fo. xciiij.De fructu gaudijcōſciētie ⁊ ſollicitudine cruciāte. Remorſus ꝯſciētieeſt ſicut infirmitas que dr̄ regius morbus/ que roditcarnem ⁊ eſt magnaꝝ expenſaꝝ. Vn̄ dicit̉ regius: qͥaoportet ꝙ ex gallinis ⁊ alijs delicatis carnibus morbus ille paſcatur: que ſuper locum morbi ponūtur necaro totaliter cōſumatur. ꝙͣtūcunqꝫ tn̄ caro paſcaturtamē plus conſumitur a morbo: ꝙ ſuſtentetur afomēto. Ita in gaudio mundi plus cruciat remorſus con-ſcientie: ꝙͣ delectet dulcedo iocūditatis tranſitorie ⁊mundane. Scd̓m gaudium mundanum eſt mixtumcum ſollicitudine cruciante. Sollicitudo eniꝫ augetcruciatum. quia vt dicit Bernardus. Diuitie mun-dane cum labore acquiruntur/ cum timore poſſident̉cum dolore amittuntur. Vnde verſus.Diues diuitias non congregat: abſqꝫ labore.Non tenet abſqꝫ metu/ non deſinit abſqꝫ dolore.¶ Secūda differentia ſpūalis gaudii/ eſt ꝯtinuitas⁊ diſcōtinuitas. Spūale gaudiū eſt cōtinuū ⁊ ſecurūUnde dicit̉ ꝓuer. xv. Secura mēs quaſi iuge ꝯuiuiūGaudium vero mundanum eſt breue ⁊ tranſitoriumquia vt dicitur Iob. xx. Gaudiū hypocrite: inſtar puncti. Hypocrita dicit̉ iſte mundus. quia hypocrita licꝫinterius ſit corruptus: exterius tamē apparet bonusita mūdus in veritate malus ⁊ fetidus interius/ exterius tamen eſt floridus ⁊ venuſtus. et ideo gaudiumeius eſt ſolum quaſi punctus inſtar puncti nō habēslōgitudinem ꝑſeuerantie/ nec latitudinem amicicienec profunditatem bone conſciētie ſicut pūctus quicaret lōgitudine quā habet linea ⁊ latitudine quamhabet ſuperficies/ ⁊ ꝓfunditate quā habet corpus.¶ Tertiā differētia ſpūalis gaudii ⁊ mūdani eſt di-gnitas ⁊ indignitas. Gaudiū enī ſpūale eſt de rebus