Titꝭ. ij.
illiꝰ motꝰ attricōis quē vſqꝫ tūc vult ꝯtinuariad h̓ vt ſit meritū de congruo ad iuſtificacōeꝫinfūdit̉ gr̄a ⁊ ſic ſi manet idē motꝰ circa pct̄min eſſe nat̉e ⁊ moris qͥ pͥꝰ. tūc idem motꝰ qͥ pͥusfuit informis ⁊ attritō fit formatꝰ ſcꝫgr̄a ⁊ ſicfit cōtricō. ⁊ tūc ſimplicit̓ pct̄m delet̉. Pc̄ etiamdici ꝙ ſi n̄ ꝯtinuaret̉ idem motꝰ in gn̓e nat̉e etmoris qui pͥus. adhuc in illo inſtanti gr̄a īfūderet̉. qꝛ ſufficiēs meritū de cōgruo iam p̄ceſſitſcꝫ motꝰ attritōis ſufficiēt̓ circūſtācionatus. Etẜm hoc dice̓t̉ ꝙ nō oportet ad delecōnē pct̄i cōtinu̓ari aliqͣꝫ actū neqꝫ formatū neqꝫ īformē. ſꝫtm̄ actū pn̄ie informē p̄cede̓ in tꝑe vſqꝫ ad illꝰinſtans. pͥma tn̄ via rōnabilior videt̉. quia veriſil̓e eſt ꝙ ṅ ꝯtinuet in illo inſtāti actū ſil̓em ingn̓e moris. non habet̉ illud ad qd̓ diſponit hecſcotus. ¶ Vtꝝ pn̄ia cōcipiat̉ timore. ℟º ꝙ ſicvt dicit mgr̄ ſn̄iaꝝ li. 4. di. 14. Ad cuiꝰ euidenciam ſciendū ꝙ origo pn̄ie duplex eſt ſcꝫ efficiens in deo ⁊ diſpones ī ſubiecto. qꝛ deꝰ nō iuſtificat adultū ſine ſua p̄ꝑacōne. qꝛ vero diſpoīcōex ꝑte nr̄a volūtaria eſt ideo nō pt̄ accipi vnusmodus diſponēdi det̓minatꝰ ut ſemꝑ. ſed vt īpl̓ibus. Nam oēs ẜmones morales ẜm ph̓m2ª eth̓. ut in pl̓ibꝰ ſunt intelligendi non ſemꝑDn̄ia v̓o eſt reu̓ſio hoīs exn̄tis in pct̄o ad deū.ideo oportet p̄cedere aliqͥd illnīans ad cognicōꝫpct̄i ⁊ dei. ⁊ hoc ē fides īformis. ꝑ quā pct̄or cognoſcit ſeip̄m pct̄orē ⁊ deū ut iuſtū iudicē mala omīa puniētem. ⁊ ut piū patrē ꝑatū ſuſciꝑeꝑ pn̄iam reu̓tentem alit̓ nūqͣm penite̓t. Aliqͥdvero eſt retͣhens ab amore pct̄i. et hoc eſt timorpene. poſtqͣm em̄ hō ſe recognoſcit pct̄orē ⁊ deūiudicē incipit time̓ dei iudiciū ⁊ r̓fuge̓ peccatūAliqͥd v̓o eſt inclinās in amorē dei. ⁊ hoc ē ſpes īformis. Nā exqͦ cognoſcit deū vt piū patrē inclinat̉ ad eū diligendū ⁊ de eiꝰ mīa ſperandumalit̓ deſꝑaret nec pn̄iaꝫ ſume̓t. ſic ergo ex cognitōe ꝓp̓e culpe ⁊ d̓ine iuſticie gn̓at̉ timor. ex cōgnitōe v̓o d̓ine mīe ſpes. ⁊ ex his volūtas r̓deūdi. ⁊ ei ꝑ gemitum ⁊ alias penas ſatiſfaciendiEt ſi incipiat facere qd̓ in ſe eſt diſpō̓ ad iuſtificatōnem. Quia ergo timor inchoat motū recedendi a pct̄o ad deū. fides v̓o ſolū ad hoc diſponit. ſpes aūt ad h̓ ꝓmouet ſꝫ n̄ ꝯcipit. Ideo origo pn̄ie magis aꝓp̓at̉ timori ꝑ modū diſponētis qm̄ fidei vel ſpei. Magis aūt dicit̉ pn̄ia concipi timore qͣꝫ gn̓ari. qꝛ gn̓ari eſt pnͥcipij effectiui. ſꝫ cōciꝑe receptiui. hec pe. ¶ Quo timore pn̄iaconcipit̉. ℟º timore ſeruili qui reſpicit penam.nec tn̄ oportet ꝙ ſit ſiml̓ cū eo quia eſt cā eius īfieri nō in eſſe ſic̄ etiam ſumptō mēdicine eſt cāſalutis nō tn̄ eſt ſiml̓ cū ea. ſicut em̄ concipiēseſt ſiml̓ cū ꝯcepto nō ſcd̓m eſſe cōpletū ſꝫ īchoatū ⁊ mat̓iale. ſic timor ſeruilis eſt cū pn̄ia quoad attritōeꝫ. hec pe ¶ Vtꝝ pn̄ia ſit pͥma v̓tutū℟º ꝙ ſic .ſ. in via reformatōnis. Sciendū em̄ꝙ v̓tutes om̄s formate ſiml̓ infūdunt̉. vndein eis nō eſt pͥoritas ẜm tꝑs tn̄ ẜm ordinē nature in ꝯꝑacōe ad actū ē ī eis pͥoritas. pn̄ia v̓oeſt reu̓ſio ad deū. In motu āt reu̓ſionis p̄ceditcognicō. ſequit̉ ſpes de poſſibilitate ꝑueniendi
ſequit̉ motus in receſſu a termino a qͦ. cōſequit̉appropinqͣtō ad t̓minū ad quē. hinc ē ꝙ ī iuſtificatōe pͥor eſt motꝰ fidei. deinde motꝰ ſpei. deiormotꝰ timoris. ⁊ deinde motꝰ pn̄ie ad deū r̓ducētis. ⁊ v̓tutes alias qͣi introducētis. Sed quia fides ⁊ ſpes nō hn̄t rōnē ꝑfectā v̓tutis ṅ ſcd̓m ꝙſūt īformate caritate. ideo pn̄ia nat̉alit̓ p̄cediom̄s v̓tutes ẜm eſſe v̓tutis cōpletum. qd̓ eſt intelligendū ꝑ viā reformatōis imagīs quia ꝑpn̄iam fit amotō ꝓhibentis. hinc eſt ꝙ ſuꝑ illoHᵗ .3. pn̄iam agite. dicit glo. pͥma v̓tus eſt perpn̄iam int̓imere veterē hoīem. In via v̓o pͥmeformatōnis fides eſt pͥor. h̓ pe.¶ De ſacr̄o pn̄ie. ti. 2ꝰ.Oſtea cōſiderandū eſt de ſacramentopn̄ie. Et pͥmo vtꝝ penitētia ſit ſacramentū ⁊ ſcd̓a tabula poſt naufragium. Secūdo de mat̓ia ⁊ forma. Tercō de ncc̄itate. Quarto de īſtitutōe. Circa pͥmū querūturpl̓a ſcꝫ vtꝝ pn̄ia ſit ſacͣmentū. ℟º ſicut ptꝫ exp̄diceis ſacram̄tum dicit̉ eſſe illud qd̓ ex īſtitutōne d̓ina ſub aliqͣ re viſibl̓i ſanctificat. Eſt ātduplex pn̄ia vt dicit mgr̄ ſen. li. 4º. di. 14. q̄dam interior tm̄ que eſt de iure nat̉ali. quedamexterior que fit ad arbitriū hoīs. pͥma nō ē ꝓp̓eſacramentum ſed ſcd̓a. Eſt aūt in hoc ſacram̄tores pct̄i remiſſio. ſignum exterior pn̄ia in quaeſt humiliacō confitentis tanqͣm mat̓iale. ⁊ abſolucō confeſſoris tanqͣm formale. Res veroet ſignū int̓ior penitudo. ẜm bon̄. ⁊ ꝯueniūt cūeo tho. ⁊ pe. ¶ Notādū v̓o ꝙ int̓ior pn̄ia pt̄dici duplicit̓. vel ꝓut eſt quidam actꝰ ꝑ ſe ⁊ ſic ēactꝰ v̓tutis ⁊ eſt cā pn̄ie ext̓ioris. ſic̄ alij actusv̓tutū int̓iores ſūt cā ext̓ioꝝ. vel ꝓut coniūgit̉pn̄ie ext̓iori in ꝓpoſito ⁊ ſic eſt ꝑs ſacram̄ti penitentie valēs ad remiſſionē pct̄oꝝ ⁊ ē res pertentie ext̓ioris ⁊ ſigᵐ remiſſiōis pct̄oꝝ ¶ Intelligendū etiaꝫ ꝙ res ſacr̄i pt̄ dici quā efficit ſacͣmentū ⁊ hoc l̓ actu diſpenſatū. vel ī ꝓpoſito ſuſceptū. qꝛ ergo remiſſio pct̄oꝝ actualiū p̄ſupponit ſemꝑ vt cām ſui ſacram̄tū pn̄ie vl̓ in actuvel in ꝓpoſito. iō dicit̉ recte res huiꝰ ſacram̄ri.hec pe. ¶ Vtꝝ ſacr̄m pn̄ie ſit vnū. ℟º ꝙ ſic ſcꝫvnitate ordīs l̓ finis qꝛ totū qd̓ ibi gerit̉ ordīatur ad vnū ſignificād̓ ⁊ efficiēdū ita ꝙ nichileoꝝ ꝑfecte illud ſignat ⁊ cauſat ſꝫ omīa ſiml̓¶ Si obiciat̉ ꝙ nō ſūt ſiml̓. dd̓ ꝙ īmo qͣntū adꝓpoſitū. Nā qͥ vere cōterit̉ ꝓponit cōfiteri ⁊ ſatiſface̓. hec bon̄. Vn̄ ſacr̄m pn̄ie n̄ reqͥrit tātācōtinuacōnē dicendoꝝ ⁊ agendoꝝ qͣntā exigūtalia ſacram̄ta. Vn̄ pn̄iarij qn̄qꝫ audiūt aliqͣꝫꝓ parte vna die ⁊ ꝓ parte alia die. qn̄qꝫ vnadie audiūt ꝯfeſſiōeꝫ ⁊ ī alia die abſoluūt ⁊ panitentiā iniūgūt. Qn̄qꝫ etiā de qͥbꝰdā pct̄is abſoluūt ⁊ eos ab alijs abſoluēdos mittūt ad alios. h̓ rod̓. ¶ Vtꝝ pn̄ia ꝯgrue dicat̉ a hieronioſcd̓a tabula pꝰ naufragiū. ℟º ꝙ ſic. ꝓut ē ſacͣm̄tū ⁊ h̓ mēthaphorice ⁊ ſil̓r baptiſmꝰ d̓r pͥmatabl̓a. qꝛ ſic̄ nauta naue fracta adhendo alicuitabule euadᵗ maris ꝑiculū. ita ec̄ pꝰqͣꝫ hūananaͣ in adā naufragauit ⁊ īnocētiā ꝑdidᵗ ꝑ elꝰpct̄ꝫ. hō ꝑicl̓a hꝰ md̓i euadᵗ ꝑ bapi ⁊ pn̄ie ſacrꝫ