Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Einzelbild herunterladen
 

Titꝭ xxij.Titi. xxj.

℟ ꝙ hn̄t ſe ſic̄ ſuꝑius ⁊ inferiꝰ. Sigillum etꝫeſſionis eſt ſigillū ſecreti. ſꝫ nō om̄e ſigillumſecreti eſt ſigillū ꝯfeſſionis. Cū em̄ vnꝰ ab aliovrit ꝯſiliū ⁊ ille bona fide ſibi cōſulit recōmenpans ſibi vt hoc celet vl̓ ꝑſonaꝫ q̄ hͦ conſuluitnō nomīet. ille qui ꝯſiliū petit obligat̉ ad celāiij per ſigillū ſecreti qd̓ tn̄ nō eſt ſigillum ꝯfōisEt qmuis frangens qd̓libꝫ iſtoꝝ ſigilloꝝ mortalit̓ peccat ⁊ crimē ꝓdicōis inc̓rat tn̄ ml̓togͣuiꝰ peccat frangēs ſigillū confōis qͣꝫ ſigillū ſecreci qd̓ eſt diſtinctū ꝯͣ ſigillū ꝯfeſſionis. Nec ēeſtimandū ꝙ hō reuelans iᵈ qd̓ dictū eſt ſibi ſoli. nūqͣm frangat ſigillū ſecreti. ṅ ille qui hͦ ſibi dixit adiūxerit. ego trado tibi hoc ſub ſec̄to⁊ aliꝰ ſic recepit. quia ſi hō ab alio ꝯſiliū petit ⁊lle bona fide ꝯſulit in ſecreto. qͣꝫuis ꝯſulens n̄ ōquertat dicere illi ꝙ ſibi nō ꝯſuli t ṅ ꝯſiliū reqpiat in ſecreto. tamē ille cui cōſiliū datū ē ſivideat ꝙ ex reuelacōne ꝑſone ꝯſulētis perſonaꝯſulens detrimentū notabl̓e incͣreret. ⁊ r̓uelet.crimen ꝓdicōis incurrit ⁊ ſecretū ſigilli frāgituia materia ⁊ nat̉a negocij reqͥrūt ꝙ ille cuifidele ꝯſiliū datū eſt ꝑſona ꝯſulentem in caū̓ p̄dicto ſub ſecreto debet tenere minꝰ tn̄ peccaretcet̓is vibꝰ qͣꝫ ſi ꝯſulens exp̄ſſe hoc ſibi ſubſectotradidiſſet ⁊ ille ad tenendū ſb̓ ſec̄to ſe exp̄ſſeobligaſſet. Ille etiam a q̄ petitu ē cōſiliū huiōid̓ ſibi ꝓpoſuit cōſiliū petens ſub ſecreto tenereebet. hec rich̓. ⁊ ꝯuenit cū eo ſco. Qua pena ēendus ſacerdos ꝯfōneꝫ reuelans. ℟º vt dicitur in glo. bn̄. exͣ de pe. ⁊ re. oīs. talis p̄ſb̓r olīper grego. a ſacerdocō deponebat̉. ⁊ vlteriꝰ imponebat̉ ſibi ꝙ omībus diebꝰ vite ſue ignominioſꝰ ꝑegrinando ꝑgeret de pe. di. 6. ſacerdos.Sed hodie ꝑ jnnot̓. terciū alia pena imponiturin dc̓o. c. oīs .ſ. ꝙ deponat̉ ⁊ in arto monaſt̓ioad agendam pn̄iam ꝑpetuo recludat̉. hoc auteꝫtelligit̉ ẜm bon̄. nō qꝛ cogat̉ ad emittendumvotū ſed quia ꝓ tanto crimīe ꝯpelli debet ad penitendū ꝑpetuo. loquit̉ etiā de reuelacōne pct̄ieatenꝰ qͣtenꝰ ꝑ cōfōneꝫ eſt ſcitū. Scd̓m v̓o hoſt̓iiꝑ c. oīs ītelligi dꝫ pn̄ia g̓go. ſcꝫ ꝑegrinacō qͣꝫpiu eſt in pn̄ia tꝑali vt vſqꝫ ad. A. vel. 10. ānū.⁊ huiōi ẜm ꝙ pn̄ia eſt limitata. ro. q. i. ſiquisſacerdos. qͥbꝰ elapẜ eſt in mon aſteriū detrudendus vt ibi ꝑpetuī pn̄iaꝫ agat vt di in. c. oīs.et ſic ſupplit̓ vnū ius ꝑ aliud. ⁊ addit ꝙ hancpenā ordinarie p̄ſb̓r paciet̉ in iudicō ꝯuictꝰ. Siaūt p̄ſb̓r neget cōfeſſionis ꝓdicōnem nec illeꝓbare poſſit. nec etiā ille p̄ſb̓r ꝓbare poſſit ꝙad eiꝰ noticiam illd̓ crimē ꝑuenerit. nec ꝯuince̓ip̄m poſſet ꝑrochianū decrimīe tūc arbitrariepuniet̉. 6. q. 2. c. 3. ⁊. c. placuit.Quid eſt ſatiſfactō. ti. 21ꝰ.Onſequent̓ cōſiderandū eſt de ſatiſfactōe. Et pͥmo de eiꝰ quidditate. 2º deeiꝰ poſſibilitate 3º cui ſatiſfactō ꝓp̓efiat 4ˢ deetꝰ qͣlitate/ qͦ de ꝑ̄tibꝰ eiꝰ 6º de menra ſu qͣntitate eiꝰ Aº de canōnibꝰ pn̄ialibꝰ. Circa pͥmū ſciendū ꝙ iuſticia nō tm̄ ad hͦ tēdit vt ineqͣlitatem p̄cedenteꝫ auferat puniendop̄teritā culpā. ſed etiā ad hoc tendit vt in futu

rū equalitatem cuſtodiat cauendo culpam futurā. vn̄ ẜm ph̓m. 3. eth̓. pene ſt̄ medicine. vn̄⁊ ſatiſfactō q̄ eſt iuſticie actꝰ penā inferentis eſtmedicina curans pct̄a preterita recōpenſando.Et p̄ẜuans a fut̉is cauēdo. ⁊ ideo qn̄ hō homīſatiſfacit p̄terita recōpenſat ⁊ de fut̉is cauet.Et ẜm hoc pt̄ ſatiſfactō duplʳ diffiniri. ꝟnomō reſpectu culpe p̄terite quā recōpenſando curat ⁊ ſic dỉ ꝙ ſat̄factō ē īiurie illate r̓cōpēſatōẜm iuſticie equalitatem. Et in idē dt̉ r̓dire diffinicō anẜ. ī li. cur deꝰ hō. Satiſface̓ inqͥt ē debitū honorē deo impēde̓. vt ꝯſide̓t̉ ibi debitū rōeculpe ꝯmiſſe. Latria em̄ deo reddit .i. ſoluit d̓bitū rōe bn̄ficij recepti. Satiſfactō v̓o deo debitūr̓ddit rōe pct̄i in eū ꝯmiſſi. reddit ſū impēdit.i. reſtituit non tm̄ ſoluit. Alio modo pt̄ diffiniri reſpectu culpe fut̉e a qua p̄ẜuat. ⁊ ſic diffinit̉ ab augͥ. ꝙ ſatiſfactō eſt pct̄oꝝ cās excidere⁊ eoꝝ ſuggeſtionibus aditū non prebere. Preſeruacō em̄ a morbo corꝑali fit ꝑ ablatōnē cauſaꝝ qͣs morbꝰ ꝯſeqͥ pt̄. Eis em̄ ablatis non pimorbꝰ ꝯſequi. ſꝫ in morboſpūali non eſt ita qꝛlibeꝝ arbitriū n̄ cogit̉. vn̄ cauẜ p̄cedentibꝰ pt̄caueri licet difficl̓ter. ⁊ cauẜ amotis pt̄ incurri⁊ ideo in diffinicōe ſatiſfactionis duo ponit .ſ.abſciſionē cauſaꝝ q̄ ad pͥᵐ. ⁊ pn̄iami liberi arbitrij ad ip̄m pct̄m qͦ ad ſcd̓m. Sꝫ obicit̉ quiafonēs ē cauſa pct̄oꝝ actualiū qͥ in hac vitā abſcidi n̄ pt̄. Nō ergo bn̄ dicit augꝰ. ibi cauſaspct̄oꝝ excide̓. ℟º cauſas vocat radices intn̓ ſecas ⁊ ꝓximas .ſ. libidinem ex ꝯſuetudīe l̓ actupeccati relictā ⁊ reliqͥas pct̄i ſcꝫ difficl̓tatem adbonū ⁊ huiōi. occaſiones v̓o vocat oportuni tates extn̓ſecās .ſ. tꝑs. locū. ſocietateꝫ manifeſtāet tales cauſe ꝑ ſatiſfactionē in hac vita tollūtur. Fomes āt eſt cauſa remota ⁊ ꝯīs qͦ quideꝫin hac vita ꝑ ſatiſfactionē n̄ tollit̉ totalit̓ ſedbn̄ minuit̉. De poſſibilitate ſatiſfactionis. ti. 22ꝰ.Einde ꝯſiderādū eſt de poſſibilitate ſatiſfactōnis. Et circa hͦ querūt̉ pl̓aſcꝫ vtꝝ hō poſſit deo ſatiſ face̓ ꝓ pct̄o℟º hoīem ſatiſface̓ deo pt̄ dupl̓ˣ intelligi. autcū adiutorio alteriꝰ. aut ſine eo. pͥmo mō dicoꝙ homo pt̄ deo ſatiſface̓ in v̓tute ſcꝫ meriti xp̄icuiꝰ hō eſt ꝑticeps ꝑ verā fidē. 2º āt mō hō deoſatiſfacere n̄ pt̄. vn̄ ẜm augᵐ in ench̓id̓ verſusfinem. Nec antiqͦꝝ qͥcūqꝫ iuſtoꝝ p̄ter fidē criſtiſalutem potuit inuenire. homo em̄ ꝑ ſe deo nōpt̄ equale repende̓. nec hoc ab eo exigit̉. ſꝫ ſi fecerit illud qd̓ pt̄ plꝰ ab eo non exigit̉. Sꝫ ꝯtraquia gͣuiꝰ eſt pct̄m actuale mortale qm̄ originale. ſꝫ nullꝰ purꝰ hō ſatiſfacere potuit ꝓ originali ẜm anẜ. 2º li. cur deus homo. ergo. ⁊cͣ.℟º licet pcc̄m originale non ſit ita gͣue ꝑſoneſicut actuale mortale. eſt tn̄ magis gͣue nat̉e.quia inficit non tm̄ ꝑſonā ſꝫ etiā nat̉am ita ꝙꝑſonā mediante nat̉a. ⁊ ideo pro illo n̄ potuitſatiſfacere ṅ aliquid p̄ponderās toti nature humane. qua ꝓpt̓ cōcludit anẜ. 2º li. cur deus hō.c. A. qͣre illū qui ſatiſfacturus erat pro pͥmoꝝꝑentum pct̄oꝝ oportuit eſſe perfectum deum et