Titi. xxij.Titꝭ xxiij.
ꝙ obſeruantia eſt ꝑ quā hoīeſ aliqua dignitateantecedentes cl̓tu quodā ⁊ honore dignantur.Tres at̄ alie ſūt .ſ. gr̄a. veritas. ⁊ vīdicaº. perveritatē hō ſe talē exhibet ꝓxīo in v̓bis ⁊ fc̄isaͣl̓ ē qd̓ n̄ dꝫ ꝓxīo ex aliqͣ legis ncc̄itate ſꝫ ex qͣdāmoꝝ hoēſtate vt hēt̉ ex v̓biſ ph̓i .4. ethi. c. 14.Et de hac dic̄ tulliꝰ vbi sͣ ꝙ veritas eſt ꝑ quā īmutata ea q̄ fuer̄t aūt ſūt aūt erūt dn̄r. Pergratiā at̄ aliq̓s ꝯpēſat alicui bona ẜm ea q̄ rececepit ab eo. de hac tulliꝰ vbi sͣ. gr̓a eſt ī qͣ aīciciaꝝ et officioꝝ alteriꝰ memoria alteriꝰ remunerandi volūtas ꝯtinet̉. ꝑ vīdicationē vero defēdendo ⁊ vlciſcendo ꝓpulſat̉ violētia ⁊ iniuriamoderate. nō ītēdēdo malū iniuriātis ſꝫ eius emēdationē l̓ cohibitionē l̓ alioꝝ qͥetē ad iuſticieꝯẜuationē ⁊ dei hon orē. Et de hac dic̄ tulliusvbi sͣ. vīdicatio eſt ꝑ quā uis ⁊ iniuria ⁊ oē qd̓offutuꝝ eſt defēdendo l̓ vlciſcēdo ꝓpulſat̉ Aliudvero debitū eſt ncc̄m ſic̄ ꝯferēs ad maiorē honeſtatē ſine quo tn̄ hoēſtas ẜuari pt̄. qd̓ qͥdē d̓bitūattēdūt liberalitas ⁊ aīcicia ⁊ alia huiōi q̄ tullius p̄termittit ī nu̓atōe p̄dicta q̄ paꝝ hn̄t de d̓biti rōe. Obediētia v̓o quā aliqͥ ponūt int̓ ꝑteſ iuſticie īcludit̉ ī obẜuātia quā tulliꝰ poīt qꝛ precellētibꝰ ꝑſoīs debet̉ ⁊ reuerentia honor ⁊ obīa.Epikeya vero quā poīt ph̓us. q. ethi. iuſticieadiūctā p̄termittit̉ a tullio qꝛ n̄ adiūgit̉ iuſticieꝑticulari ſꝫ legali. Aliq̓at̄ ponūt qnͥqꝫ ꝑ tes iuſticie .ſ. obīaꝫ reſpc̄ū ſuꝑioꝝ diſciplinā reſpc̄u īferioꝝ equalitatē reſpc̄ū equaliū. fidē ⁊ veritatē reſpc̄ū oīm. De qͥbꝰ aliqͣ n̄ ponūt̉ a tullio nͥveritas ¶ Circa qd̓ ſciend̓ ꝙ obīa īcludit̉ ī obẜu ātia quā tulliꝰ poīt. ꝑſōis em̄ excellētibꝰ debetur ⁊ honor reuerētia ⁊ obīa vt p̄dc̄m ē. fidesat̄ ꝑ quā dc̄a fiūt includit̉ in veritate qͣntū adobẜuatiaꝫ ꝓmiſſi. veritas at̄ in plꝰ ſe hꝫ vt.patebit. Diſciplina v̓o n̄ debet̉ ex debitō ncc̄itatis qꝛ inferiori inquantū eſt inferior non eſtaliquis obligatꝰ. pt̄ tn̄ ſuꝑior obligari vt ꝓuideat inferioribꝰ ẜm iᵈ Mᵗ. 24. fidelis ẜuꝰ ⁊ pruq. cō. do. ⁊cͣ ⁊ iō p̄termittit̉ a tullio Equalitaſv̓o ſub epiheya ſue aīcicia ꝯtinet̉. Nu̓atōnesaliaꝝ ꝑtiū ānexaꝝ iuſticie q̄ a qͥbuſdā ponunt̉omitto gr̄a breuitatis.Oſtea ꝯſiderand eſt de ſingulis p̄dc̄aꝝDe dulia ti. 22.v̓tutū. Eſt at̄ ſuꝑiꝰ tractatū de p̄ceptisEt dictū de religiōe in pͥmo p̄cepto etdepietate in 2º p̄cepto. Vn̄ nūc reſtat dicere deobẜua̓tia. gr̄a vīdicatōe veritate aīcicia. liberalitate ⁊ epiheya. De iſtis igit̉ ſeptē dicendū eſtẜm ordinē ẜm quē ſūt p̄numerate ¶ Circa igit̓ obẜuantiaꝫ ſciend̓ ꝙ ꝑ eā cultꝰ ⁊ honor exhibetur ꝑſonis in dignitate ꝯſtitutiſ. Huiōi em̄ ꝑſōis rōe excellentie debet̉ honor qui eſt quedā rgͣtio excellētie alicꝰ. rōe v̓o officij gub̓natōis d̓bet̉ cl̓tꝰ qui in quodā obſeqͥo ꝯſiſtit. dū .ſ. aliq̓seoꝝ īꝑio obedᵗ. ⁊ vicē bn̄ficijs eoꝝ r̓pendit Etiō obẜuantie due ſūt ꝑtes .ſ. dulia que exhibꝫſuꝑioribꝰ honorē ⁊ obediētia ꝑ quam imperioeoꝝ obedit̉/ pͥmo aūt dicend̓ eſt d̓ dula poſtea d̓obediētia qūo aūt dulia ſumit̉ multipliciter ⁊
qu̓o dr̄t a latria hītum eſt ſupͣ li. i. ti. de latria.Quantū aūt ad pn̄s cū dulia exhibeat honorēſuꝑioribꝰ querit̉ vtꝝ honor ſit aliquid corꝑale l̓ſpūale. ℟º honor quandā teſtificationē importat de excellētia alicuiꝰ vn̄ volentes honorariteſtimoniū ſue excellentie querūt vt vult ph̓usg. ethi. Teſtimoīm at̄ reddit̉ vel corā deo l̓ cōrā hoībꝰ. coram deo ſufficit teſtimoniū ꝯſciētieEt ideo honor quo ad deū ꝯſiſtere pt̄ in ſolo interiori motu cordis dū .ſ. aliquis recogitat veldei excellentiaꝫ vel ec̄ alteriꝰ hominis coram d̓oQuantū aūt ad hoīes non pt̄ aliquis teſtificari nͥ aliquibus ſignis exterioribꝰ. l̓ v̓boꝝ .ſ. excellentiā alicꝰ ꝓnūciando. l̓ factoꝝ .ſ. ſe inclinādo obuiando vel huiōi. l̓ obl̓onū exterioꝝ rerū.ſ. exenioꝝ vel muneꝝ aūt ec̄ inſtitutōis imaginū vel alioꝝ huiōi. Et ẜm h̓ honor ꝯſiſtit inexterioribus ſignis corꝑalibꝰ. Differt at̄ honor a laude dupliciter. pͥmo qꝛ laus tm̄ ꝯſiſtitin ſignis v̓boꝝ. honor at̄ in quibuſcūqꝫ exterioribus ſignis ⁊ ẜm h̓ laus includit̉ in honore. Scd̓o qꝛ ꝑ exhibitionē honoris teſtificam̄ deexcellentia hominis alicꝰ abſolute. ꝑ laudeꝫ v̓oin ordine ad finem. laudamꝰ enī bene oꝑantemꝓpter finē. honor at̄ eſt optimoꝝ q̄ nō ordinant̉ad finem. ſꝫ iam ſūt in fi. vt vlt ph̓s. i. ethi.Gl̓a aūt eſt effectus honoris et laudis qꝛ ex h̓ꝙ teſtificamur de bonitate alicꝰ clareſcit̉ eiꝰ boītas in noticia pl̓imoꝝ. vn̄gl̓a dr̄ qͣi claria vndead ro. 1. dic̄ glo. ambro. gl̓a eſt clara cū laudenoticia. Differt aūt honor a reuerentia. qꝛ exvna ꝑte reuerentia eſt pn̓cipiū motiuū honor̓inquantū .ſ. aliquis ex reuerentia quā habꝫ adaliquē honorat eū. Ex alia v̓o ꝑte eſt finis honoris īquantū .ſ. aliquis ad hoc honorat̉ vt abalijs in reuerentia hēat̉. hec tho. ¶ Ad h̓ noͣ ꝙdulia pt̄ ſumi dupʳ. ynoº cōir ẜm qd̓ exhibet r̄uerentiā cuicūqꝫ hoī rōe cuiꝰcūqꝫ excellentie. Etſic ꝯtinet ſub ſe pietatē ⁊ obẜuantiā ⁊ qͣꝫcūqꝫhuiōi v̓tuteꝫ q̄ exhibet homini reuerentiam etſic habet ꝑtes ſpecie diuerſas. Alioº dulia ſuīt̉ſtricte ꝓut .ſ. ẜm eā ẜuꝰ exhibet r̓uerētiā dn̄o⁊ ſic non diuiditur in diuerſas ſpēs ſꝫ eſt vnaſpēꝝ obẜuātie quā tulliꝰ poīt eo ꝙ alia rōe ẜuꝰreueret̉ dn̄m. miles ducē diſcipl̓ꝰ ingͣrꝫ ⁊ ſic dealijs. hec tho.De obedientia ti. 2Y.Oſtea ꝯſiderand̓ eſt de obīa ⁊ vicio ſibioppoīto .ſ. inobīa Erit aūt hic ꝯſid̓atio de obīa in cōi. Nam infra li. 6. ꝯſiderabit̉ in ſpāli de obīa q̄ debet̉ p̄latis eccleſiaſticis. Et ec̄ de obīa religioſoꝝ. pͥmo aūt hic ꝯſiderand̓ eſt de obedientia. 2º de inobedientia.Circa vero obedientiam q̄runt̉ pl̓a. ſ. vtrumvnꝰ hō teneat̉ alteri obedire. ℟º ꝙ ſic. vnde adheb̓. vltͣ. p̄cipit̉ obedite p̄poſitis vr̄is ⁊ ſubiacete eis. ſic̄ emī ex ordine nat̉ali reꝝ d̓initꝰ inſtituto. in feriora in rebus naturalibꝰ neceſſe habēt ſubici motōi ſuꝑioꝝ ita ec̄ in rebus hūanisex ordine iuris naturalis ⁊ d̓ini tenent̉ inferiores ſuis ſuꝑioribꝰ obedire. ¶ Sed obicit̉ qꝛ boᵐopꝰ ſi ex debito obedientie fieret videret̉ eē mīꝰ