Druckschrift 
Vitas patrum
Entstehung
Seite
5r
Einzelbild herunterladen
 

De inſtitucōere debeāt qͣſi qd̓ impenderāt cibiecerint ita agunt ita ſentiunt qͣſieminenciores ſint illis quibꝰ aliquid largiti ſunt. Alia vero eſt idctancie ſpecies cum quis ad ſummum virtuteꝫ ꝑueniens non totūdeo ſed ſuis loboribꝰ ec ſtudijs deputat. Et ab hōibus gloriaꝫrit; ꝑdit eam que q deo eſt Propt̓qd̓ filioli genere fugiamꝰ iactācie viciū ne forte incurraimus eumlapſum quē dyabolꝰ incurrit Tūcp̄terea cordi nr̄o et cogitacōibꝰ p̄cipūc adhibēdā ē diligēcia Obẜuādūnōqꝫ ē ne cupiditas; ne volūtus pͣua; ne qd̓ deſideriū vonum qd̓ ē ẜm deū radices in cordenoſtro defigat Ex hmōi em̄ radicibus ꝯtinuo pullulāt cogitacōnespōe inutiles intatu moleſte utnet orātibꝰ nob̓ ceſſent neqꝫ inſpectu dei ꝯſiſtētibus nob̓ et p̄ces ſalute nrā offerētibꝰ erubeſcantſꝫ rapiūt q nob̓ captiuā mētēcorꝑe ſtarevidecimur in oracōe ſenſu cogitacōe pogamur obducimur diuerſa Si qͣs ē ſe putat renūciae̓ mūdo oꝑbꝰ dyoboli ſufficit in eo reiuciciſſe vt poſſeſſiones p̄dici ceteraqꝫ ſeculi negocic dereliq̄rit ec ꝓprijs vicijsreiuciauerit inutiles ec vancisabiecerit volūtates Hec em̄ ſūt dequibꝰ apoſtolꝰ dicit deſidei̓s vane nocud mergūt hoīes in int̓itūHoc ē vere renūcice̓ dyobolooperibꝰ eiꝰ. dycbolus alicuiꝰNoncichoꝝfo..vicij occaſionē praue volūtatisaditū irrepit ī cor nr̄m qꝛ viciā exꝑte ipſius ſunt; ſicut v̓tutes ex d̓oſunt. Si ergo ſunt dicio in cordenoſtro cum venerit princeps eorūdyabolus quaſi ꝓprio auctori dātlocum et introducunt velut adpoſſeſſionem ſuum. Et inde eſthuiūſcemodi cordo nūꝙͣ paceꝫ habere poſſunt nūꝙͣ quēteꝫ. ſed ſemper conturbantur ſemper terrent̉et nuncvana leticio; nunc inutilitriſticia deprimuntur. Hobent em̄intra ſe hītatorē peſſimū cui introeundi ad ſe locum per paſſionesſucis vicia fecerunt. Econtra vero mens que vere renunciauit mudo. hoc eſt que obſcidit et amputouit ſe omne vicium et nulluꝫ adſe introeundi dycbolo aditum derelinquit que iracundiami cōhibetfurorem reprimit. mendatium fugit. execratur inuidicꝫ non ſolū detrahere ſꝫ ne male qͥdē ſentire ec ſuſpicari ſe de ꝓxīo ſuo patit̉que frſgaudici ſua dicit triſtitiāeiꝰ ſuam deputat hec eoꝝ ſimiliq obẜuat mes ſpūiſcō ī ſe ciperit locū. īgreſſꝰfuerit illūincuerit ſꝑ ibi gaudici. ſꝑ leticioſꝑ caitas. pcciēcia. lōgamnnitaboītaſ oēs ſūt frcus ſpūſoriūt̉ ē qd̓ dicebat dn̄s ī euāgelio.pōt orbor boͣ frcūſ malor face̓ neqꝫarbor mola frcus bonos face̓. Exfructibꝰ ei curbor ꝯgnoſcit̉. ſūt einulli videtur ſeculo renūciaſſe