Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Einzelbild herunterladen
 

Libe: Qntus.Tit̉ xl.

io vniam agendam ſpeālē. mpinor tn̄ pn̄ia eſtvtriqꝫ indicenda. hec rod̓. Nota adhuc ꝙ catholici qui cruce ſignati iuuant hereticos exterminare. indulgentia ⁊ p̓uilegiū ad terram ſanctaꝫ eunciū ꝯſequūt̉. exͣ de hereticis excōicamꝰ.Equit̉ vide̓ de ꝫª .ſ. a quo valeāt indulgētie fieri. Et circa hoc q̄runt̉ pl̓a .ſ. Vtrumepi poſſint īdulgentias facere. ℟º ad cuiꝰ euidentiā ſciendū ꝙ indulgentie hn̄t effectū ſcd̓mꝙ oꝑa ſatiſfactoria vniꝰ alteri ꝯputant̉ nō tātū ex vi caritatis ſed ex intencōne oꝑantis aliq̄mō directa ad eū. Intencō aūt alicuiꝰ pt̄ ad aliū dirigi tripliciter .ſ. aut in ſingulari vt cumquis ꝓ alio det̓minate ſatiſfacit. ⁊ ſic quilibꝫ pt̄alteri ſua bona cōicare. aut in ſpeīli vt cū q̓s orat ꝓꝯgregacōne ſua ⁊ ſuis familiaribꝰ ⁊ benefactoribꝰ ⁊ ad hoc etiā ordinat oꝑa ſua ſatiſfactoria. Et ſic ille qui p̄eſt cōgregacōi poteſt illaoꝑa cōicare alij applicādo intencōeꝫ eoꝝ qui ſūtde ſua ꝯgregacōne ad hūc determīate. aut in generali vt cū quis ordinat oꝑa ſua ad bonū cōein gn̓ali ⁊ ſic qui p̄eſt eccl̓ie gn̓ alit̓ pōt̄ oꝑa illacōicare applicando ſuā intencōneꝫ ad hūc vl̓ adillū. Et quia homo eſt pars ꝯgregacōnis ⁊ cōgregacō eſt pars eccl̓ie. ideo in intencōne pͥuati boni intencō boni cōis includit̉ ⁊ boni tociuseccl̓ie. Et ideo qͥ p̄eſt eccl̓ie pt̄ coīcare ea que ſūtꝯgregacōis ⁊ huiꝰ hoīs ſed non conuertit̉. Sꝫnec pͥma cōicacō nec ſcd̓a dicitur indulgentia.ſed tercia ꝓpter duo. pͥmo quia per cōicacōnesillas licet homo abſoluat̉ a reatu pene qͣntūaddeū. non abſoluit̉ tamē a debito faciendi ſatiſfactōꝫ iniūctā ad quā eſt obligatꝰ ex p̄ceptoeccl̓ie. Sed ꝑ terciā homo etiā ab hoc debito abſoluit̉. Scd̓o quia in vna ꝑſona vel in vna cōgregacōe non eſt ſufficientia meritoꝝ vt ſibi etomībꝰ alijs valere poſſint ſicut eſt in eccl̓ia romana p̄cipue ꝓpter meritū xp̄i. ⁊ ideo ſolꝰ illequi pͥficit̉ eccl̓ie pt̄ indulgentias facere toti a̓teccl̓ie p̄ficit̉ ſolꝰ papa. ⁊ ideo ip̄e ſolus habꝫ poteſtateꝫ plenariā ſuꝑ theſauꝝ cōem de quo fiūtindulgentie. Om̄s vero alij ep̄i limitatam. ip̄sem̄ ſolus habet plenitudineꝫ pt̄atis exͣ de pe. diicū ex eo. Ilij vero ſūt vocati in ꝑtem ſolicitudinis. ideo ſolus ip̄e habet pt̄ateꝫ vbiqꝫ gn̓alitdandi indulgentiam ⁊ tantam quantam voluerit. Alij vero niſi ſcd̓m eius ꝯceſſionē. quiavero ep̄i ſt̄ ꝯſortes pontifical̓ officij. vnde etiaꝫſoli ab eo fratres vocant̉. ceteri vero filij. gͦ Iolū eis ꝓprie facere īdulgētias merito ē ꝯceſſum.Ep̄is quidē ꝯcedit̉ a iure facere indulgentias īdyoc̓. ſuis. arep̄is vero in prouincijs ſuis. Nōdebent tn̄ dare indulgentias vltra vnū annū īꝯſecracōibus eccl̓iaꝝ vel alijs quibuſcūqꝫ caſibus ſū ab vno ſū a pl̓ibus fiant. In anniu̓ſario vero conſecracōis ⁊ alijs caſibus rōnabilibus non debent dare vltra. .40. dies ſiue ab vno ſiue a pl̓ibus fiant. exͣ de pe. ⁊ re. nr̄o. vbidicit̉ de hoc. ⁊. c. cū ex eo. §. vlt̓. Si tamē ep̄i faaut ꝯtra illud mandatū nichilominꝰ indulgetia tenēt ⁊ valet cū non dicatur ibi ꝙ non vaeat ſi ſecꝰ fiat vt etiā dt̉ in glo. ſuꝑ dictū. c. cū

ex eo. ar. exͣ de exceſ. p̄la. cū ad quoꝝdam. Nūctamen exp̄ſſū eſt ꝙ indulgentia non valet. li.6. de pe. ⁊ re. indulgentie Sed nūquid ſaltemin eo qd̓ dare poterant tenebit indulgentia. ℟ºjo. an. ſuꝑ dictū c. dic̄ ꝙ ſic. quia regularit̓ vtile ꝑ inutile non viciatur. extra de re. iur̓. vtileAlij dicūt ꝙ non quia qui p̓uilegio abutit̉. ⁊c̄ii. q. 3. pͥuilegiū. ſed dic ꝙ licet perdere mereat̉non tamen ꝑdit. Concedit̉ etiā a iure legatisdn̄i ꝑpͣe face ꝑpetuas īdulgētias ī ꝓuincia ſua⁊ ꝙ facere pn̄t ſtatuta ꝑpetua. exͣ de offi. legatic. vlt̓. in tex. ⁊ glo. ⁊ de pe. ⁊ re. nr̄o. in gloſa.Sic ergo ep̄is ⁊ ſupra ꝯuenit de iure cōi facereindulgentias. Alijs aūt p̄latis inferioribus n̄ꝯuenit niſi ex ſpeciali conceſſione. vt habeturin d. c. nr̄o. in glo. Quid ergo ſi eidem domuiconceſſit ep̄s. 40. dies. ⁊ ar̓epͥus alios. 40. dies vna ⁊ eadem die legint̉ huiōi lr̄e ī vno eteodem loco. Nūquid dans el̓iam habebit. 80.dies. Rn̄det hoſt̓. ꝙ ſic ſi det ꝓpter obtētū vt̓uſquia neuter excedit. vt patet in dictis c. Vtꝝ abb̓es qui collegijs p̄ſūt poſſint face̓ indulgentias. ℟º ꝙ non ꝓprie loquēdo vt patetex p̄dictis. ⁊ exͣ de exceſ. pla. accedentibꝰ. tl̓es eihabent aliā autͣtem reſpectu bonoꝝ ſui collegijnon tn̄ reſpectū meriti xp̄i qd̓ diſpenſandū cōmi ſit ſponſis eccl̓ie .ſ. ep̄is. jdeo non habentautͣtem plenā reſpectu theſauri eccl̓ie. ⁊ iō tm̄bona ſui collegij cōicare pn̄t. non aūt pn̄t relaxare. quia neſciūt vtꝝ ſuꝑabundent. Et voco hic largē pt̄atem ꝓut dicit ſufficiencie pleītudinem ꝑ quē modū eſt in ep̄is ad hūc actū.non aūt ꝓut dicit plenitudinem. ſic eīꝫ eſt inſolo papa plenitudo pt̄atis ⁊ autͣtis. hec bon̄Vtꝝ qui indulgentiā recipit indulgentiamillā alij dare poſſit. ℟º ꝙ n̄ licet eīꝫ aliqͥs poſſitdare alij qd̓ nondū eſt datū nec determinatū alicui. ſic̄ vna̓ miſſaꝫ quā ꝓ amico mortuo dic̄.tamen ſi eam ꝓ ſuis pct̄is cecinit vel alij deditautͣte ſua ꝯmutare non pt̄. hinc eſt ꝙ qui recepit relaxacōnem ꝓ ſe non pt̄ eam alij dare. qꝛetſi eccl̓ia debitū eius apud deū ſoluit nō ꝓpterhoc ei pt̄ateꝫ dedit ꝙ ip̄e ꝓ alio ſolueret. ⁊ ſi deꝰdimiſit debitū iſti non ꝓpter hoc iſte pt̄ dimitterē alij qd̓ deo debet̉. hec bon̄. Vtꝝ aliq̓ nonſacerdotes indulgentias face̓ poſſint. ℟º pt̄asfaciendi indulgentias ꝯſequit̉ iuriſdicōneꝫ vtdictū eſt ſupͣ. Et quia archidyaconi ⁊ alij nonp̄ſbiteri pn̄t hr̄e iuriſdicōem vel cōmiſſam vtlegati. vel ordinariā vt electi cōfirmati. iō poſſūt indulgentias facere licet in foro pn̄iali nōpoſſint abſoluere. qꝛ hͦ eſt ordinis ſacerdotal̓.hec tho. ar. exͣ. e. ꝙ aūt. ⁊ exͣ de ele. tranſmiſſa.hoſt̓. tamē dicit ꝙ electꝰ in ep̄m ⁊ cōfirmatꝰ tuciꝰ facit ſi non det indulgentiā maxime ſi nonſit p̄ſbiter Vtꝝ ep̄i poſſint facere indulgentias in aliena dyoceſi. ℟º ꝙ quia indulgentiaſue relaxatio dicit theſauri ꝯīcacionē ⁊ etiā autoritatē. Ep̄us aūt in aliena dyoceſi ꝯīcare pot̄bona ſua ſubditis alienis. bona īquā ſue dyorelaxare vero ſiue indulgere non pt̄ niſi ſubditis ſuis. vn̄ relaxacōnes vere ſūt relaxacōes