bebit ad potioris confirmationē. Sed qua ſimilitudine utemur ad hāc rē oſtēdenda? Nempe ut plantę ꝓ-pria uirtꝰ eſt fructū ꝓducere: afferūt tamē aliquē or-natū & fronides ipſe circa ramos diffuſe. Ita ꝑfectōsaīę quidā pręcipuꝰ fructꝰ eſt ueritas; nō inamęnū tamē eſt hac extranea circundari ſapiētia/ que tanqͣ frōdes quedā & fructui tegine prebeat & ſpeciē intuetibꝰletiore oſtēdat: Hoc feciſſe aiūt Moyſen illū ſummaprudentia iurū/ cuiꝰ apud omēs gētes maximū eſt inlapientia nſomē. qui nō pͥus ad dei contemplationē acceſſit qͣ ī egyptioꝝ diſciplinis mētem exercuiſſet? Heceadē ferunt de Daniele ſapienti; cū apud babylonioschaldeoꝝ ſapiētia imbibiſſet poſtea reꝝ diuinaꝝ atti-giſſe doctrina. Sed iam ſatis abunde demōſtratum eſtnon inutilē eſſe mētibꝰ noſtris hāc extraneā ſciētiamNunc uero quo pacto illa nobis accipiēda ſit dicēdūuidet̉. Primo igit̉ ut a poetis incipiami cum illi uaritmultiformesqꝫ ſint. nō omnibꝰ quę ab ipſis dicūt̉ adhibēda eſt mēs: ſed cū excellentiū uiroꝝ dicta aut fa-cta cōmemorāt/ tunc tota mēte moueri atqꝫ inflāmaridebemꝰ/ maximeqꝫ conari ut tales ipſi ſimꝰ quales il-li fuere: cū uero ī improboꝝ hoīm mētionē inciduntfugiēda eſt illoꝝ imitatio/ aureſqꝫ claudēdę/ nō ſeculatqꝫ ipſi ferūt Vlixem ad ſirenū cantꝰ. praue enī confabulationes uia quedā ſunt ad facinora. Ꝙobremomni diligētia curādū eſt/ ne int̓ illā quā plerūqꝫ ſer-mones habēt feſtiuitate/ latent̓ aliꝗͥd admittamꝰ maliNon igitur laudabimꝰ poetas/ neqꝫ cum iurgia refe-rūt/ neqꝫ cū ſcurras/ aut amates/ aut ebrios/ aut dicaces imitant̉. neqꝫ cū diuite mēſa/ cātuqꝫ diſſoluto fęli-