Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Einzelbild herunterladen
 

Titi xxxj

pn̄ia remanens poſt reniſſionem v̓tute clauiūfactā eſt ꝯdigna ⁊ hanc oportet ſoluere. Determinatū eſt aūt apud deū qͣntū remittit̉ virtute clauiū. bonitas aūt vel malicia miſtri nichildiuerſificat in efficacia ſacr̄oꝝ. vnde p̄ſb̓r ſuediſcrete ſe habeat in iniūctōne pn̄ie ſū non nichil diuerſificat̉ qͣntū ad efficaciam abſolucōisꝯfōis ⁊ ꝯtricōis ſꝫ ſemꝑ remanet reatꝰ ad qͣntitatis eiuſdeꝫ penā. ⁊ iō ſi n̄ explet eā h̓. exiget̉abeo ī p̓gatorio Sed ꝯͣ de pe. di. 1. §. quicūqꝫ.dicit̉ ꝙ penitens poſt ꝑactā pn̄iam a pct̄o plene mūdat̉. ℟º hoc intelligit̉ qn̄ ꝯfōr impoīt penitentiaꝫ ſufficientē. tūc emī expleta pn̄ia ſtatīeuolat cū decedit. h̓ tho. ⁊ pe Vtꝝ preſbiterin iūgens pn̄iaꝫ mīoreꝫ ꝯdigna ſꝑ peccet. ℟º ꝙnō. Tū quia nō pt̄ determinate qͣntitatē penedebite cognoſcere licet aliquid ꝓpe ꝯſideratis regul̓ patꝝ det̓minare poſſit. tū etiā quia qn̄qꝫ exinduſtria mīorē penā imponēs magis ꝓdeſt panitenti qͣm noceat. quia forte mag̓tudine pene poſſet impediri a pn̄ia ꝑagenda ꝓpter debilitatē v̓tutis adhuc in eo denouo recuꝑate. etideo negligit damnū minꝰ vt vitet maius. etideo d̓inꝰ amor paulatī ꝯfortatꝰ in eo incitabᵗip̄m ad pl̓a oꝑa mīe ſponte ꝑagenda qͣm preſbiter ſibi ẜm qͣntitatem pct̄oꝝ iniūgere potiuſſet. hec tho. Quid ſi preſb̓r alicui iniūgat ꝙmiſſas celebrari faciat nūquid pecuniam prohis miſſis oblatam poteſt reciꝑe ⁊ miſſas legere. ℟º ꝙ non. quia hoc eſſet ſpēs mali extͣ devi. ⁊ ho. cleri. cū ab omī. ſed huiōi penitentia invel non iniūgat. vl̓ ſi iniūgat ei dicat ꝙ peraliū ip̄as celebrari faciat ⁊ ꝑ talem qui ſibi vicem non reddat. Non ergo per ꝑrochialem p̄ſbiteꝝ ꝯuicinū qui ſil̓i morbo auaricie laborarepoſſet. vnde tuciꝰ eſt ſaluti aīe ſue ꝙ tales penitentias non imponat quia ſemꝑ ē timendū nepociꝰ auaricia qͣm caritas ſit in ca̓. ar. exͣ de cēſi. ea que. Si dicat ergo p̄ſb̓r ꝙ caritaſ mouetip̄m quia forte penitens non poteſt ꝑegrinarinec ieinare nec orare nec aliud facere. hoc oſtēdat̉ ꝑ oꝑa ⁊ credam ei vt .ſ. per aliū non ſuſpectum ip̄as dici faciat vel eas gratis dicat vl̓ aliquid nō retineat. ſꝫ totū quidqͥd ꝓ ip̄is offert̉pauꝑibus erogare ſtudeat. hec hoſt̓. Sed nūquid tenet̉ ꝯfitens aliquid offerre p̄ſb̓ro qn̄ ſibiꝯfitet̉. ℟º ꝙ non de rigore iuris ꝯgruū eſt tam̄ꝙ det aliquid in ſignū deuocōnis cordis. exenplo ſanctoꝝ qui nec ad ꝓph̓as nec ad ſacerdotesſine munere accedebāt ſicut legit̉ de ſaul ⁊ vxore jeroboam. i. q. i. iudices. Ad idem eſt ꝙ debꝫofferre ſacerdotibꝰ munꝰ a moyſe p̄ceptū. de pe.di. 1. quē penitet. nͥ tamen alicubi rōne ꝯſuetudīs .ſ. vbi eſt talis ꝯſuetudo quam etiā ſubditiprecipue diuites ẜuare cogent̉ ſi expedierit abep̄o. exͣ de ſymoͣ. ad publicam. Tenentur etiaꝫqn̄qꝫ rōne pauꝑtatis .ſ. ip̄iꝰ p̄ſb̓ri vt dixit jode deo. ⁊ ſic intellexit illud. 26. q. i. apl̓icis. hechoſt̓. Vtꝝ penitens teneat̉ de neceſſitate reciꝑe ⁊ explere pn̄iam ſibi a ſacerdote iniūctaꝫ℟º ꝙ non .ſ. ſi p̄ſbiter iniūgit pn̄iam irrōnahilem ⁊ indiſcretā qꝛ tūc p̄ſb̓r abutitur claue

ſciīe ⁊ potentie. Si vero iniūgat pn̄iam rōnabꝰilem ⁊ diſcretam. ſic penitens tenet̉ neceſſarioreciꝑe eā ⁊ ꝓ viribꝰ explere. quia tūc p̄ſb̓r vtitclauibꝰ eccl̓ie. quilibꝫ aūt tenet̉ ſui iudicis iuſtāſn̄iami obſeruare. Vnde ſi penitens talē penititiam ſcienter ex deliberacōne ⁊ abſqꝫ legitimacauſa omiſerit explere mortaliter peccat. Sitamen penitens ſenciat pn̄iam ſibi nimis grauem ⁊ ad ẜuandū ꝑiculoſam ſua infirmitatepen ſata. debet ad illū eūdem ꝯfeſſorē vl̓ ad aliūſi illū non poteſt habere humiliter recurre̓ ⁊ alleuiacōeꝫ ⁊ mutacōeꝫ petere. ⁊ ꝯfeſſor debꝫ ei cōcedere etiā ſi videat ꝙ pn̄ia alleuiata non ſufficiat ꝓ emenda pct̄i plenarie. tuciꝰ em̄ eſt reſeruare penitentem p̓gatorio puniendū qͣm ip̄mexpone̓ ꝑicl̓o cadendi ī pct̄m mortale ꝓpter penitentie trāſgreſſiōꝫ. Et expedit ꝙ ꝯfōr hͦ totū penitenti exponat i̇ in ip̄o viderit ꝯdicōneꝓpter quā iudicet oībꝰ penſatis magis eſſe tacendū qm̄ exponendū. hec rich̓. Notat aūt ſcotus circa hoc ꝙ penitēs tenet̉ adimplere pn̄iaꝫīpoſitā ſibi claue nō errante. tenet̉ in qͣm ſi velit̓ ſe ſubmitte̓ ſacerdoti qͣntū ad abſolucōꝫ culpe ⁊ qͣntū ad ſuſcepcōeꝫ pene tꝑalis total̓ correſpōdentis. qꝛ tūc obligat̉ p̄cepto eccl̓ie cui ſe volūtarie ſubmiſit. ſi āt velit ſe ſubmitte̓ ſolū qͣꝫtū ad ꝯmutacōꝫ pene et̓ne ⁊ n̄ qͣntū ad taxacōꝫpene tꝑalis. ſed qͣntū ad illam vult ſe ſubderemanui dei vel hic vel in p̓gatorio non expediret talē dimittere ſine abſolucōe. tūc em̄ recederet deſperatꝰ. Nec videt̉ ꝓpter volūtatē iſtā eēin pct̄o mortali cū ꝯterat̉ de pct̄o ⁊ puniri velit pena condigna ꝓ eo ⁊ ab eo cuiꝰ eſt iuſte īfligere eā. licet nolit eam ſibi infligi ab iſto ſacerdote nec ip̄emet velit reciꝑe vt ſit mīſter peneinfligende Sed eſto ꝙ clauis ſciencie erret nontamen poteſtas clauis. nūquid arbitriū ratificat̉ in celo. ℟º clauis ſcīe errat qn̄ non bn̄ exquirūtur ⁊ examinātur illa que ꝑtinēt ad iudiciū. puta qn̄ inqͥrūtur circūſtancie nec grauantes nec alleuiantes ſꝫ ſolū placentes auribꝰ cōfeſſoris ꝑruriētibꝰ. Si non inqͥrat de attricōneꝯfitentis ſꝫ ſolū audiat eū acſi narraret vnamhiſtoriā. Et in pͥmo quidā licet fiat aliquid nͥfaciendū ſi tn̄ nichl̓ omittat̉ quod eſt faciēdūvt ſi cū circūſtanqjs nō inquirēdis inquirant̉inquirende poteſt ſequi rectū iudiciū. Sed in 2ºomiſſa inquiſicōne diſplicentie ꝯfitentis nō pt̄ſequi rectū iudiciū nͥ caſualiter. Si auteꝫ penitens oſtendat ſe dolenteꝫ ⁊ non eſt. fictus eſt ettūc recedit a vera pn̄ia ⁊ cū nouo pct̄o mortali. Nec clauis ſcīe errat ſꝫ ip̄e penitens in ꝑiculū ſui errat. ⁊ tūc ratificat̉ iudiciū ſacerdoas īcelo. hͦ eſt qꝛ fecit qd̓ ſuū erat qꝛ vt hōnon potuit videre cor ṅ ꝑ ſigna ext̓iora ſꝫ non ratificatur qͣntū ad ip̄m ſuſcipientē qꝛ nō ē capax iſtiſic̄ ſe on̄dit capacē Sed eſto ꝙ omiſſo aliqͥ neceſſario ferat a caū iuſtā ſn̄iam. nūquid ratificabit̉ ī celo. ℟º ꝙ ſic qͣꝫtū ad ſuſcipiēteꝫ ſi n̄ ſitfictꝰ ita ꝙ ſufficiat ſibi iſtā penā īple̓. ſꝫ n̄ ratificat̉ ex ꝑte ꝯfōris qṅ ip̄e peccet errādo. Et iſtomōd̓ꝫ diſtīgue̓ ꝙ arbitū aliqn̄ ratificat̉ ex ꝑte