LiberArrauerūt de abbate Agathone qꝛ longo temꝑe cellōſibi cū ſuis diſcipulis fabricaret.Quā cū ꝑfeciſſent ⁊ cepiſſent illichobiture vidit ī ipſa prima ebdomiada quēdam nō vtilem ſibi ⁊ dixit diſcipulis ſuis iſtud qd̓ dn̄s dixerat aipl̓is. Surgite ecmꝰ hincDiſcipuli autē eius ꝯtriſtati ſuntvalde dicentes Si ōnino volūtutē hēbas imqrādi hinc vt qͥd tātolabore ſuſtinuimꝰ edificātes lōgotemꝑe cellam? Incipiūt autē hoīnes ſcandolizari in nobis ⁊ dicere. Ecce iteꝝ imigrant niuſꝙͣ ſedētes Ille autē cuvidiſſet eos puſillamines effectos dic̄ eis Et ſi ſcādalizātur aliqͥ ſꝫ iteꝝ ſt̄ olij q̄ edificāturadicant Stī ſunt iſti qꝛ ꝓpt̓deum migrauerūt ⁊ ſuci ōmā contempſerūt. Verutamē dico vobisQui vult venire tenicit quia ego Iterim vado. Illi dero proſtrauer̄tſe in terram rogandes vt ꝯcedeteos ſecū cibire.¶ Naiꝰ eē nichil poſſidere qͣꝫ aliquid vnde vel tu vel alij ꝓficiāt habere.Cap̄. xxx.bbas Theodorus cognom̄to firme habebat tres codides bonos. Et cum veniſſet ad abbatem Machariū dixit ei. qͥc hebeo tres cōdices ⁊ ꝓficio ex lectione eoꝝ. ſꝫ ⁊ fratres petut eos adlegēdum ⁊ ipſi ꝓficiunt. Dic ergomichi quid debeo facere. Et reſpōdens ſenex dixit. Boni ſūt qͥdemQuintusactus ſꝫ maius ē omnibus nichilpoſſidere. Qd̓ cū audiſſet abijt etpendidit memoratos cōdices deditqꝫ indigentibus precium ipſorum.¶ De monacho qui ſecularis reputatus eſt. qꝛ cutullā ceteris minorē hobuerit ⁊ inuēctio abbatisIſaac in quoſdā q̄ p̄cioſis veſtim̄tis vtebaturCa. xxj.Arrauerūt qͥdum patꝝ qꝛvenit aliqn̄ frater aliqͥs inꝯuentū celloꝝ coram abbate yſciat veſtitus modica cuculla⁊ inſectabatur eū ſenex dicēs. Hic mōchorū eſt habitucō. tu āt ſeculariˢes ⁊ nō poteris hic eſſe. Dicebat etfratribus abbas yſacie. Patresnoſtri⁊ abbas Pābo vetuſtis exde multis ꝑtibus reſarritis reſtibus vtebātur. nūc autē p̄cie ſiˢ veſtibus vtimini. Diſcedite hinc deſertuſtis locū hūc. Quādo autē ꝓfecturi erant ad meſſem dicebateis. Iā vobis nulla mādata deboqꝛ non obſeruatis.¶ Correctō fratris quē tedebatvendere qd̓ loborebat ⁊ ꝙ moncichus oꝑari debeat eciā ſi aliundeſufficiēciā hobeat. Ca. xxxij.Ixit qͥdam frat̉ abbati Diſtāmoni. Quid faciā qꝛ durū eſt michi vendere quod mambꝰ meis laboro? Et reſpōdens dixit. qꝛ abbas Syſoīs ⁊ ceteri vēdebunt epꝰ manuū ſuaꝝ. Hoc eīnō ledet. ſꝫqn̄ vēdis ſemel dic p̄ciū