.lib .j.titꝭ. 8.
ꝙ nō peccat ṅ venialit̓ quia iᵈ c. ſ. in mal̓ ſi ītelligat̉ extendi ad venialia qͣꝫᵐ ad illa non ēp̄ceptum ſed ꝯſiliū et h̓ michi magis placetVtrū iuramentū fc̄tm̄ ꝑdeum ſit magis obligatoriū qͣꝫ fc̄tm ꝑ euanᵐ vel ecōuerſo ℟º ẜmray. qͥ iurat. multū obligat̉. qͥ vero ꝑ d̓ū ⁊ euāgelia magis obligatur. qui vero his addit ſanctoꝝ r̄liqͥas magis obligat̉. ⁊ ita creſcēte ſolēnitate obligͦ creſcit. hͨ ray. Si vero vnus iurat ꝑ deum aliꝰ ꝑ euāgeliū. joh̓. criſoꝰ. dice̓ videtur ꝙ maiꝰ eſt iurare ꝑ deū. vn̄ dic̄ ꝯͣ q̄ſdā qͥꝯtͣriū credebāt. o ſtulti ſcript̉e ꝓpt̓ deū ſūt facte.n̄ d̓ꝰ ꝓpt̓ ſcript̉as. 22. q. 2. ſi qua cā. ⁊ h̓ ē vni cet̓is paribꝰ ẜꝰ bon̄. qꝛ qͣnto iᵈ ꝑ qd̓ iurat̉ ē ſācriꝰtanto iuramētū magis obligat .ſ. cet̓is ꝑibꝰ.⁊ ẜm jnno. exͣ. e. ⁊ ſi c̓ſtus. ibi ē maior ꝯtēptꝰin ꝑiurio et idem vult tho. golet tn̄ dici cōitera doctoribus vt dicit ray. ꝙ ſi vtrūqꝫ iuraᵐ eq̄ſolēniter fiat eque obligat. Si vero alteꝝ ſolēniter fiat. alt̓m vero non ſolēniter magis obligat qͦ ad eccleſiā ſolenniter fc̄tm. et ꝓ eiꝰ tranſgreſſiōe dꝫ iniūgi pm̄a maior. ſꝫ qͣꝫᵐ ad deum eque obligat vtrūqꝫ exͣ. qͥ cleri. rurſus. h̓. ray.Fi dicatur ꝙ qͣnto iuramētū eſt ſolennius tātomagis obligat ſꝫ cū maiori ſolennitate ſolꝫficri iuraᵐ qd̓ fit ꝑ euāgeliū qͣꝫ qd̓ fit ꝑ deū gͦmagis obligat Rn̄det bon̄. ꝙ non tm̄ fit iuramētum ꝑ euāgeliū ſꝫ ꝑ dei euāgeliū ita ꝙ n̄ tantū iuracō fit addeū hītualit̓ rōe ſui effectꝰ. ſꝫ ec̄actual̓r in ſe et ad hū̓anitatē aſſumptamet adveritatē ꝓpalatam. ⁊ iō tale iuramētū rōnabiliter dꝫ fieri cū maiore ſolēnitate et magis habꝫobligare. Vel pt̄ dici ꝙ h̓ accidit per ſolemnitatem ſuꝑadditā que in forma illa ab omnibꝰobẜuat̉. vnde exͣ. e. ⁊ ſi c̓ſtus. dic̄ jnno. ꝙ in uuiramētis q̄ ius p̄cipit vt eſt iuramētū teſtis et d̓calumnia. ſemꝑ eſt iurādū ſuꝑ ſancta dei euangelia exͣ. d̓ iura. calū. c. fi. ⁊. 1i. q. i. teſtimoniūet idem eſt de oībus alijs iuramētis q̄ a iure vl̓iudice l̓ ꝑtibꝰ nccͣio deferunt̉. Idē eſt etiam ſi qͥꝓmiſerint aliqͥd iurare nulla forma diſtinctaet idem dicit hoſti. ſuꝑ c. et ſi xp̄s ¶ Vtꝝ iuramētū doloſū ſit obligatoriū. ℟º h̓ eſt duplexmodꝰ dicēdi. Vnꝰ eſt ꝓbabilis ẜm bon̄ .ſ. ꝙobligacō iuramēti eſt volūtaria ſic̄ obligͦ voti et mr̄imonij. et iō ſic̄ mr̄imoᵐ nō eſt vni nͥſit ibi īterior ꝯſenſus. nec votū eſt obligatoriūnͥ ſit ītēcō obligādi. ſic nec ip̄m iuramētū doloſū dicendū eſt ſimplicit̓ obligatoriū ī qͦ qͥs ſiciurat. vt ꝑ illa verba obligare ſe n̄ ītēdat. Duplex em̄ eſt foꝝ .ſ. foꝝ ecc̄ie et foꝝ ꝯſcīe. ẜm foꝝecc̄ie iuraᵐ tale eſt obligatoriū. ecc̄ia em̄ iudicat de his que ext̓iꝰ obligare poſſūt Vn̄ cumverba obligacōꝫ expͥmāt iudicat ſic iurautē obligari ad illud qd̓ inſinuat. In foro aūt dei qͥ uidicat ẜm ſecreta ꝯſcīe ⁊ ẜm veritatē iſte nō obligat̉ quia ſe noluit obligare. vnde g̓g̓. 27. morali. ⁊ habet̉. 22. q. q. hūane. dic̄ ꝙ verba d̓ẜuiunt in tencōni et deus talia verba iudicat qͣliaex intimis ꝓferūtur. Quia tn̄ doloſe iurauit ⁊nom̄ dei īuanū aſſumpſit ſtatim ī ip̄o actu periuriū ꝯmiſit. nͨ reportat ꝯmodū de malicia nͨ
iu foro ecc̄ie. imo coget̉ ab ea iuramētū tenerenec in foro dei qꝛ ex illo iuramito apud deum iudicat̉ dignꝰ pena et̓na. et ſi veīat ad peītenciāiniū̓gi dꝫ ei magna pena et ſanū cōſiliū eſt ⁊ decens ꝙ imponat̉ ſibi ꝙ iuramētū in qͦ ꝓximuꝫdecipere intendebat impleat. h̓ bon̄. Cauere debꝫec̄ indēnitati ꝓximi q̄ꝫ doloſe iurando decepit.vt dᵗ. rich̓ gꝫ obt̉ qd̓ yſidoꝰ. 2. li. de ſū. bo. c. 31.et habe̓. 22. q. q. dic̓. qͣcūqꝫ arte verborum quisiurat deus ſic accipit ſic̄ ille cui iuratur ītelligit gͦ ⁊cͣ. ℟º ẜm bon̄. h̓ dic̄ yſidoꝰ nō qꝛ ipſedeus ad hoc reputet hoīem obligatū. ſed quiaex hoc quod ille nō intendit iurare ſic̄ ille intēdebat reciꝑe deus qui hoc reqͥrebat ex veritate ⁊iuſticia. reputat ip̄m obligatū ad penā. vel pt̄ille ẜmocāliter intelligi vt dicat̉ ꝙ deus ſic accipit quia ſic vult accipi ab ip̄a ecc̄ia et vult etiam iudicari. Alius mōꝰ dicendi eſt. ꝙ iuram̉tum doloſū ſimpl̓r obligat. quia et ſi doloſintendat aliū decipere. intendit tn̄ obligatoriaverba dice̓ et dū illa dicit ſponte obligatur.Nec aliquoº ꝑ dolū cordis excuſat̉. qꝛ tamē n̄tantū recipiens ſꝫ etiam deus accipit verba inſenſu quem faciūt ⁊ iō n̄ tantū qͣꝫᵐ ad homīesſꝫ etiā quātū ad deum obligant. Pro hac opīone eſt illud. c. qͣcumqꝫ. ⁊ ꝙ fraus ⁊ doluſ nemīdebent pr̄ocinari. exͣ d̓ reſc̓ptis ſcd̓us. et d̓ doloet ꝯtu. ex lr̄is. B. in verbis ꝯſiſtūt contractusin quibus vnus hō alteri obligat̉. ⁊ ſi nō obligaret̉ quis ex verbiſ cū ītencō nll̓i pateat nullus ſcirec vtrū quis ſibi obligatꝰ eſſet gͦ fruſtratorij eſſēt ꝯtractus qd̓ dice̓ eſt inconueniēsEt huiꝰ ſm̄e eſt ray. ⁊ rod̓. vn̄ dicit ray. e. ti.ī fi. ꝙ ſi iurans vel recipiens iuramētū habeatdolū ſēy debet accipi iuramētū ẜm intēcōꝫ illiꝰqͥ nō habꝫdolū l̓ artē. 22. q. 5. §. ſi gͦ ⁊c. qͥ ꝑiurare. ⁊. §. ex his. ⁊ idem dic̄ hoſti. Et ẜm rod̓ h̓dꝫ intelligi de dolo malo. qꝛ ſi quis a me iuram̄tum extorq̄at violenter qd̓ pr̄are nō teneor. ille pececat extorq̄ndo ⁊ ſi ego ad elidendam maliciam eius verbis duplicibus vtar intelligens.in alio ſenſu qͣm ip̄e non credo peccare. h̓ rod̓.Diſtinguit aūt gͣcianꝰ ī dicto. §. ex his. ſic autvt̓qꝫ .ſ. iurans aūt iuramētū recipiens habetpurā intencōꝫ ⁊ tūc ſūt accipienda verba ẜmꝙ melius aptari pn̄t intēcōi vt̓uſqꝫ. Aut vt̓qꝫ hꝫ dolū et tūc fieri dꝫ īt̓p̄tacō verboꝝ ẜm communeꝫ ītelligentiā nō ẜm vtilitatē iurātis l̓ recipientis ſꝫ publici ſtatꝰ ne res ꝑeat exͣ. d̓ ſpon.ex lr̄is. Aut alt̓ tantū hꝫ dolū et tunc fieri debet īterpretacio ꝓ eo qͥ nō hꝫ dolū vt in c. qͣcūq̄Quod aūt dicūt tenentes opīoꝫ pͥmā .ſ. ꝙ obligacō voti et iuramēti ꝓcedit ẜm eundē modūdicūt tenentes opīoꝫ ſcd̓am non eſſe veꝝ. quiavotū ꝓprie fit deo ſꝫ iuramētū hōi. ⁊ iō obligacio ꝯtͣhit̉ al̓r in vno qͣꝫ in alio. qꝛ in voto ꝯcͣhtꝑ intencōꝫ quā d̓us videt. ſꝫ in iuramento ꝑ deliberatā verboꝝ atteſtacōꝫ. in mr̄imoº vero ꝑ ꝯſēſū verbis exp̄ſſū exͣ. de ſpon. cū locū. et ideo noneſt ſimile. Et circa hoc .ſ. mr̄ioniū diſtinguendū eſt de foro. ſ ꝙ duplex eſt foꝝ .ſ. dei et eccleſie. Si vero q̄rat̉ qn̄ ſt̄ v̓ba duplicia ita ꝙ dolo