rum munus. vel exhibere ſibi aliquod gratū obſe-quiū vt in grā eius permaneat ac magiſ creſcat. Etita. nam ſi ille prīceps virtuoſus eſt. tūc ab amicoſuo gratāter iſta recipit. qꝛ videt bonā volūtatē ſuāet multa maiora libi reddit. et maxima promittit infuturū inſuper ſi aliquid ſibi dꝫ/ libenter dimittitet totū relaxat quicquid illud ē propter feruentē a-morē quē ī eo cōſiderat. prouidet ei etiā de oībus neceſſariis et ab inimicis defendit nec quidꝙͣ ei negatquecūqꝫ iuſte ac pie deſiderauerit. Et quāto crebriuſhmōi munera vel obſequia preſtat/ tāto carior efficitur vſqꝫ ad perfectā amicitiā. Ꝙ ſi alter aliquis e-adē munera et obſequia preſtiterit cū minore tamēſtudio placēdi gratuſ quidē eſt. minus tamē īpetratet minus ei dimittitur ſi debito obnoxius teneaturSi tertius adhuc minus diligit. minus etiā īpetrat:ſi quartus vltra hūc adhuc in minore amicitia fue-rit. etiā ſecundū hoc recipiet. et ſic de oībus alijs pari modo erit iudicādū. principes enī virtuoſi magiſaffectū pēſāt ꝙͣ donū. Nihilominus tamē proplerinnatā ſibi probitatē neminē aſpernātur ꝙͣtūcurqꝫetiā parū obſequii aūt dilectiōis īpendexit. nec eosquos aliquo mō beniuolos cōſiderāt etiā ſi nihil habent irremuneratos abire ſinūt. cōtīgit etiā nōnū-quā ꝙ amici huius nō poſſūt venire ad preſētiā prīcipis ita ꝙ per nūtios mittere oꝫ que libēter ei pro