aduocatus nedū in foro eccl̓iaſtico ſed etiaꝫſecl̓ti. ẜm pan. ¶ Sꝫ q̄ro qͣl̓r capiat̉ hic vtilitas mōaſterij. certe ſi cā ē mōaſterij hͦ ē indubitatū. ¶ Sꝫ dubitat̉. nn̄qͥd ꝓpter lucrū applicandū monaſterio poſſit monachus eē aduocatus abbate imꝑante. Et fuit diſputataolim hec qō. Et ponebat̉ in terminis. in aduocato monacho monaſterij. multo ere alieno grauati. vtrū poſſit poſtulare in vtroqꝫ foro. vt de lucris eius monaſteriū releuaret̉ abonere debitoꝝ. Io. an. in regula. in argumētū. in mercū. cōcludit nō eſſe licituꝫ. Dicit tn̄ꝙ abbas lap. ſeruauit contrariū. Et facit prohoc notabile dictū Inno. in. c. cū. I. ⁊. A. dere iudi. vbi dicit ꝙ monachus pōt eē ꝓcurator. vel aduocatus ꝓ amico monafferij imperante abbate. qꝛ in cōuenientiā tractatur devtilitate monaſterij. qꝛ ꝑ amicos monaſteriꝓmouet̉ vtilitas ip̄ius. pano. tn̄ dicit ꝙ primū vr̄ honeſtiꝰ ⁊ ſecuriꝰ. lꝫ adhereat opi. inno.Lienatio rei eccleſie immobilis nonvalet niſi in certis caſibꝰ. ⁊ debita forma ſeruata. Et ẜm panor. in. c. nulli.de re. ecc. nō ali. quatuor ſunt caſus principales ad quos om̄es alij ſunt reducibiles. in qͥbus res eccleſie licite alienātur. Primus eſtneceſſitas. vt ſi debita vrgeāt eccl̓iam. ⁊ nonpōt ſatiſfieri de fructibꝰ. Secūdus ē cauſa vtilitatis. nā p̄t alienare rē vt hēat aliā meliorēvt in auttē hoc ius. E. de ſa. ſanec. ⁊ ibi ꝓbātur iſti duo caſus. Tercius ē cā pietatis ꝓ redimendis captiuis. xij. q. ij. auꝝ. ⁊. c. ſine exceptōne. Quartus ē cā incōmoditatis. vt qꝛres alienāda eſt magis damnoſa. qͣꝫ vtilis. facit. xij. q. ij. terrulas. ¶ Que autē ſolennitasſit ſeruāda in alienatōne̓ rei eccleſiaſtice. gl.in. d. c. nulli. dicit ſeruādā fore. ſolennitatemd. autten. hoc ius. Goffre. dicit ꝙ difficile eſtſeruare illā ſolennitatem ſed ſufficit ſeruareſolennitatē ẜm cōſuetudinē loci introductāEt ẜm aliquos ſatis eſt ſeruare cōſuetudinēillius eccleſie de cuius rei alienatione agiturhoc tn̄ nō placet Hoſ. nā dicit eē cōtra. c. i. dere. ec. nō ali. li. vi. Io. an. dicit ſe credere ꝗcōſuetudo nō poſſit adimere ſolennitatē dicti capituli. ſine. ſed bene pōt adimere ſolennitatē introductā ꝑ dictā auttē. hoc ius. Itēdicit ꝙ cōſuetudo pōt augere ſolennitate introductā ꝑ. d. c. ſine. Et cum hac opi. Io. an.trāſent cōīter docto. vt recitat panor. in. d. 5.nulli. qͥ infert ꝙ cōſuetudo nō valet cōtra ſolennitateꝫ. d. c. ſine. Et qꝛ loqͥtur indiſtincte.poteſt inferri ꝙ ſubſcriptio eoꝝ q̄ ſunt de collegio nō pōt tolli ꝑ diſſuetudinē. qꝛ ponit̉ ind. c. ſine. Item quo ad ſolennitatē. d. auttēhoc ius dicit. ꝙ nō ē neceſſaria cōſuetudo adillā tollendā. qꝛ ius ciuile nō potuit introducere ſolennitatē in alienatōne rei eccleſiaſtice. qꝛ prouiſum ē ꝑ ius canonicū ita vult inno. ⁊ Io. an. Et ideo cōcludit panor. ꝙ ſi cōſuetudo ꝯͣria. c. ſine. ſit grauoſa eccl̓ie. nō tenet. vt in. c. i. de cōſue.Sufficit ergo ſolennitatē. d. c. ſine. obſeruare. idē tenet glo. in. d. c.i. e. ti. li. vi. Nō ob. ꝙ dicta autten. ſit incorporata in canonibꝰ. qꝛ fuit poſita vt ſciret̉ affectus principū ad eccleſiā. debet ergo ẜm panor. p̄cedere tractatus. Item debet interuenite auctoritas ſuꝑioris. cōfenſus capl̓i. ⁊ ſubſcriptio cl̓icoꝝ. Quo ꝟo ad ſubſcriptōem inno. ī. c. i. de his q̄ fi. a p̄la. facit vnā regl̓am ſingularē ꝙ nūqͣꝫ reqͥric ſubſcriptio niſi ī caſibo īiure exp̄ſſis. Que aūt ſit dr̄ia inter decretuꝫ.aucͣtem ⁊ cōſenſuꝫ. ſeu collaudationē. gl. ī. d.c. i. e. ti. ī. vi. dicit ꝙ decretū ē ſnīa. qͣ iudex ꝯͣctū futuꝝ. iuſtū fore decernit. aucͣtem ſuā inter vnēdo. vl̓ aliquē ī poſſeſſionē mittēdo vl̓mittēdū decl̓ando. ff. de dā. infe. ſi finita. auctoritas āt ē auctori ſabil̓ cōſenſus. qͥ cōpetitſibi ex publico officō. vl̓ ltīa admīſtratōne. ſicut tutores ⁊ curatores. Cōſenſus āt ſiue coſlaudatō ē ml̓toꝝ volūtas ad qͦs res ꝑtinet ſiliūcta. Et dicūt qͥdā ꝙ in alienatōe rei eccl̓iaſtice nō reqͥrit̉ decretū. ſed cā cognitio. aucͣtasep̄al̓. ⁊ cōſenſus cleri. hec gl. ¶ Querit ēt gl.nūqͥd valeāt cōſenſus canoīcoꝝ nō hīti ī cōiLau. dicit ꝙ nō. idē tꝫ Ho. idē inno. ⁊ cōpo.goff. tn̄ tꝫ ꝯͣriū. nā lꝫ inueniat̉ ī elcōne ꝙ reqͥrat̉ cōis ꝯſenſus de elec. ī geneſi. ſecꝰ ī alienatione. ſꝫ gl. dicit. ꝙ vbi nō p̄ceſſit tractatꝰ ꝟaē prīa opi. vt ī. c. i. de re. ec. nō ali. li. vj. ſꝫ ſi p̄ceſſit ⁊ delib̓auerūt alienare. lꝫ ſingl̓ariter cōſentiāt. valet conſenſus. ⁊ hꝫ locū. ij. opinio.¶ An aūt ſolēnitas reqͥſita ī alienatōe rei eccl̓iaſtice poſſit tolli. Rn̄. pan. ī. d. c. nulli. dicit.ꝙ niſi alienatō fiat ſeruata illa for̄a. et ī caſua iure cōceſſo. ē nulla. De defectu for̄e ē claꝝ.nā illa ſꝑ īducit nullitatē actꝰ. qꝛ for̄a dat eſſerei. hoc probat̉ ī. c. tua. de his q̄ fi. a p̄l. ⁊ ī. d. c.ſine. De defectu caſus liciti probat ī. d. c. nulli. nā prohibet̉ alienatio rei eccl̓iaſtice a iureergo alienatō ē nulia. ſi nō fit ī caſu ꝯͣceſſo. l.nō dubiū. C. de leg. ⁊ ī regl̓a ea q̄. de re. iur. li.vi. lꝫ aliud tenuerit gl. xij. q. ij. ī ſum. ⁊. d. c. ſine. ibi .n. voluit tenere alienatōeꝫ. ẜuata for̄alꝫ nō fiat in caſu licito. ſed primū dictū ꝟius.ẜm pan. vide tn̄ ad p̄dcā q̇ no. d. an. de bu. inc. qꝛ pl̓iqꝫ. de īmu. ec. vbi dicit ꝙ ſi aliēatio facta fuit in caſu licito. lꝫ de fuerit ſolēnitas iurꝭ.