alicuius eccē. eccleſia requirit ipſuꝫ neceſſitate īminente ſub̓ debito iuramentiipſe appellat. queritur vtrū incurrat ꝑiurium ſi eccōꝫ nō defendat. an pretextu appellatōis a periurio excuſatur. rn̄.pa. ꝙ in hoc articulo appellatō nō excuſat illū a periurio immo periurij reatuꝫincurrit niſi difficultas ſiue neceſſitasipſū excuſet propt̓ quā nō poſſit eccleſiē ſub̓uenire. Nota ꝙ appellatō fruſtratoria nō excuſat alique̓ ab̓ eoqd̓ faceretenetur. Itē neceſſitas ſiue īpoſſibilitas excuſat a periurio.Quanto.Ca. Quidā cōſiliarij regis aragonū immo potius deceptores induxerunt ipſū vt iuraret irrequiſito aſſenſu populi. vſqꝫ ad certū tēppatris ſui cōſeruare monetā que circamortē eius legittimo pondere fuerat diminuta ita ꝙ graue ſcandalū ī populoortum exat. Hoc intellectō rex quod indiſcrete fecerat. reuocare volebat. et fatiſfacere populo. vnde petijt abſolui abhmōi iuramento. pa. ſcribit eidem dicēsꝙ in caſu iſto nō tam ē abſolutio neceſſaria. ꝙͣ interpretatō adhibenda. cū eīuramentū illud fecit. aut credebat monetam illā falſam eē aut legittimaꝫ ſifalſaꝫ. iuramentū fuit illicitū. et ideo nōſexuandum. et pro eo debet illi penitētiaindici. ſi vero credebat legittimam. iuramentū licitū fuit. et ideo ſeruandū. ⁊ pa.cōſuluit illi vt moneta illa reprobata q̄diminuta fuerat a legittimo pondere alici moneta cudat̉ nomine patris ſui. etillam reducat ad legittimū ſtatuꝫ quēhcbuit tꝑe patris ſui melioreꝫ et ſic iuramentū ſeruabit verūtamē ſi credebatmonetā diminutā quando iuramentuꝫillud preſtitit et ſua eū cōſcientia remordet cōfiteatur peccatū ſuum ⁊ pro illicito iuramento penitētiam agat. Nora

ꝙ iuramentū aliquando recipit interitatōem vt hic patet ꝙ aliquādo requirit abſolutōem. ¶ Itē iuramentum nonē vinculum iniquitate ⁊ ad licita et honeſta ſemꝑ debet referri. Itē iuramētum illicitum nō eſt ſecuandū.Venientes. Ca. Quidam cinis tudertinus S. nomine cōuentus fuit ab̓ aduerſaxio ſuo coraꝫ iudice ciuitatis ſuper quibuſdam poſſeſſionibus. iudex auditiemeritis cauſe. cōdenauit ip̄ad reſtitutōem xerum petitatuꝫ ab illaIniā appellauit ad dn̄m papam cōſulesciuitatis nō obſtante appellatōe ſententicim illā exetutioni mādarunt inducentes actorē in poſſeſſione peruꝫ de quibsqueſtio vertebatur. ſuper hoc appellanscōqueſtus fuit dn̄o pacui ſubeſt ciuitasilla quo ad temporale iuriſdictionem.Vnde ipſe cōſulibus ⁊ populo tudertinomandauit vt poſſe ſionē ipſam reſtituant appellanti alioquin nouerintqꝫ ipſemandauit micerio ep̄o vt eos ad id eccl̓i. cen. cōpellat. Cuius negocij occaſione premittit pa. que precedūt dicens ꝙipſi tenētur humiliter ⁊ deuote appellatōibus ad ſe. ap. interpoſitis deferre qꝛetiam leges ſeculares poſt Iniām beneficiū appellatōis nō denegant aggrauatis ſed ipſi finās appel. ſuſpe̓ſas exequūtur cōſuleetudertim ſe ſuper hoc excuſabant in preſentia pa. dicētes. ꝙ cū aliqͥvocantur ad officiū cōſulatō iurant ꝙſuper mutuis ⁊ ꝑlegiarijs iudicabuntſecundū cōſuetudine ciuitatis. et infraxxxiij. dies ſetētias exequet̉. Vnde ſaluo huiuſmodi iuramento nō poterantd̓ferre appellatōibus. Sed contra iſtā excuſcitōem dicit pa. ꝙ iudices iurant indicare ſcd̓m leges. ſicut cōſules iſti iurant iudicare ſecundū cōſuetudinem cinitatis ſue et ideo ſicut iudices poſſunt