ſolutōne. qꝛ deus iuramentū accipit ꝓut excorde ꝓcedit. vt in. c. humane aures. xxij. q. vPeccauit tn̄ iurādo. qꝛ aſſumpſit nomē dei ſine effectu. Exit tn̄ peccatū veniale ⁊ forte hocꝓcedit. ſolū in hoīe ꝑfecto. Sed in alio nullūerit peccatū. cū excuſet̉ rōne metus. ꝓ hoc qd̓habet̉ in ſil̓i. xxij. q. ij. ne quis. Aut habuit animū ſe obligādi. Et tūc puto ꝙ cōtraueniēdopeccet mortaliter. qꝛ affuit cōſenſus. Sꝫ rōnemetus nō puniret̉ ita acriter. ſicut ſi veniſſetcōtra iuramentū libere p̄ſtitu. et dicerē ꝙ vbicōſtaret de hoc .ſ. ꝙ habuerit aīm ſe obligandideberet puniri ꝓ mortali. licꝫ nō ita acriter. etſic reſtringo. c. verū. §. ceterū. exͣ eo. aut ſumin dubio. an habuerit animū ſe obligādi velne. Et dico ꝙ ſic ꝓprie loquit̉. d. c. verū. Nāin dubio p̄ſumendū eſt ꝙ n̄ habuerit animūſe obligādi. Sꝫ qꝛ poſſꝫ accidere ꝯͣriū. iō ne eccleſia daret materiā deierādi. voluit ꝙ in dubio obſeruaret̉. Sed poſt factū reſpectu peneq̄ eſt reſtringēda. p̄ſumit in mitiorē ꝑtē. vt .ſ.nō puniat̉ tāqͣꝫ ꝓ mortali. hec panor. Quo tn̄ad primū .ſ. qn̄ nō habuit animū ſe obligādi.tenent theologi. ꝙ talis metū paſſus peccaretmortaliter ꝑiurādo. Et hoc videt̉ tutius ⁊ rōnabilius. Idē dicendū ẜm Bon̄. in. iij. diſt.xxxix. de eo qͥ doloſe iurauit. cū tn̄ animū nonhaberet ſe obligādi. ꝙ licꝫ in foro cōtentioſotalis iurās teneat̉ nō tn̄ in foro ꝯſcīe. hac rōeqm̄ obligatio iuramēti nō ē fortior obligatōevoti vel matrimonij. Sed matrimoniū nō eſtverū matrimoniū niſi adſit ꝯſenſus interiornec votū eſt obligatoriū. niſi adſit intētio obligādi. Sic ergo nec ip̄m iuramentū doloſuꝫNec obſtat auctoritas Iſidori. ꝙ quacuntꝫarte verboꝝ qͥs iuret deus ſic accipit. ſicut illecui iurat̉ intelligit. Rn̄. Bon̄. ꝙ iſte ẜmo cauſaliter intelligit̉ vt dicat̉ ꝙ deus ſic accipit. qꝛſic vult accipi ab ip̄a eccleſia. Et ſic vult etiaꝫiudicari. Et vide Bon̄. vbi. sͣ. vbi q̄rit. an iuramentū coactū ſit obligatoriū. Quidā diſtinguunt inter iuramētū aſſertoriū ⁊ ꝓmiſſoriūReſpectu aſſertorij coactio nō excuſat a totoſed a tāto. Si qͥs coactus iurat et aſſerit falſum eſſe verū. incurrit crimē ꝑiurij. In iuramento vero ꝓmiſſorio. coactio q̄ ſurgit ex metu qͥ p̄t cadere in cōſtantē virū excuſat a tototale iuramentū licitū eſt. et nō eſt cōtra deumquo qͥs ꝓmittit aliqͥd alicui ſe facturū. Et iōreſpectu talis iuramēti p̄t interuenire coactōſufficiēs ad inclinandū etiā cōſtantē virū. ergo ⁊cͣ. Sꝫ qꝛ Augꝰ. videt̉ tenere tale iuramentū eſſe obligatoriū. vt de qͦdā qͥ coactꝰ iurauitducere qͣndā in vxo. Ideo eſt alius modusdicendi. vt diſtinguat̉ inter forū eccleſiaſticūet forū ꝯſcīe. Ita ꝙ obligatio iuramenti coacti ecōtrario ſe hꝫ obligatōi iuramēti doloſi.Nā in foro eccleſie iuramentū coactū nō eſtobligatoriū. Nā eccleſia p̄ſumit ꝙ iuraueritnō volūtate implēdi iuramentū. ſed potiuseuadēdi ꝑiculū. etiā in odiū violenti qui nullum hꝫ ius repetendi In foro aūt dei iuramētum coactū obligatoriū eſt. cū deus reſpiciatvoluntatē interiorē. et volūtas nō poſſit cogicoactōe ſufficiēti ſed inducēte. Et ita cū talisvolūtas coacta volūtas ſit. iudicat deus talēhoīem obligari. etiā in foro ꝯſcīe. Et ẜm theo.eſt cōſulendū ei vt iuramentuꝫ impleat. niſirelaxationē inueniat. Et hoc ſi iuramentū fuit reſpectu rei licite. Nec ob. de voto .ſ. ꝙ votacoacta nō obligant. qꝛ dico ꝙ nō eſt ſimile. qꝛvotū reſpicit obligationē ad deū. qui vult ſacrificia nō coacta. Si qͥs tn̄ coactiōe inducētecogat̉. vt votū emittat. vicꝫ. vt in ꝑiculo mortis exiſtēs a dn̄o liberet̉. nō videt̉ abſurdū dicere eū eſſe obligatū. Nec etiā eſt ſil̓e de matrimonio. vt dictū eſt.¶ Quid de duobꝰ habentibꝰ menſurā cōitatis. vel ſtaterā quā cōſueuerūt portare ad vendentes et mercedē reciꝑe. ſi iurauerūt ſibinnicem de cetero nō portare. Rn̄ꝰ. ẜm ꝟ ꝟ. Siex hoc multū damificati ſunt. puta. quia ꝓuiſum eſt de alia menſura. nō pn̄t aucͣte ꝓpria venire ꝯtra iuramentū. niſi forte ex hoc ad exttemā neceſſitatē deuenirēt. vel nullo modo poſſent habere vn̄ venirēt. Ep̄s tn̄ abſqꝫ tāta neceſſitate poſſet hmōi iuramentū in meliuſcōmutare. cū nulli ſit vtile et aliquibꝰ dānoſum.¶ Sed ſi vnꝰ p̄dictoꝝ ꝑiurat. nunqͥd alter poterit venire ꝯͣ iuramētu. dicen̄. ꝙ ſi intēdebatiurare ſub ꝯditōe .ſ. ſi alter nō portaret tūc altero portāte nō tenebit̉. Si aūt abſolute iurauit tenebit̉. ꝙ ſi neſcit quō iurauit l̓ intēderittunc ſi emolimentū eſt cōmune ambobꝰ. vnoꝑiurante. reliquus nihilominꝰ tenebit̉. cumnullū ex hoc fiat ei p̄iudiciū Si aūt emolumētum eſt ſolū eius qͥ portat. tūc benignius eſtinterpretandū .ſ. ꝙ nō ſeruanti fidē. nō ꝓmiſerit cū damno ſuo ⁊ lucro alteriꝰ. Nā generaliter ẜm Ho. et Ber. ſi duo ſibi aliqͥd adinuicē iurauerūt. vno nō ſeruāte. aliº nō tenet̉.exͣ eo. ſicut. el. iij. niſi ꝙ iuratū eſt. eſſꝫ in honorem dei. vt ſi iurauimꝰ ꝙ diceremꝰ pſalteriū.ꝓ inuicē. vel vt certā elemoſinā daremus.¶ Nunquid paganꝰ qui iurat ꝑ falſos deosnō cōceſſos teneat̉. Rn̄. ẜm Ray. ꝙ cum iurauit peccatū cōmiſit in iurando. Sed ſi modonō ſeruat fidem ꝓmiſſam. addit peccatū pecca