Libri de conſolatione philoſophie

dem eſſe diuerſa nullo inodo vero diſcrepare ſubſtātiam. B. Neceſſe eſt inquam.

P. Hoc igit̉ qd̓ eſt vnū ſimplexqꝫ natura: prauitashūana diſpertit. Et duꝫ rei que partibꝰ caret: partemconat̉ adipiſci. nec portionē que nulla ē. nec ip̄aꝫ quāminime affectat: aſſequit̉. B. Quonā inquā mō? P.Qui diuitias inqͥt petit. penurie fuga. d̓ potētia nihillaborat. vilis obſcurꝰqͣꝫ eē mauult. Multas etiā ſibinaturales quoqꝫ ſb̓trahit voluptates ne pecuniā quāparauit amittat. Sꝫ hͦ mō nec ſufficiētia qͥdē ꝯtīgit eiquē valentia deſerit. quē moleſtia pūgit. quē vilitasabijcit. quē recōdit obſcuritas. Qui ꝟo ſolū poſſe deſiderat. ꝓfligat opes deſpicit voluptates. honorēqꝫpotētia carentē. gloriā qͦꝫ nihilipēdit. Sed hunc qͦꝫqͣꝫ multa deficiāt vides. Fit enī vt aliqn̄ neceſſarijsegeat. vt anxietatibꝰ mordeat̉ Cūqꝫ hec depellē neq̄at: etiā id qd̓ maxīe petebat potēs eē deſiſtat. Sil̓iterrōcinari de honoribꝰ. gloria. voluptatibꝰ licet. Namcū vnūquodqꝫ hoꝝ qd̓ cetera ſit. quiſquis hoꝝ aliqͥd