Lib Qutus.Titꝭ. xiiij.
ibi de crimīe ꝯmiſſo publice ꝯueniri iudicariet puniri. Secus eſt de occulto ẜm rod̓. Scd̓m tn̄aliqͦs illꝰ intelligit̉ non tm̄ de foro ꝯtencōſo ſꝫec̄ de pn̄iali ¶ Quid de ꝑegrinis ⁊ romipetis℟º ſi acceꝑūt peram ⁊ bacl̓m a ſac̓dotibꝰ ꝓpͥisvl̓ ab alijs cū licentia ꝓp̓oꝝ. l̓ iter iā arripuer̄teo ip̄o p̄ſumendū eſt eē datā eis licentiā alij preſb̓ro ꝯfitēdi de his q̄ ꝯmiſerūt in via. vel etiaꝫque ꝑ obliuionē ꝯfiteri omiſerūt. aut etiā ſcienter dū tn̄ d̓ ill̓ ꝯfiteri ꝓponant pꝰqͣꝫ redierintꝓprio ſac̓doci. Tales etiā intelligo hr̄e licentiaꝫrecipiendi eukariſtiaꝫ in paſca. hec rod̓. ⁊ conuenit cū eo innoc̓. ſuꝑ. c. omīs. Et addit ibidēꝙ ſi ſine licentia p̄ſb̓ri ꝓprij ꝑegrinant̉ abſoluinon pn̄t a p̄ſb̓ris alijs ṅ in ncc̄itate. ⁊ ideꝫ eſtde negociatoribus ⁊ alijs viatoribus. Vn̄ tuciꝰ eſt in huiōi ſemꝑ petere licentiaꝫ. ⁊ idem dic̄hoſt̉. ibideꝫ ¶ Quid ſi tale eſt pct̄m cuiꝰ abſolutionē ſibi ep̄s dyoceſanus retinuit. nūquid poterit de illo in via vel an̄ iter arreptum ꝯmiſſo abſolui dū eſt in ꝑegrinatōe a ſimplici ſacerdote. ℟º credo ꝙ ſic maxime ſi inſtiterit tꝑs generalis ꝯfeſſionis in paſca. debet tn̄ ei iniūgi apn̄iario ꝙ cū habebit copiam epiſcopi ſui iteꝝꝯfiteat̉ ei pct̄m illꝰ ⁊ ab eo penitentiam recipiat de illo. hec rod̓. ¶ Nūquid vnus p̄ſb̓r audire poteſt ⁊ aliꝰ abſoluere penitentem. ℟º ꝙ nōquia ſacr̄m pn̄ie non eſt diuidendū. ſicut dicit̉de ep̄o qui manū in ordinatōne ponebat ⁊ alip̄ſb̓r verba ꝓferebat. 23. di. qͦꝝdam. ¶ Vtꝝ confeſſi n̄ ſacerdoti quē ꝑrochial̓ ſacerdos loco ſuipoſuit credens eū eſſe ſacerdotem teneat̉ illa eadem pct̄a iteꝝ cōfiteri poſtqͣm cōſtiterit eis illūcui ꝯfeſſi fuerūt non eſſe ſacerdoteꝫ. ℟º ꝙ tl̓estenent̉ illa eadem pct̄a ſi illoꝝ ſunt memores.iteꝝ ꝯfiteri ſacerdoti. quia ẜm rei ueritatem deillis non ſūt rite confeſſi nec ſacr̄m ſuſcepunt.nec tamē iudicādi ſūt peccaſſe tāqͣꝫ trāſgreſſores ſtatuti de ꝯfitendo quia ignorantia eos inuincibil̓ ſeu ꝓbabilis excuſauit. Et dico ꝙ illaconfeſſio fuit eis meritoria nō tam̄ tam vtiliseis cet̓is ꝑibus ſic̄ ſi ꝯfeſſi fuiſſent ſacerdoti.non ſacerdos non pt̄ ꝯferre penitenti illꝰ bn̄fioium qd̓ ſacerdos ex vi clauiū mīſtrat. ¶ Vtꝝſacerdos ꝑrochial̓ teneat̉ audire confeſſionesyrochianoꝝ ſuoꝝ quotienſcūqꝫ voluerint ī eod̓anno. ℟º ꝙ hec queſtio pt̄ intelligi. aut de tencione ncc̄itatis. aut congruitatis. pͥmo mō nōcredo ꝙ ordinarie teneat̉ audire ꝯfeſſiones parrochianoꝝ ſuoꝝ. nͥ qn̄ illi tenent̉ de ncc̄itate cōfiteri qd̓ eſt ſaltem ſeml̓ in āno. ⁊ qn̄ ſūt ī infirmitate graui ꝯſtituti vl̓ īminet eis aliquod periculū mortis. Si tn̄ pl̓ies voluerint ꝯfiteri etſacerdos curatus noluerit eos audire. tūc libipn̄t ſubditi aliū ſacerdotē adire. ⁊ eidem ꝯfiteri⁊ ille pt̄ eos abſoluere. ṅ pͥus eoꝝ ſacerdos eosquos audire noluerit ad aliquē determinatū ſacerdotē miſerit. quia ſi nō vult eos audire necad aliquē ſacerdotē det̓minatū mittere. eos implicite licentiat vt illa vice ꝯfiteant̉ cuicūqꝫ ſacerdoti voluerint. Loquendo aūt de tentōne congruitatis. tūc dico ꝙ ſacerdos tenet̉ eos audire
quotienſcūqꝫ voluerint confiteri. quia tali tencione tenet̉ laborare ꝓ ꝓfectu aīaꝝ ſuoꝝ prochianoꝝ qͣntūcūqꝫ ⁊ qͦtien ſcūqꝫ potuerit. hec rich̓.¶ Nota tn̄ ꝙ ⁊ ſi p̄ſb̓r ꝑrochial̓ ad audiēdū cōfōes ꝑrochianoꝝ nō obliget̉ explicite ꝑ ſtatutūecc̄ie n̄ ſemel in āno tn̄ ꝑillꝰ ſtatutū obligaturimplicite ⁊ ec̄ iure nat̉e ⁊ d̓mo. ad audiendūeos quotienſcūqꝫ tenent̉ d̓ neceſſitate confiterietiā ſi ml̓tociens occ̄rūt in eodeꝫ anno caſus ī qͦbus tenent̉ ꝯfiteri de ncc̄itate. hec rich̓. ¶ Vtꝝpoſſit aliqͥs ꝯfiteri alij qͣm ꝓprio ſacerdoti. etiaꝫex pͥuilegio vl̓ mandato ſuꝑioris. ℟º aliqui dixerūt ꝙ nō ⁊ huiꝰ ſn̄ie fuit bern. vt patꝫ extͣdepe. ⁊ re. omīs. in glo. ſuꝑ illꝰ alieno ſacerdoti.vbi ip̄e dicit ꝙ non ſufficit pͥuilegiū ſine licētiaꝓprū p̄ſb̓ri. ꝓpriū p̄ſb̓rm intelligens p̄ſb̓rm yrochialē. Sꝫ firmit̓ eſt ꝯͣriū tenendū ſcꝫ ꝙ ſuffic̄pͥuilegiū ſine licentia ꝓprij p̄ſb̓ri. ⁊ hoc ꝓbaturſic. duplᵗ poteſt impediri aliquis ſac̓dos ne audiat ꝯfeſſionē alicꝰ. Vno mō ꝓpter defectū iuriſdicōnis. Alio mō ꝓpter impedimentū executōnis ordīs vt excōīcati d̓gͣdati ⁊ huiōi. qͥcūqꝫaūt habet iuriſdicōnē ordinariam ꝯmittere pt̄ea que ſūt iuriſdicōnis alij hn̄ti ordinē ꝯueniētem ad illd̓ officiū exequēdū. exͣ de ꝯſe. aqua. etideo ſiquis impediat̉ ꝑ iuriſdicōnis defectū neꝯfeſſionē alt̓iꝰ audire poſſit. pt̄ ſibi ꝑ quēcūqꝫiuriſdicōnem hn̄tem īmediatā in illū ſū hēatordinem ſū nō ꝯmitti ꝙ confeſſionem audiat ⁊ abſoluat ſu ꝑ ip̄m ſacerdotem ſu ꝑ ep̄mſu ꝑ papam. Si aūt ꝓpter impedimētū executōnis ordinis audire nō poſſit pt̄ cōcedi ſibi ꝙaudiat cōfeſſioneꝫ ꝑ eū qui impedimētū remouere poteſt gͦ. ⁊cͣ. B quidqͥd poteſt inferior pt̄ſuꝑior. ſed ꝑrochial̓ ſacerdos pt̄ dare licentiamſb̓dito ſuo alteri ꝯfitendi. gͦ ⁊ hoc pt̄ eiꝰ ſuꝑior .ſ. papa ⁊ ep̄s ml̓tomagis. B ptātem quāhꝫ ſacerdos in ppl̓o habet ab ep̄o. ſꝫ ex illa ptātept̄ confeſſionē audire. ergo ⁊ eadem rōne aliuscui ep̄s hͦ ꝯcedit. B pͥuilegia ſic ſūt inter pͥtāda vt aliqͥd valeāt. n̄ vt ꝑeāt. ſꝫ ſi ꝑrochial̓ ꝓhibere poſſit tl̓es tl̓ibꝰ ꝯfiteri. l̓ ſi n̄ lice̓t eis ꝯfiteri ṅ de licentia ꝓpͥoꝝ ſacerdotū ꝑirent p̓uilegiagͦ hͦ n̄ eſt dicendū. Inſuꝑ ꝙ p̄dictis oībꝰ p̄pōderat dn̄s papa. clemēs 4ꝰ. ī qͦdā p̓uilegio fratribus minoribꝰ ab eodē cōceſſo hāc ſn̄iam approbans ⁊ ꝯriam tāqͣm temerariaꝫ ⁊ erroneā cōfutans. declarat ꝙ p̄dicti fratres ſi det̉ eis licētiacōmittat̉ vel ꝯcedat̉ a legato ſedis apl̓ice. ordinarijs locoꝝ. vel etiā a papa. ſubiectos eiſdemſibi ꝯfiteri volentes pn̄t audire abſoluere ⁊ penitentias eis iniūgere ſalutares. irreqͥſito ꝓporū p̄ſb̓roꝝ aſſenſu ¶ Sꝫ obicit̉ ꝯͣ p̄dicta ml̓tipliciter. pͥmo ſic. nō pt̄ aliqd̓ pͥuilegiū indulgeriin alteriꝰ p̄iudiciū. ſed hoc eſt in p̄iudiciū alt̓iꝰſacerdotis ſi aliꝰ ſubditi ſui audiat con feſſiōeꝫgͦ hoc non pt̄ ꝑ pͥuilegiū ſū licentiam ſū madatum ſuꝑioris obtineri. ℟º preiudicium nōfit alicui niſi ei ſubtrahatur quod eſt in fauoreiuriſdicōnis eiꝰ indultum. Huiōi aūt ptās n̄ecōmiſſa alicui hoī in fauoreꝫ ſuū. ſed ad dei honorem ⁊ ppl̓i vtilitatem. ⁊ ideo ſi ſuperioribus