio mortis emerūt. Quidāſupplicijs ī expugnabiles: exēplū ceteris p̄tulerūt. inuictā malis eē ꝟtutē. Que qͣꝫrecte atꝫ diſpoſite ⁊ exeoꝝ bono qͥbus accedē vident̉: fiant. nll̓a dubitatio ē

Nam illud quoqꝫ ꝙ improbis nūc triſtia/ nūc optataꝓueniunt/ ex eiſdem ducit̉ cauſis: ac de triſtibꝰ qͥdemnemo mirat̉ ꝙ eos male meritos oēs exiſtimāt. Quorū quidem ſupplicio tum ceteros ab ſceleribus deterrent. tum ipſos quibus inuehunt̉: emendant.

l iiij