De patIit vir quidaꝫ in alexandria Pafnuciꝰ nomīe honorabilis onibus ⁊ cuſtodiēs mādetu dei. Hic accepit ꝯiugem dignāgene̓ ſuo ⁊ ipſa erat honeſtis mōribꝰ plendi. ſꝫ ſterilis nō parieb atVir autē eius nimis fluctuanseo ꝙ non hoberet cui ōnes facultrites ſuas dimitterꝫ; vt poſt obitum ſuū bene ⁊ congruēter ſuumſubſtanciā gubernaret. indigētibus nō ceſſabat miniſtrae̓ die qcnocte ecc̄īe adherēs ieiunijs ⁊ orocōnibus orcs ⁊ petens a deo dariſibi filium. Similit̓ ⁊ vxor eiꝰ doloribꝰ afficiebatur maxime vidēſviꝝ ſuū fluctuātem nimiū. multo⁊ ipſa eciā pecuniqꝫ erogans pauperibus et oracōnibus poſcenſ adimpleri deſideriū ſuum. Morituſquoqꝫ eius circuiens querebat inuenire aliquē hominē dignū d̓o qͥpoſſꝫ p̄cibꝰ ſuis effectū deſiderij huius ꝑficere ⁊ ita ambulauit ī monaſterio. qd eiuſdem monaſterijpat̉ mognus apud deum diceb at̉Illicqꝫ ingreſſus et multum pecunium offerēs multa eciā fiduciamab obbate ⁊ ab vniuerſis fratribus conſecutus eſt. Poſt multuꝫpero tempꝰ indicauit obbati cauſam deſiderij ſui. Qui compciciēspoſtulauit deo illi dari fructumpentris et cimborum oracōnes exaudiens dominꝰ dedit illis vnaꝫfiliam. Videns auteꝫ Pafruciusabbatis ꝯu̓ſacōeꝫ nūqͣc moͣſtei̓oConu̓ſacōneCsꝯx̄cedebat. Vn̄ ⁊ cōniugē ſuā introduxit vt benediceretur ab cibbote ⁊ ⁊ fratribus Tollens cutē infantulam a locte ⁊ facta iam ā̄norum ſeptem baptizauerūt eqꝫ impoſito illi nomīe Eufroſina. Gaudebant autē ſuꝑ illam ꝑntes eiuſquia eat accepto deo ⁊ pulchra facie. Facta autē annoꝝ duodecimniciter illius inigrauit de hoc ſeculo. Remanſit autē pcter eius erudiens eam litteris ⁊ dictōnibuſceteraqꝫ ſapiencio huiꝰ mundi. Puella vero tantam accepit diſplinum vt mirce̓tur pater eius prudenciā. Opimo autē eius ꝑagrouit totum ciuitutem tam de ſcipiēcia eius ꝙͣ de doctrinci. Et qͥa eūtpulchra nimis ⁊ compoſita vultu⁊ oīmo. Nultis cuitē exoptantibus ad accipiendam eum filijs ſuis ⁊ multis decertontibus cum potre eius ꝑuenie̓ ad finem nō poterāt. ſed ipſe tm̄ dicebat. Iominivoluntus ficit. Unus autē exuperangōnes in honorē ⁊ diuicijs accerſiuit patrem illiꝰ poſtulās abeo dari filiuni ſuā filio ſuo in mr̄imoniū. Et concedēte eo fiunt conſuete deſponſaliū crre. Poſt multum vero temꝑis accipiēs Paficucius filiam ſuā dum eſſet annorūxviij. cbijt in monaſteriū cū eā inquo ꝯſueuerat ābulare. Multaꝫqꝫ pecuniā iteꝝ largituſ ē ad nccāria frm̄ dixitqꝫ abbati. Fructumqracōnū tuaꝝ adduxi tibi vt oresV. g