Titi xvj.
¶ Cui ꝯfitebit̉ decanꝰ. ℟º ep̄o ſuo vel alteri de licentia eiꝰ. vt dicit̉ in. c. oīs. di. 6. qui vult. Etidem dicendū eſt de ar̓dyacono ⁊ ar̓p̄ſb̓ro taꝫ dear̓p̄ſb̓ro ciuitatis qͣm de rurali qui etiam vocataliqn̄ ar̓p̄ſb̓r. exͣ de offi. ar̓p̄ſb̓ri ad hͦ. §. fi. ali.quando plebanus ex de offi. ordi. cum ab ecc̄iaqn̄qꝫ abbas licet imꝓpe. ex de renū trāſmiſ. Etidem dicendū eſt de ſacriſta ſū theſaurario ⁊ deigr̄o ſcolariū ⁊ de cantore ⁊ de canonicis. hechoſt̓. Cui ꝯfitebit̉ p̄poſitꝰ ſu̓ p̓or. uā ⁊ p̄poſituſdicit̉ qͥ qͣndā pͥoratꝰ curā p̄ alijs gerit. ex de v̓.ſig̓. qͣꝫius. ℟º ſi ſit religioſꝰ ꝯfitebit̉ ſuo ſuꝑiori qͥ eū corrige̓ dꝫ. exͣ de maio. ⁊ obe. cū in ecc̄ijsSi v̓o ſit ſecl̓aris ep̄o vel eiꝰ pn̄iario. exͣ de cle.excōi. mi. ꝓpoſuit. c. i. vel alij qui curā eiꝰ hꝫ l̓de licentia eiꝰ alij vt habet̉ in. c. omīs. hec hoſt̓.¶ Cui ꝯfitebit̉ p̄ſb̓r ꝑrochialis. ℟º ep̄o ſuo velalij cui forte ſpūaliter ⁊ tꝑaliter ſubeſt l̓ p̄ſb̓riꝑrochiales ſibiiuicem ꝯfiteri pn̄t de licentia p̄lati ſui qd̓ tn̄ n̄ ml̓tum expedit. ne ꝯſcij ſil̓iumcriminū adinuicem deferant ſibi. ar. 16. q. 2. viſis poſt mediū. hec hoſt̓. vn̄ p̄ſb̓r vniꝰ ꝑrochienon pt̄ abſoluere aliū ſacerdotem vicinū a mortali ſine licentia ſuꝑioris generali vel ſpeciali tācita vel exp̄ſſa. Tacita dico quia ſi ep̄s ſcit tl̓iafieri ꝯīter a p̄ſb̓ris ⁊ ſuſtinet preſumendum eſthuiōi abſolutōneꝫ tacite approbare ⁊ preſb̓ris d̓ſe inuicem licentiam dare. hec gof. Cui ꝯfitebitur imꝑator. ℟º ꝙ imꝑator ⁊ imꝑatrix de ꝯſuetudine antiquiſſima cuiꝰ memoria nō extat certos hn̄t confeſſores ſcꝫ prelatos qui ſūt ingr̄icapelle ſue ⁊ ſub ip̄is tenēt capellanos alios qͦtidianos quibꝰ ꝯfitent̉ ⁊ qui curā hn̄t aīaꝝ ſuarū de ꝯſuetudine n̄ reprobat. ī ꝑ dn̄m papa. ar.exͣ de foro ꝯpe. cū ꝯtingat. papa tn̄ ſi vellet poſſet illā ꝯſuetudinē reprobare ⁊ inhibere ne ſn̄ſua licentia eligerēt ꝯfeſſores. Tuciꝰ eſt gͦ ꝙ tales ꝓ ſe ⁊ ſua familia impetrēt ſibi licentiameligendi ꝯfeſſorem ṅ alio pͥuilegio ſint munitih̓ hoſt̉. De iure tn̄ ꝯī videt̉ ꝙ debeāt cōfiteri illiep̄o in cuiꝰ ſūt dyoceſi. 63. di. valentinianꝰ ⁊ exͣde iudi. nouit. ẜm G. durandi. ¶ Cui ꝯfitebit̉rex. ℟º ſi habet domiciliū ꝓp̓um ⁊ pnͥcipale inaliqua ciuitate tūc ſubeſt eiꝰ ep̄o de iure ꝯīniſiſecꝰ obtineat de ꝯſuetudine cuiꝰ non extat memoria vel de p̓uilegio ſpeāli ſic̄ dictū eſt de imperatore. Et qd̓ dixi de ꝯſuetudine intelligas q̄alicui ecc̄ie certe hoc p̓uilegiū dat. Nā ꝙ poſſitquēcūqꝫ eligere nō puto ꝙ ꝯſuetudo poſſet ſibiꝯcedi qꝛ ecc̄ijs oneroſa eſſet ⁊ in detrimentū eccleſiaſtice diſcipline qͣ iura dirūpi ꝯtingeret. exͣde cōſue. c. i. ⁊ eū fieri acephalū qd̓ irrōnabile eſſet. 9. di. nulla rōe. ⁊ hoc qͦ ad ꝑſonalia. Naꝫquo ad res quas in diuerẜ dyoceſibꝰ tenet cuilibet ſuo dyoceſano ſubiacet. Item de pct̄is ī diuerẜ locis ꝯmiſſis videt̉ ꝙ poſſet ꝯfiteri illoꝝ locoꝝ ep̄is. ita tn̄ ꝙ oīa ꝯfiteat̉ ſemel ꝓpͥo ſacerdoti vel de licentia eius alij. vt habet̉ in. c. omīsaliter ꝯfeſſio integra non eſſet. hec hoſt̓. Cuicōfitebit̉ dux. ℟º illi ep̄o in cuiꝰ dyoceſi habetdomiciliū pnͥcipale ⁊ breuiter idem dicendū eſtqd̓ de rege eſt dictū. Sil̓r idem dicendū ē de oībꝰ
hn̄tibus latas iuriſdicōes in ep̄atibus diuerſisſū fint monachi ſū marchiones. ſū baronesqn̄ ſūt tales ⁊ tanti ꝙ ciuitates vel ciuitatē habent ſub ſe. alias ſi tm̄ hn̄t caſtra debent illi p̄ſbitero ꝯfiteri in cuiꝰ ꝑrochia hn̄t domiciliumꝓpriū ⁊ pnͥcipale. vel de eiꝰ licentia alij vt habe̓in. c. omīs. h̓ hoſt̓. ¶ Quid ſi caſtra ⁊ domiciliain diuerẜ ep̄atibus hn̄t. ℟º ab vtroqꝫ ep̄o impetrent. ar. exͣ de ſen. ex. cū illoꝝ. §. ſi vero clauſtralis vel ad metropolitanū recͣrant. ar. extͣ defo. ꝯpe. Sane. h̓ hoſt̓. Quid ſi ſint diuerſaꝝ ꝓuintiaꝝ. ℟º recurrant ad pͥmatem vl̓ ad pp̄aꝫar. ex de iurepa. c. nullꝰ. In his tamen caſibustuciꝰ eſt recurrere ad papam quia iᵈ eſt ſine q̄ſtione. 9. q. 3. cuncta. hec hoſt̓. ¶ Cui confitebit̉doctor vl̓ ſcolaris. ℟e preſbitero in cuiꝰ prochia morantur ⁊ alij delicentia eiꝰ. vt dicit̉ inc. omīs. ¶ Cui pueri. ℟º ꝙ ꝓprio ſacerdoti velalteri d̓ licentia eiꝰ. vt dicit̉ in. c. omnis. Et hintelligo de capacibus doli. ⁊ intelligit̉ capaxdoli qn̄ ē ꝓximꝰ pub̓tati. ff. de ac. ⁊ obli. l. i.Sed dicendū ꝙ hͦ pociꝰ ꝑ exteriora vir bonusexiſtimabit. ar. exͣ de p̄ſump. ex ſtudijs. Si v̓onō ſint doli capaces nō tenent̉ ꝯfiteri. ⁊ ideo n̄eſt curandū cui cōfiteant̉. tales em̄ furioſis cōꝑant̉ qꝛ etas eoꝝ qͥd videat ignorat. C. defl̓amo. l. i. hec hoſt̓. Cui confitebūtur ruſtici inalienis ꝑrochijs hyemātes vel eſtiuantes. vl̓ ſetranſferentes adꝑrochias alienas non animiibi remanendi ſed forſan ad tꝑs aliqͥbus magiſtracibus obſequēdi. ℟º tales ſi laici ſunt ſetrāſferre pn̄t qūo volūt dū tn̄ ſint liberi. Et ſiſe quoqͣm trāſferant aīo ꝑpetuo remanēdi fc̄iſūt eoꝝ yrochiani in quoꝝ dyoceſibus vel ꝑrochijs morant̉. exͣ de ꝑrochijs. §. fi. Si v̓o tl̓es n̄intendant relinquere domiciliū antiquū debentantiquo preſb̓ro confiteri vl̓ de licentia eius alt̓iEſt enim conſilium bonū ꝙ tales a iudice ſuoſpirituali licentiam obtineāt vel ſaltem confiteantur ſub ſpe ꝙ iudex ratificet. Et idem dicēdum eſt de familia nobilium niſi ip̄i habeantpipa ꝓ ſe ⁊ familia ſua p̓uilegiū. hec hoſt̓.¶ Quidde familia ep̄i l̓ ar̓ep̄i. ℟º ſi ſit de aliena dyoceſi idem eſt dicendum ſicut de familiapnͥcipis laici. Si v̓o ſit de dyoceſi ꝓpria cōfiteridebet vel ip̄i ep̄o vl̓ ei cui mandauerit. pt̄ etiamꝓprio ſac̓doti de cꝰ ꝑrochia eſt cōficeri. hec hoſt̓.¶ Quid de his qui hāc actenꝰ formam nō ẜuauerūt ſꝫ ſimplicit̓ cui volebāt ꝯfeſſi ſūt. ℟º ſiſimpliciter ⁊ ignoranter hoc fecerūt nō credertes peccare non accuſo ſed excuſo. ſꝫ decet̓o exqͥcertificati ſūt ſi contemnerent damnarent̉. ex d̓ꝯſe. eccle. aqͣ. di. 8. conſuetudo. hec hoſ¶ Qualis debet eſſe ꝯfeſſor ⁊ qualiter ſe dꝫhabere ad confitentem. ti. 16ꝰ.Oſtea ꝯſiderandū eſt qualis debeat eēconfeſſor ⁊ quomō ſe dibeat habē apconfitentes. Circa qd̓ ſciendum ꝙ cōfeſſor debet eſſe iuſtus. Vnde augꝰ. liº de pec. 9. ⁊ habet̉ de pn̄ia di. 6. c. i. ſacerdos in milloſit iudicādus q̄ in alio eſt iudicare ꝓmptꝰ. iudicans em̄ aliū qͥ eſt iudicādꝰ cōdemnat ſeip̄m.