Titꝭ xxvij.
Ex ſic or̄o eſt quidam aſcenſus aīe intellectiuegxiūj qui eſt volūtatis vt elicientis ⁊ intellectꝰvt dirigētis ⁊ ſic dicit dam̄. li. 3. c. 23. or̄o ē aſcēſus intellectꝰ ad deū. ⁊ glo. ſuꝑ illud pſal. accepite ad eū dicit. accedite fide inherēdo. ⁊ duobꝰvedibꝰ gemīe caritatis currēdo. pͥᵐ ꝑtinet ad directōnē intellectꝰ. 2ᵐ ad aſcenſū affectus. Et ſicſumit̉ or̄o ẜm qd̓. i. thi. 2. diſtinguit̉ contra obſecratōeꝫ poſtulatōeꝫ ⁊ gr̄aꝝ actōnē. ⁊ in glo. ſr̄lud pſal. Dn̄e an̄ te om̄e deſideriū meū. vbipicit̉. nūqͣm deſinit orare qui non deſinit amare. Alio mō orare eſt ideꝫ ꝙ p̄dictū deſideriū louendo ad deum per modum proponere nonindicatm̄ ſꝫ ſupplicatm̄. ⁊ ſic eſt actꝰ intellectꝰvt elicientis. ⁊ volūtatis vt mouentis. ⁊ ſic diqt yſidorꝰ. li. 10. ethīo. ꝙ orare ē dice̓. Et auic̓.e. metha. c. j. dicit ꝙ homo ꝑ or̄onē loquit̉ d̓o⁊ ph̓s. j. eth̓. c. penl̓t̓. dicit ꝙ ad optima dep̄catur racō. hec rich. ¶ Vtꝝ or̄o ſit actꝰ religiōis.℟º ꝙ ſic qꝛ ꝑ or̄oeꝫ homo deo reuerētiam orādoitū ſcꝫ ei ſe ſubicit ⁊ ꝓfitet̉ orandoexhibetſe indigere eo ſicut bonoꝝ ſuoꝝ autore. hoc aūtanet ad v̓tutē religionis cuiꝰ vt dictū fuit. 2.li eſt honorē deo debitū exhibere. Aetitꝭ ajEquit̉ vide̓ d̓ rꝰ ſcꝫ cui ꝯueniat orari. ℟ºhͦ ꝯuenit deo ⁊ ec̄ ſāctis eiꝰ. vn̄ job. 5.ad aliquē ſanctoꝝ ꝯuerte̓. alit̓ tn̄ deꝰ orat̉. ⁊ aliter ſancti orant̉. Deꝰ em̄ orat̉ vt ꝑ ip̄m illd̓ qd̓petit̉ impleat̉. Sancti aūt qui ſūt in patria pettōnes nr̄as quas ad eos dirigimꝰ in v̓bo qd̓ip̄i vidēt eis manifeſtante cognoſcūt. Sanctivero qui ſūit in via vel in purgatorio nōdumfruūtur verbi viſione vt poſſit ea que nos cogitamꝰ vel dicimus cognoſce̓. Et iō imploramus orando ſuffragia ſanctoꝝ exn̄tiū in pat̓anon aūt ſanctoꝝ exn̄tiū in p̓gatorio vel ī mūdo. a viuis tn̄ petimꝰ colloquēdo. ¶ Ad hec noͣꝙ quia ſpūſſanctꝰ ex ꝑſonali ꝓp̓etate habet ꝙſit donū. ideo magis ſibi ꝯpetit ꝙ ip̄e petat̉ qͣmꝙ aliqͥd ab eo petat̉ qͣꝫuis etiā ecc̄ia aliqͣs or̄oesdirigat ad ip̄m licet non eas que loco or̄onūin eccl̓ia recitant̉. vt veni creator ſpūs mētesꝝ viſita.lrticꝭ iijEquit̉ vide̓ de 3º ſcꝫ cui ꝯuenit orare. Etairca hoc querūt̉ pl̓a. pͥmo vtꝝ ꝯueniat ſoli creat̉e rōnali. ℟º ꝙ ſic vt patet ex predictisī ſolutōne pͥme q̄ſtiōis de or̄one. ¶ Vtꝝ xp̄o cōpecat orare ꝓ nobis. ℟º ꝙ xp̄s orat ꝓ nobis īqͣntū hō. ſed ideo nō dicimꝰ xp̄m orare ꝓ nob̓.qꝛ xp̄s ſignificat ſuppoſitū eternū cuiꝰ non eſtorare ſed adiuuare. ꝓpter qd̓ dicimus xp̄e audinos xp̄e miſerere nob̓. Et in hoc etiā vitamuſheſim arrij qui poſuit ꝑſonā filij minorem patre. ⁊ hereſim neſtorij qui diſtinxit in xp̄o ꝑſona filij homīs a ꝑſona filij dei. Vtꝝ vero ſāctimi ſūt in patria orent ꝓ nob̓. ⁊ vtꝝ illi qui ſiin p̓gatorio ſil̓r orent ꝓ nob̓. reqͥre ſupͣ circa fitercij libri.Equit̉ vide de 4ꝰ .ſ. qualiter debet orari. ⁊quid de aliquibꝰ ꝯdicōibꝰ ⁊ p̄cipue de illisuuirūtur in or̄one ad hͦ ꝙ ſit impetͣtiuadicet̉. jͣ. ar. 7. tn̄ ⁊ hic circa hoc q̄runt̉ pl̓a. ſcꝫ.
¶ Vtꝝ or̄o debeat eſſe vocalis. ℟ ꝙ ſic. eſt enimduplex or̄o .ſ. ꝯmunis ⁊ ſingl̓aris. Cōis eſt q̄ꝑ mīſtros eccl̓ie in ꝑſona tocius ppl̓i fidelis deooffert̉. ⁊ ideo oportet ꝙ innoteſcat toti ppl̓o ꝓ qͦoffert̉. qd̓ non poſſet fieri niſi eſſet vocalis. etideo etiam cantus ſūt ab eccleſia inſtituti. ÿndeaugꝰ dic̄ de ſeip̄o ꝙ flebat vberrime ī himnis⁊ cāticis ſuauit ſonantibꝰ cantātis eccl̓ie eo ꝙvoces ille influebāt in auribꝰ eiꝰ ⁊ loquebaturveritas in cor eius. Or̄o vero ſingularis offert̉a ſingulari ꝑſona quacūqꝫ ſū pro ſe ſū ꝓ alijsorante. Et de huius or̄onis neceſſitate non eſtꝙ ſit vocalis. iūgit̉ tamē ei vox ml̓tiplici rōe.pͥmo ad excitandā interiorē deuocōnē. Vn̄ ī eatm̄ vocibꝰ ⁊ huiōi ſignis eſt vtendū qͣntū ꝓdeſtad excitandū interiꝰ mentē. ſi vero mens ꝑ hocdiſtrahat̉ vel qualit̓cūqꝫ impediat̉ eſt a talibꝰceſſandū qd̓ p̄cipue̓ cōtingit in eo cuiꝰ mens eſthuiōi ſignis ſufficient̓ ad deuotōꝫ ꝑata. Secūdoꝙ deo aliqd̓ debitū reddat vt homo deo ẜuiat ſecundū totū qd̓ a deo habet .i. non tantū mente.ſed ⁊ corꝑe qd̓ p̄cipue ꝯuenit or̄oni ẜm qd̓ ē ſatiſfactoriā. Tercō adiūgit̉ ei ex quadam redūdantia ab aīa ad corpꝰ ⁊ ex vehementi affectōeſcd̓m illud pſal. Letatū eſt cor m. ⁊ exul. ling.mn. ⁊ he tres rōnes cū alijs tribꝰ in his v̓ſibusꝯtinent̉. Collige ſex cauſas qͣre vocaliter oras.Vt torpor cedat mentis deuocō creſcat. Vt cormūdet̉ ⁊ ꝓximꝰ edificet̉. Lingua laudet̉ oꝑifexdemōqꝫ fuget̉ ¶ Si obicit̉ illud Hᵗ. 6. tu autēcū oraueris intͣ ī cu. ⁊cͣ. Dicēdū ſic̄ dic̄ ibi criſoꝰ. ꝙ dn̄s non ꝓhibet orare manifeſte. ſed ꝓhibet hoc fieri ea intentōne vt ab alijs videaturVn̄ orans nichil nouū facere dꝫ ꝙ aſpiciāt homines vl̓ clamādol̓ pectꝰ ꝑcuciēdo vel manꝰ expandendo. ¶ Vtꝝ or̄o debeat eſſe diut̉na. ℟º ꝙqn̄qꝫ ſic. de or̄one em̄ poſſumꝰ loqui duplicit̓.v̓no mō ẜm cauſā ſuā que eſt deſideriū caritatis ex quo p̄cedere debet or̄o qd̓ in nobis debꝫ eēꝯtinuū vel actu vel v̓tute. manet em̄ huiōi defideriū in omībus que ex caritate facimꝰ ī gloriam dei. omīa aūt qͦ agimꝰ debemꝰ ad gl̓iaꝫ deifacere. vt dicit̉ .i. coꝝ. 10. Et ſcd̓m hͦ or̄o debꝫeſſe ꝯtinua. vn̄ augꝰ ad ꝓba. nos ip̄a fide ſpe ⁊caritate ꝯtinuatō deſiderio ſemꝑ oramus. Aliomō ſcd̓m ſe ⁊ ſic non poteſt eſſe aſſidua quiaoportet alijs oꝑibus occupari. ſed ꝯueniēs ē vttantū duret qͣꝫtū eſt vtilis ad excitandū interioris deſiderij feruoreꝫ. cū vero iſtā menſurā excedit ita ꝙ ſine tedio durare non poſſit non eſtor̄o vlteriꝰ ꝓtendenda. vt etiam vult augꝰ. adꝓbā. oſtendens hoc exemplo ſanctoꝝ qui morabant̉ in egipto. Dicunt̉ īquit fratres ī egiptohr̄e or̄ones crebras tn̄ breuiſſimas. ⁊ qd̓īmōiaculatas ne illa vigilant̓ erecta que oranti ꝑpl̓imū eſt ncc̄ia ꝑ ꝓductōnis moras euaneſcatatqꝫ hebetetur intencō. Ac ꝑ hoc etiam ip̄i ſatisoſtendūt iſtā intencōeꝫ ſicut nō eſſe obtūdendaꝫſic durare non pt̄. ita ſi ꝑdurauerit non etiamrūpendam. Et ſic̄ hͦ eſt attendendū in or̄oneſingl̓ari ꝑ ꝯꝑacōeꝫ ad intentōem orantis ita inor̄one ꝯīꝑ ꝯꝑacōeꝫ ad ppl̓i deuocōnem. Et nō