Titꝭ xiijTitꝭ. xiiij.
ꝓpriam culpam. hec bon̄. In hoc tamen mēbrovltimio ſubdiſtinguit pe .ſ. ꝙ aūt īminet ꝑicl̓milli ꝑſone ꝑ hoc qd̓ manifeſtat̉. ⁊ tūc non debetmanifeſtari ſꝫ ſufficit ſine huiōi circūſtancia peccatū dice̓. aut nō. ⁊ tūc debꝫ manifeſtari. h̓ pe.Sic gͦ gn̓alit̓ ē veꝝ ꝙ pct̄a aliena n̄ ſt̄ dicēdain ꝯfeſſionē ṅ inqͣntū ſt̄ ꝓp̓a. pſal. dix. Cōfitebor adu̓ſū me īiuſti. m. dn̄o. glo. pct̄a mea nōaliena. nec ꝯfeſſores d̓ ill̓ inqͥre̓ debent. Vn̄ illiqui ramūcl̓os ī ꝯfeſſione inqͥrūt ⁊ de alijs inalū audiūt ⁊ ſuſtinent. vix aūt nūqͣm a detractionē excuſari pn̄t. ⁊ aīabus mederi neſciūt dūpaciūtur venientes ad medicinā alios accuſādoſibi infligere graue vulnꝰ. hec bon̄. Rod̓. tamēdicit. ꝙ ſi ꝯfitens ꝑſonam expͥmat cū qua peccauit bona intentōne pn̄iario qui poteſt ⁊ vultꝓdeſſe ⁊ nō obeſſe. nō vt ꝓdat ip̄m pct̄orē ſedvt pn̄iariꝰ oret ꝓ eo vel ſecrete laboret ad correctōnē eiꝰ nō peccat ſꝫ pociꝰ meret̉ arᵐ ad hͦ vi2i. q. q. hͦ videt̉. Iil̓r ſi pn̄iarius inqͥrat de illaꝑſona bona fide .ſ. vt oret ꝓ ea aūt eam corrigat in occulto credit ꝙ non peccet dū tn̄ ꝯfitētem nullo mō cogat ad noīandū eam aūt eiusexp̄ſſionem extorqueat ab inuito. h̓ rod̓. Scd̓mv̓o rich̓. penitēs celare tenet̉ ꝑſonā cū qua peccauit ṅ in tribus caſibꝰ. Vnus eſt quando hoc ēnccͣm ad expͥmēdū ꝓpriū peccatū. tūc em̄ tenet̉eam expͥme̓ confeſſori eo mō quo dictum eſt sͣ.Aliꝰ eſt qn̄ eſt vtile ad correctōnem vel preſeruatōnē illiꝰ a recidiuo. tūc em̄ confitens bn̄ facit ſi dicit exͣ confeſſioneꝫ alicui ꝑſone que poſſit ⁊ velit illi ꝓdeſſe ⁊ nō obeſſe. ſed hac de cā n̄expedit eā in ꝯfeſſione noīare quia ꝑ hoc n̄ poſſet ad correctōnem illiꝰ ꝓcedere. Terciꝰ eſt qn̄ ēvtile ad p̄ſeruandū penitentē a recidiuo. tc̄ emīexpedit ꝯfitenti exprime̓ ꝯfeſſori illā ꝑſonā. pt̄em̄ ꝯtingere ꝙ ꝯfeſſor ꝑ cognitōneꝫ illiꝰ ꝑſonemonita dabit ꝑ qͥ a r̓ciduio meliꝰ p̄ẜuari pot̓itCui eſt ꝯfitendū. ti. 137. ¶Einde ꝯſiderandū eſt cui ſit ꝯfitendū.AEt circa hoc querūt̉ pl̓a .ſ. vtꝝ ſit cōfitendū p̄ſb̓ro ſoli. ℟º de cōfeſſionepoſſumꝰ loqui duplʳ. v̓no mō ꝓut eſt opꝰ virtutis directe repugnans ypocriſi in qͦ quis ſeipſum accuſat ne aliꝰ ſit qͣm appareat vel malaſua aꝑit ad morbi inueſtigandam curatōneꝫ.Et hoc mō ꝯfeſſio pt̄ fieri cuilibꝫ qui pt̄ adiuuare inſtruēdo vel orando de quo hō pt̄ erubeſce̓ ethumiliari ⁊ ille exemplo humilitatis meliorari nō pct̄oꝝ cognitōne deprauari. ⁊ ſic quis pt̄pct̄m ſuū cuilibet confiteri ſiue clerico ſū laico.Sicut em̄ dicit bern. ſuꝑ canti. vir ꝑfectus ē veritatis amator ⁊ onīs vellet noſcere ſua maladū tn̄ non eſſet cā mali ſꝫ boni. Alio mō ꝯfeſſio eſt opus ſacramentale ꝓut ordinat̉ ad r̓cōciliatōnē que fit ꝑ abſolutōnē ⁊ ligatōnē. ⁊ qꝛhec ptās collata eſt ſolis p̄ſb̓ris. vt habitū ē s.ti .4. huiꝰ libri. ⁊ hēbit̉. jͣ. ti. 37. ideo hec cōfeſſionulli niſi preſb̓ro eſt facienda. hec rich̓ ¶ Vtꝝin caſu neceſſitatis q̄ preſb̓r d̓eſſet ſit neceſſarium laico ꝯfiteri. ℟º tho. in. 4. ſuo videt̉ dicereꝙ ſic. ſed tenendū eſt ꝙ non quia ꝯfiteri p̄ſb̓ro
non aūt laico eſt preceptū vt patet ex predcisimo aliqn̄ eſſet valde ꝑiculoſum ⁊ ſtultum qꝛtali laico pt̄ aliqͥs ꝯfiteri qͥ ꝯfeſſionē r̓uelaret exq̄ forſan magnū malū eueniret. vn̄ in tali caneſt ita iudicādū. ſic̄ qn̄ nō hēt̉ copia ꝯfeſſorisEſt tn̄ licitū ⁊ ſi aſſit laicꝰ ydoneꝰ ꝯgruū. Et h̓mō intelligit mgr̄ ſen. li. 4. di. 174. c. q. d. Si defuerit p̄ſb̓r ꝓximo eſt faciēda ꝯfeſſio. ſic etiaꝫ debent ītelligi autͣtes ⁊ iura q̄ h̓ dicūt vt d̓ pe. di.i. penitet. ⁊ di. 3. qͥ vult. Et hꝰ opi. ē rich̓. ſco. ⁊pe. Ad qͥd valet ꝯfō laico facta. ℟º baptiſmꝰhꝫ efficatīaꝫ ex ſcīficatōne mat̓ie. ⁊ iō a qcūqꝫ ꝯferat̉ alicui ille recipit ſacr̄m. Sed vis pn̄ie ſacram̄tal̓ ꝯſiſtit ī ſāctificatōe mīſtri. Et iō qͥ laico ꝯfitet̉ licet impleat ex ꝑte ſua qd̓ ē de ꝯfōe ſacram̄tali. ſacr̄alē tn̄ abſolutōꝫ n̄ ꝯſequit̉. Et iōaliquid valꝫ ei ad diminutōꝫ pene q̄ fit ꝑ ꝯfōismeritū ⁊ penā. ſꝫ n̄ ꝯſequit̉ diminutōꝫ illā pene q̄ fit ex vi clauiū ⁊ iō ſic ꝯfeſſꝰ magis punit̉pꝰ iſtā vitā qͣꝫ ꝯfeſſꝰ ſac̓doti. h̓ tho. ¶ Vn̄. 3. q.q. qualis dicit̉ ꝙ tanta eſt vis ꝯfeſſionis vt ſideſit p̄ſb̓r ꝯfiteat̉ homo ꝓximo. ⁊ ſi ille ptāteꝫabſoluendi non hēat fit tn̄ dignus mīa exdeſderio ſacerdotis qui ſocō ꝯfitet̉ ſuā turpitudinē⁊ ita eſt mīa dei vbiqꝫ que ⁊ nouit iſti ꝑcere etſi non tam cito qͣꝫ ſi abſolue̓tur a ſacerdote. hoeſt arᵐ ꝙ laicꝰ non pt̄ abſolue̓ in neceſſitate qd̓etiā eſt veꝝ ẜm innoc̓. vn̄ male ſenſit bern̄. exͣ d̓offi. ordi. paſtoralis. dicens ꝙ laicus abſoluerepoteſt ī neceſſitate. ⁊ hoc non tm̄ a pct̄is ſꝫ etiāab excoīcatōne.¶ Cui p̄ſb̓ro eſt ꝯfitendū. ti. 14ꝰ.Oſtea ꝯſiderādū eſt cui p̄ſb̓ro ſit confitēdū. Et circa hoc q̄runt̉ pl̓a .ſ. vtꝝp̄ſb̓r ꝑrochialis non poſſet audire ꝯfeſſionē n̄ pͥꝰ data ſit ſibi ptās ab ep̄o l̓ a papRn̄det ray. ꝙ n. ſꝫ dicendū ꝙ ſic quia tal̓ recepit prātem clauiū qn̄ ordinabat̉. Iuriſdictōnēvero recipit qn̄ ab eo qui p̄eſt ꝑrochie p̄ſb̓r iſtituit̉. que duo requirūt̉ ⁊ ſufficiūt ad ligandum⁊ ſoluendū. Beoip̄o ꝙ alicui ꝯmittit̉ cura alicuiꝰ ꝑrochie habet ptātem ligandi ⁊ ſoluendia iure. de pe. di. 1. multiplex. ⁊. c. v̓bū. ⁊ ideonon indiget alia licentia ſpeciali .ſ. ep̄i vl̓ papeet huiꝰ ſn̄ie eſt gof. ⁊ hoſt̓. ¶ Vtꝝ neceſſe ſit ꝯfiteri ꝓprio p̄ſb̓ro. ℟º vt dictum eſt ſupͣ cōfeſſio non ſacr̄alis ſine licentia ⁊ mandato alicuiꝰfieri pt̄ cuilibet ad libitū dū tamen ſit fidel̓. ⁊ n̄ſit excoīcatus vel preciſus. Confeſſio vero ſacͣmētal̓ non pt̄ fieri ṅ p̄ſb̓ro qui poteſt abſolue̓talis aūt eſt p̄ſb̓r ꝓpriꝰ extra de pe. ⁊ re. omnis⁊ di. 6. placuit. alias dꝫ iteꝝ ꝯfiteri. Ad effectuem̄ aliquem requirūt̉ duo .ſ. potentia actia inagente ⁊ materia debita in recipiente. Hinc eſtꝙ ad ligandū ⁊ ſoluendū requirit̉ poteſtas clauiū. que dat̉ in ordinatōe ⁊ materia debita .i.ſubditus que habet̉ ex iuriſdicōne vnde oportet confiteri ꝓprio ſacerdoti. Propͥus v̓o ſacerdos eſt triplex. vl̓ ex iuriſdicōne ordinaria vtſacerdos ꝑrochial̓ ep̄s vel papa. vel ex iuri ſd̓icōne delegata. vt ille cui cōmittit̉ poteſtas audiendi ab aliqͦ iſtoꝝ triū vl̓ a legato dn̄i pape