nō reddat̉ aduerſus iniqͥtatem. vel imꝑitiaꝫiudici. Cū princeps nō poſſit tollere ea queſunt iuris naturalis vel gentiū. ¶ Queriturde queſtōne notabili. ad quē debeat appellaricū de eſt iudex appellatōis. hec queſtio primopoteſt intelligi cū deeſt propter defectū ſuꝑioris. vt qꝛ princeps ille nō recognoſcit ſuꝑiorem in temꝑalibꝰ. Et puto ꝙ a tali nō poſſitappellari. quia eſt loco principis. a quo nonappellat̉. ad hoc glo. notablis in. c. qm̄. diſ. x.que dicit. ꝙ a tali principe nō eſt appellādūetiā ad papā. Si tamen iniuſticia eſſet notoria. poſſet dici tūc papā poſſe adiri. an autē perviam denūciationis euāgelice poſſit eccleſiaſticus adiri cōtra laicū. rōne iniuſte ſententie. vide in. c. nouit. de. iudi. Secundo poteſtintelligi. quādo non deeſt ſuperior. ſed deficitſpecialis iudex ſuꝑ appellstōne. puta ciuitaselegit ſibi poteſtatē. vl̓ aliquis princeps ī ſuaciuitate. ſed nō prouidit ſibi de iudice̓ appellationis. Dic ꝙ appellabitur ad ip̄m ſuꝑiorēqui poteſtatem elegit. hec panor. ſuꝑ rubrica.de appella. ¶ Utrū autē excōmunicatus. poſtlegitimā appellationē ſit euitādus. Rn̄. ꝙ nōvt no. in. c. licet. de ſentē. excō. li. vi. ⁊ in. c. paſtoralis. de ap. Uerūtamē ſi excōmunicatusnoīatim. vel ſpāliter. jͣ. tempus a iure. vel iudice determinatū. appellationē nō fuerit profequutus. vt debuit. eo lapſo poterit publiceexcōicatus denūciari. ⁊ tūc erit euitandus tāin iudicio. qͣꝫ extra ⁊ ab actibus legitimis remouendus. vt. d. l. licet. Debet ergo reputari pro excōicato poſt talē de nūciationē. licetnō ſit. donec ſentētialiter fuerit declaratū aꝑpellatōem an̄ excōicatōem fuiſſe interpoſitū.¶ Sed vtrū talis poſt denūciationē excōicattionis ⁊ deſertionē appellationis celebrans.aut ingerēs ſe diuinis efficiat̉ irregl̓aris. rn̄.archid. in. d. c. licet ⁊ ſeqͥtur ibidē gemi. ꝙ nōqꝛ ex quo appellatio legitima fuitante excōicationē interpoſita. ip̄am excōicationē ſuſpēdit. Et licet poſt deſertionē appellationis denūciet̉ excōicatus. nō tamen eſt excōicatus.¶ Aquā. vtrū aqua nō benedicta cōmixta aq̄benedicte tota fiat benedicta. vide. jͣ. vnctioextremaRbiter. Cuꝫ ab vno de pl̓ibꝰ arbitrisvel iudicibꝰ alijs pn̄tibꝰ. ⁊ mandantibus. ſcripta ſnīa recitat̉. ꝑinde eſt acſi ab oībꝰ eēt recitata. Oportet aūt vt qͥ illamrecitat non vtat̉ verbis ſingulaꝝꝭ numeri. ſedpl̓alis dicēdo. Nos tales arbitri. vel iudicesꝓnūciamus ⁊cͣ. niſi in arbitris fuꝑ electōne.q̄ debet fieri ab vno vice omniū. de re iudi. cūab vno. li. vi. No. etiā panor. in. c. ſane. de arbi. ꝙ ſi tres arbitri eligātur ad aliqd̓ negotiūad hoc vt valeat ſnīa duoꝝ ex tribꝰ reqͥrit̉ p̄ſentia tercij. ẜm gl. ibi. q̄ facit ꝓ opi. bar. in. l.duo ex tribꝰ. ff. de re. iud. vbi dicit ꝙ ſi tertiꝰfuit pn̄s in diſputatōne ſuꝑ meritis cāe. ⁊ dixit qͥcquid voluit. ſi tn̄ ip̄e tertius monitus aduobꝰ nō vult adeſſe. nec allegat legitimamcām abn̄tie. tūc pn̄t duo ꝓcedere ſine tercio.Et ſatis ē ꝙ duo cōueniūt ſpēs arbitroꝝ. rn̄.doc. in. c. qͥntaualis. de iureiur. ⁊ ibi panor. dicūt ꝙ ſunt .ſ. iuris ⁊ aliorū qͥ eligūtur a ꝑtibꝰſeu a ꝑſonis priuatis. qͥ ꝓprie nō ſunt arbitri. ſed ſunt qͣſi qͥdā ꝓſonete. ⁊ cōes amici vl̓qͥdā cōpromiſſarij. vn̄ ab iſtis abitris nō recedit̉. nec aliº ē eligēdus. ex qͦ ꝑtes nō cōcordāt. ⁊ a dcō iſtoꝝ nō appellat̉. vt in. c. a iudicibus. ij. q. vi. Sꝫ a ſnīa arbitroꝝ iure bn̄ appellat̉. rō diuerſitatis ē. qꝛ iſti arbitri iure aſſumūtur ex neceſſitate. ⁊ hn̄t iuriſditioneꝫ. ⁊ex ſnīa eoꝝ pōt agi. arbitri aūt cōpromiſſarijeligūtur ex nuda volūtate ꝑtiū. nec hn̄t iuriſditionē. Item ẜm panor. vbi ſupͣ. ſunt ml̓tedr̄ie inter arbitrū cōproiſſariū ⁊ arbitratorē.Prīa ē. nā arbiter ē ille. qͥ hꝫ iudicare de iureẜm ordinē iudicioꝝ. arbitrator vero ē qui fumit̉ de iure ⁊ deifcō. Scd̓a dr̄ia. qꝛ arbiter eligit̉. vt ſit loco iudicis. ita ꝙ hꝫ ꝓcedere iurisordīe ſeruato. Itē dꝫ ꝓcedere in for̄a iudicijſicut iudex. vn̄ corā eo dꝫ dari libellus. Iteꝫcorā eo ſit litis conteſtatio. Itē iurat̉ de calūnia. Item dꝫ ferre ſnīam in ſcriptis. Itē nōp̄t ꝓcedere diebus feriatis ī honorē dei. ⁊ ſi ꝓcederet nō valeret ꝓceſſus. q̄ oīa ſecus ī arbitratore. Tercia dr̄ia qꝛ ī fcō proprio nō p̄t qͦseē arbiter. ſed bn̄ arbitrator. Qr̄ta dr̄ia qꝛ arbiter nō iurat. nec ꝑtes debēt iurare de obſeruātia arbitrij. ſꝫ ī arbitratore n̄ reꝑit̉ ꝓhītu.Et no. ꝙ ſicut arbiter p̄t recuſari vt ſuſpectꝰ.ita ⁊ arbitrator ẜm pan. Quīta. qꝛ ml̓r p̄t eēarbitratrix. ſꝫ n̄ arbitrix. niſi eēt femīa q̄ ex dignitate hr̄et iuriſditionē vt qꝛ regīa vl̓ comitiſſa. ¶ Quid dicēdū de monacho. an poſſit ētarbiter. ſpe. vr̄ velle ꝙ n̄ poſſit eē arbiter ſinevtilitate mōaſterij ⁊ abbate īꝑante. ar. c. ij. depoſtu. ⁊. c. mōachi. xvi. q. i. ſꝫ arbitrator p̄t eēſola lnīa abbatꝭ. ⁊ hoc placꝫ pan. Sexͣ. nā ſnīaarbitri emologat̉ .i. approbat̉ taciturnitate.x. dieꝝ. vt ſic poſtmodū det̉ actio ⁊ exceptō. l.pe. C. de arbi. intellige ſi ſine pena fuit ꝯpromiſſum. vt in. c. ꝑ tuas. de arbi. Dictū autemarbitratoris nō emologatur predictoⁱ modoSeptīa. qr arbiter nō p̄t ſententiā ferre in eccleſia. ſicut nec iudex. ⁊ lata non tꝫ. de immu.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten