Libe: Sextus.Titꝭ xlviij.
qexͣ de reſcrip. ꝯſtitutus. ſi vero vtrūqꝫ ſitreſcriptū. ſꝫ vnū ſpāle ⁊ alteꝝ generale ſꝑ derogabit̉ generali. licꝫ pͥori. ꝑ ſpāle poſteriꝰ. nec requirit̉ ꝙ de illo faciat mencōꝫ aliquā. exͣ de reſcrip. paſtoralis. §. qm̄. ¶ Aº pͥuilegiū amittit̉y ꝯcedetis reuocacōꝫ. ff. de iudi. iudiciū ſoluit̉.quod tamē facere nō decet. ne incōſtancie velleuitati aſcribat̉. quia nemodebet venire ꝯtrafactū ſuū. exͣ de cleri. ꝯiu. diuerſis Ex cauſa tamē decet ⁊ poteſt ⁊ debet fieri reuocacō vt qn̄ leſionē enormē incipit inferre alij. vnde ſi religioſis ꝯcedatur p̓uilegiū de non dandis decimisꝓpter nimiā pauꝑtatē. demū ſi tantū ditēturpoſſeſſionibꝰ ꝙ ꝑrochie enormiter ledant̉. et enam ip̄i ſi dent decimas d̓ ſuis redditibꝰ pn̄t ꝯmode ſuſtentari ceſſabit p̓uilegiū. tū ꝓpt̓ ſcādalū. tū ꝓpter enormē leſionē iuris ꝑrochialis. tūqꝛ cauſa p̓uilegij ceſſat. ſic intellige illud exͣ dedeci. ſuggeſtū. ⁊. c. nuꝑ. Item ſiquis nō ſeruatuilegia ſuꝑioris ꝯceſſa ſubditis eius .ſ. nonẜuantis priuilegiū merito dec̄tatur .i. reuocat̉.exͣ. e. dilecti. Item ſi concedatur priuilegiū alicui canoīco ꝙ fructꝰ p̄bende ſue in abſencia perciye poſſit valet. Si tamen conceditur 2º 3º etę ⁊ ſic quaſi de ſingulis ita ꝙ eccl̓ia iam incipiat deſtitui ẜuitoribus ſue ab vno ſiue a diuerẜetiā a ſede apl̓ica ſint talia priuilegia impetrata debent oēs nō obſtantibꝰ priuilegijs adẜuiciū eccl̓ie reuocari. exͣ de cle. non reſi. cumad hoc. qd̓ tamē dixi de apl̓ice ſedis indulgencijs intellige qn̄ hoc fit de mandaro ſpāli. aliasꝯͣ. exͣ de iudi. cū veniſſent. Nam ſi ſuꝑior ꝯfirmauerit indulgenciam inferioris n̄ puto ꝙ inferior eā poſtea r̓uoͣri poſſit ſine ꝯſēſu ſuꝑiorisar. exͣ d̓ re. do. ꝯſtitutꝰ. h̓ hoſti. 3º tollitur yrenūciacōꝫ ꝓpriam ⁊ exp̄ſſā. exͣ d̓ cenſi. nuper.qd̓ intelligas ẜm hoſti. qͦ ad ius tangens renūciantē tm̄. ſecus eſt ſi tangat papā vl̓ alium Itēnec clericus pt̄ renūciare cuilibet p̓uilegio ſuo.vt pꝫ exͣ de fo. ꝯpe. ſi dilecti. ¶ 9º amittit̉ ꝑ abuſi .i. y non vſū vel ꝑ contrariū vſum. puta aliquis eſt p̓uilegiatus ne det decimas in quolibꝫanno petūtur ab eo ⁊ quolibet anno dat. talismeretur p̓uilegiū amittere qꝛ ꝑmiſſa ſibi abutitur pt̄ate. 11. q. 3. p̓uilegiū. Neceſſe ē tamē adhoc ꝙ ꝯpleta ſit ꝯtra priuilegiū p̄ſcripcō. 30. annoꝝ. ex e. ſi d̓ terra. imo videtur ꝙ .40. annoꝝexͣ e. accedētibꝰ. hec tho. ¶ Ad h̓ nota ꝙ illide quoꝝ exempcōne n̄ ꝯſtat vl̓ qui nō fueruntdiu in poſſeſſiōe exēpcōis tenentur ep̄is on̄derepriuilegia quibus dicūt ſe eſſe exemptos in loco ſecreto vel aliquibꝰ prudentibꝰ non ſuſpectisad hoc deputatis ab ep̄o qd̓ ſi non fecerint ⁊ ep̄icontra tales vſi fuerint ſua iuriſdicōe conſeruatores eoꝝ non poſſūt ꝓpt̓ h̓ ip̄os ep̄oſ grauare. Etſi ꝓceſſus contra eos de facto fieret nonvaleret. debet aūt p̓uilegiū exhiberi ad legendūintegraliter. li. 6. e. cū ꝑſone. ī quo ꝓbat̉ opi.jnno. et reꝓbatur opi. hoſti. Dicit em̄ hoſti. ꝙſi totus tenor legeret̉ poſſet eſſe occaſio litigandi. jnno vero dicit ꝙ totus debet legi ne precedencia vel ſequencia artarēt articulum de qͥ con
rendit̉. Nec ex ſimplici lectura oriebat̉ mat̓ialitigandi. ſicut ex tranſcripto. hec jo. an. mn. c.cū ꝑſone ¶ Sed quid ſi p̓uilegiū alleget vt on̄dat̉ ſꝫ is cui oſtenditur n̄ acqͥeſcit forte qꝛ ē potencior. Rn̄det hoſti. certe non eſt ei imputaud̓ff. ꝯmodati. ad eos. Non obſtante ſi dicatur ꝙnon fuit vſus et ꝙ factum eſt ꝯtrarium quomō eī vtet̉ priuilegio niſi allegato ⁊ de ip̄o fidein faciendo certe ſi ita fecerit ſibi imputarinon poterit niſi forte ſentencia contra eū ferretur ⁊ non appellaret. exͣ de ſen. ⁊ re iudi. ſb̓orta. Sꝫ qͥ ꝯtraueīt ꝓpria temeritate eſt grauiterpuni ēdꝰ. exͣ. e. dilecti. ¶ Quid ſi ille idē qui cōceſſit ꝯtrauenerit. ℟º ẜm hoſti. ſi priuilegiumſemel tenuit amplius reuocari non poteſt a cōcedēte ſine pena ſi faciat hoc ſine cauſa. ff. d̓ re.iuris. cōcilij. Vtrum aūt papa ⁊ qu̓o papa ſitpuniendus ip̄e videat. 9. q. 2. alioꝝ. ⁊. c. ſe. dequo vide ſupͣ vbi ponit̉. A modꝰ amittendi pͥuilegiū. ¶ Quid ſi p̓uilegiū pape coram aliquo iudice allegat̉ ⁊ oſtenditur. Obicitur aūtꝙꝙ non habet vires. nūquid de hac queſtione iudicare poterit iudex ordinariꝰ vel etiā delegatuſvidetur ꝙ nō. exͣ. de iudi. cū veniſſet. h̓ autemſic ītelligi debet ẜm gof. ⁊ hoſti .ſ. ꝙ qn̄ dyoceſanus agit contra aliquam eccl̓iam iure cōi ⁊eccleſia dicit ſe exemptā ⁊ dn̄o pape immediate ſubeſſe ⁊ ꝓducit priuilegiū. de tali pͥuilegionon poterit iudicari niſi per papam. ⁊ ſi per alium fuerit iudicatū nullū fiet p̄iudicium dn̄opape. vt patet extͣde in inte. reſti. cū veniſſet.⁊ ex de ſen. ⁊ re iudi. ſuborta. ⁊ exͣ de elec. cōſtitutus. tamē etſi ſponte voluerit non poteſt pͥuilegiatus ſine licencia pape renūciare priuilegijs vel indulgencijs libertatis que monaſterirū vl̓ ecc̄iaꝫ iudicāt ad ius ⁊ ꝓprietatē romāeecc̄ie ꝑtine̓. vt exͣ de arbi. cū tꝑe. vel dici poteſtetiā ẜm eūdem gof. ⁊ hoſti. ꝙ vbi verba p̓uilegij ſūt ambigua ordinariꝰ vel delegatus d̓ ip̄oiudicare nō poteſt. Ille em̄ interp̄tari l̓ delegare debet p̓uilegiū qui ꝯceſſit. vt exͣ. e. ti. vt p̓uilegia. ⁊ arᵐ extra de ſequeſ. ad h̓. ⁊ exͣ de ſen. ex.inter alia. quāuis ⁊ legatus īterpretetur r̓ſcriptū pape. vt exͣ d̓ poſtul̓. ad hoc. Ceterum ſi verba fuerint clara ⁊ indubitata que iudicāt mani feſte eccleſiam fore exemptam. iudex poteritiudicare abſoluendo. vl̓ ſi verba p̓uilegij ſint ꝓtectōis ⁊ non exempcōis poterit condemnare.vt exͣ de p̓uilegijs. recepimꝰ. Fateor tam̄ ꝙ papa poterit poſtea ius ſuū ꝓſequi ſi velit. vt dicit illa decretalis. ſuborta in fine. Et nota ꝙ nͥde p̓uilegio que verba illiꝰ ſūt inſpicienda. vte. ti. porro. ⁊. c. recepimꝰ. ſicut ⁊. c. que de hisqͥ ex teſtō ꝓficiſcuntur. vt. ff. de tranſac. d̓ hisPlus tamē mentem attendere debemus qͣm v̓ba. vt patet. i. q. i. ī arciori. ⁊ di. 3. ſedulo. Sꝫetiam dici poteſt ẜm hoſti. ꝙ p̓uilegiatus abutitur pͥuilegio qn̄ male vtitur eo .ſ. qꝛ vel fac̄ ꝯtra intēcōeꝫ concedētis. exͣ de poſtul̓. gratum. l̓quia viuit vita cōi non priuata ꝓpter cuiꝰ obſeruanciā erat priuilegiatus. ⁊ tūc non poteſtpriuilegium allegare. exͣ de ſta. mo. recolentes