Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Einzelbild herunterladen
 

Titꝭ. xij.

ida ſūt. quia tanto faciliꝰ a ſua eripit̉ qͣniſericordiꝰ ex aliena temptatōne fatigat̉.qi tn̄ ſac̓dotē laſciuū ad pct̄a huiōi ꝓmī viderit. debet acciꝑe licentiā ꝯfitendi alteri ſac̓doti.ſi non dederit licentiam dꝫ ad ſuꝑiorē recͣre̓. Siiūt huibi circūſtātie nō aggͣuant in infinitumnouā ſpēꝫ mortal̓ pct̄i ꝯſtituēdo qn̄qꝫ laudabiliter reticent̉ adhibita debita diſc̓tōe ẜm ꝯſideratōeꝫ turpitudīs circūſtātie ⁊ ꝓnitatem inclinatōnis ad pct̄m ex eiꝰ ꝯfeſſione in ip̄o ꝯfitente vel ſac̓dote. h̓ tho. Vtꝝ teneat̉ quis ꝯfiteripct̄a p̄cedentia tāqͣm circūſtātias aggrauantes℟ ſco. in 4º. di. 22. dicit ꝙ licet forte hͦ ſit vtile nō tn̄ videt̉ neceſſariū eſſe ꝯfiteri ea in ſpeāliquia inqͣntū aggrauant poſſūt expͥmi ſufficiēt̓in confeſſione in gn̓ali .ſ. dicendo de multis etmagnis pct̄is alias penitui. ⁊ ideo nūc in peccando magis ingratꝰ fui. Vtꝝ teneat̉ quisꝯfiteri peccata venialia. ℟º ꝙ non nec ꝓpt̓ peccati venialis morbū. cū em̄ ſunt d̓ ſui naturavenialia ꝑ ſe pnͥt veniam conſequi. ſuue ꝑ peītentiam interiorē ſiue ꝑ exteriorem aſſūptā ſūetiā ꝑ penam purgatoriā. ſu ꝑ aliud remediūꝯpetens ⁊ ydoneū vt dictū eſt ſupͣ. Nec etiamꝓpter ſtatutū ecc̄ie ẜm ſco. quia cū exͣ de peni. ⁊re. ois. ⁊cͣ. dicat̉ omīa pct̄a ſua. Aut ē ibi diſt̓butio ꝓ pct̄is venialibus aut non. ſi ſic. ergohabens mortalia tenet̉ ex vi precepti cōfiteri venialia. ſi no. ergo hn̄s tm̄ venialia non ten etconfiteri ea. Et ſic videt̉ contradictō dicere ꝙille tenet̉ cōfiteri venialia ⁊ ille non. Et ſic exſtatuto eccleſie generali nullꝰ tenet̉ venialia cōfiteri in quocūqꝫ caſu Si querat̉ quomō preſbiter cognoſcet eū nͥ confiteat̉ qui habet tātūvenialia. ℟º veniat tm̄ ad preſb̓rm ⁊ dicat eidn̄e exquo fui confeſſus ꝑ gr̄am dei nō habeoꝯſciam de pct̄o mortali ⁊ ſic cognoſcet eū ſufficienter. hec ⁊ pl̓a alia dicit ſco. in 4º. di. 174. Licet aūt de rōne ſui generis non ſit nccͣm ea ꝯfiteri tamen eſt ꝯgruū maxīe viris ꝑfectis quiavtile eſt ml̓tum ⁊ pena eis debita minuit̉ ex vidauiū. Precipue aūt cōfitenda ſunt peccata venialia frequēter iterata. vt etiaꝫ dic̄ mgr̄ ſen.li. 4. di. 21. ⁊ hoc ꝓpter vitandū ꝑiculū qꝛ conſuētudo frequenter ducit in libidinem ⁊ contemptū. Et ſufficit ſtare in gn̓alitate ⁊ n̄ oportet ad ſingl̓a deſcendere. Si tn̄ quis velit deſcendere multū eſt laudabile ⁊ vtile ⁊ nccͣm volenti aſcende̓ ad ꝑfectōnē. hoc igit̉ eſt dictū de veīilibus gn̓alit̓ ẜm bon̄. In caſu tn̄ ꝯtingit ꝙ hōtenet̉ ea confiteri ſū ꝓpter dubiū ſū ꝓpt̓ eccleſiaſticū ſtatutū. ꝓpter dubiū qn̄ dubitat ꝓbailiter vtꝝ ſit veniale vel mortale. ideo ſi nonpenitet ſic̄ de mortali diſc̓mī ſe exponit. ⁊ ideodebet ꝯfiteri illꝰ non quidem aſſerendo ip̄m eſſemortale. quia vt dicit augꝰ. 15. de tri. nō tātūeſt mendaciū dicere fl̓m ſed etiā aſſere̓ dubiū.ſed debet ꝯfiteri illꝰ ſic̄ iacet in cōſcīa ⁊ iudicioſacerdotis relinquat vtꝝ ſit veniale vel mortale. ſicut em̄ dubitat ita dubitando ꝯfiteri debꝫ.ebet tamen ꝯteri ⁊ penitentiam ſuſtinere acſieſſꝫ mortale. ⁊ tūc mens aſſecurat̉ ⁊ nullo mō

veritati p̓iudicat̉. hec bon̄. Sed obicitur quiaglo. ſuꝑ illꝰ jac̓. q. Cōfitemī alt̓utꝝ peccata veſtra. ⁊cͣ. pct̄a inqͥt que ex hūana ignorantia l̓infirmitate veniūt. dicit ⁊ precipit ꝯfiteri. huiꝰmōi aūt pct̄a ſūt venialia. gͦ tenet̉ ea ꝯfiteri.℟º ꝙ ſi hoc intelligat̉ de venialibus tūc ſumit̉ibi p̄ciꝑe ꝓdocere ẜm illꝰ luc̓. q. p̄ceptor ꝑ totā nocteꝫ labo. ⁊cͣ. v̓bū aūt bt̄i jacobi licet ſitꝓpoſitū ꝑ modū imꝑatm̄ tn̄ ꝓ mortalibus tm̄tenet̉ imꝑatīe. ꝓ venialibus vero magis exhortatiue. vn̄ p̄ceptū eſt qͦ ad mortalia ⁊ conſiliū q̄ad venialia. hͨ tn̄ nō ꝓcedūt ẜm ſco. vt patetex dictis Obicit̉ etiā illꝰ augͥ. Si cepiſti fluctuare ꝯfitere motū ne plangas ruinā ẜm hocruere videt̉ qui nō ꝯfitet̉ venialia. ℟º non eſtp̄ceptū ſꝫ conſiliū. vnde dicit hoc. nō quia n̄ poſſet aliter ṅ ꝑ ꝯfeſſionem vitare rumā. ſed qꝛhͨ via eſt ſobria ⁊ ydonea. Vtꝝ aliqͥs poſſꝫlicite ꝯfiteri pct̄a que nō fecit. ℟ pct̄a q̄ quisnon fecit ẜm rem fecit tn̄ ẜm ſuā eſtimatōeꝫpt̄ quis ꝯfiteri. que vero neutro mō fecit n̄ pt̄licite ꝯfiteri. pͥmo mō facit ꝯtra veritatē rei nōtn̄ ꝯͣ veritate cōſcīe. 2º mō facit contra vtꝝqꝫ. Quid de gn̓ali cōfeſſione in qua ẜm moremaliqͣꝝ ecc̄iaꝝ p̄ſb̓ri ⁊ alij confitent̉ ſe cōmiſiſſeoīa pct̄a dicentes. peccaui in oībus vicijs qͥbuſhō peccare pt̄. ℟º talit̓ ꝯfitēs loquit̉ in perſonaeccleſie. vel ſic̄ dicit augꝰ in vno peccato poſſūtmulta notari. vel qd̓ dicit in oībus vicijs ꝯprehendit gn̓a ſinguloꝝ ⁊ nō ſingl̓a geneꝝ. q. d̓locutōe. cogitatōe. oꝑatōne. omiſſione. h̓ tho.Et qͣſi eadem dicit hoſt̓. ⁊ addit vituꝑandi tn̄ſunt preſb̓ri qui addunt de pollutōne credēteshoc ſufficere ſibi ꝓ confeſſione qd̓ nō eſt verumquia ad huiōi mortalia requirit̉ con feſſio ſpecialis ⁊ ſacͣmētal̓. Vtꝝ liceat in ꝯfeſſione aliena pct̄a referre. ℟º aliena pct̄a aūt non pertinent ad pct̄i accuſatōnē ſed magis ad excuſationem eiꝰ qui ꝯfitet̉ ex qͣdam aſſociatōe alioꝝ qꝛſolatiū eſt miſeris habere ſocios penaꝝ. Sicutqn̄qꝫ aliqui ſimplices ꝯfitendo om̄s vicinos ſuos accuſant. dicendo om̄s ſumius latrones vſurarij ꝑiuri ⁊ ſil̓ia. Et hoc mō pct̄a aliena inꝯfeſſione referre non licet. ⁊ a cōfeſſore tal̓ ꝯfitens corripi pt̄. Aut ſūt peccatis noſtris ꝯiūctaita ꝙ ſine eis non pt̄ bn̄ explicari culpa ꝓpriaet tūc licet ea in cōfeſſione dicere eo mō quo ſn̄ip̄is non pt̄culpa ꝓpria explicari. Vnde ſufficit aliqn̄ dicere in gn̓ali vt ſi mulier ſit ab ep̄ocognita qd̓ abſit ſufficit dicere ſe eſſe cognitamab aliquo magno prelato. Si a ꝑſona religioſa a religioſa. quia ſatis apparet genus culpe.Si v̓o deſcenderit ad ꝑſonā ſpecialem increparidebet. Sil̓r nec ꝯfeſſor debꝫ inqͥre̓ de ꝑſona curioſe. Si tn̄ ſuſpicet̉ ꝙ ſit ꝑſona cui pt̄ ꝓdeſſe etꝯueniens ⁊ vtile ſit ip̄am ſcire. pt̄ exͣ ꝯfeſſiōisfoꝝ de illa inqͥrere. Nam talia ſūt ſepe occaſiofrangendi ſigillū confeſſionis. vbi eſt maxiꝰꝑiculum vt infra patebit. Si vero peccatumexplicari non poſſit ſine perſona. vt ſi mulierſit inordinate a viro ſuo cognita. tunc ſi de viro dicat n̄ peccat. quia non poteſt aliter ꝯfiteri