Reparationedicere tūc ſeqͥtur vt ibi dictū fuit ꝙ oīa neceſſario eueniāt q̄cūqꝫ eueniunt¶ Scd̓a cauillatio eſt ꝯtra pͥmam ratōem in qua dictū fuit ꝙ ſi ſint duoquoꝝ vnus dicat aliquid ce futuꝝ ⁊ alter dicat hoc nō eſſe futuꝝ. neceſſeeſt vnum eoꝝ dicere verum. poſſet aliqͥs dicere ꝙ hoc eſt ꝓpterea. qꝛ ꝯtradictoria ſic a nobis dicunt̉. ſꝫ ſi nullus diceret ea tunc hoc nō ſeq̄ret. Hāccauillatōnem remouendo d̓t ph̓us ꝙ nihil differt ſiue aliqͥs dicat ſiue nōad hoc ꝙ res eueniat vel nō eueniat. qꝛ ꝓpter noſtrū affirmare vel negarenihil erit vel non erit.Que ſunt incōuenientia que ſequunt̉ ſi dicat̉ ꝙ in ſin-QuVV gularibꝰ ⁊ futuris ꝯtingentibus ſit determinata veni-tas ⁊ falſitas. ¶ Soiutio pͥmo ſeqͥtur ꝙ nihil fiet in rebꝰ ad vtrūlibet vela caſu ſed om̄ia euenient de neceſſitate. Scd̓o ſeqͥtur ꝙ nō oportebit nosꝯſiliari qꝛ ꝯſilium eſt de his que poſſunt aliter fieri. Tertio ſeqͥtur ꝙ nonoꝑtebit nos negotiari ad acqͥrendū diuitias qꝛ ſiue ꝯſiliati. fuerimus ſiuenō equaliter veniet ꝙ futurum eſt. Et ſiue negotiatifuerimus ſiue nō eqͣ-liter ditabimur ſi ditabimur.Quō oſtendit ph̓us ꝙ hoc ſit impoſſibile ꝙ oīa eue-QN niant ex neceſſitate. ¶ Solutio hoc oſtendit duabꝰ rationibus. Prima eſt iſta quecunqꝫ cauſant̉ ab actōnibus ⁊ ꝯſilijs noſtrisilla nō eueniunt ex neceſſitate. ſed multa futura ꝯtingentia ſunt huiuſmo-?di. ergo nō om̄ia eueniunt ex neceſſitate. Maior patꝫ. qꝛ actōnes noſtre etEꝯſilia ſunt voluntarie. ⁊ ergo poſſumus agere vel non agere conſiliari velnon conſiliari.¶ Scd̓a rō eſt Quecunqꝫ non ſunt ſemꝑ actu ſed poſſibile eſt ea eſſe velnō eſſe fieri vel nō fieri illa nō fiunt ex neceſſitate. ſed multa ſunt talia. er-go nō om̄ia eueniunt ex neceſſitate. Minor patꝫ. qꝛ poſſibile eſt hāc veſtēincidi vel nō incidi. Et circa hoc tangit ph̓s triplex ꝯtingens ſcꝫ ad vtrūlibet ꝯtingens natum ⁊ ꝯtingens rarum.VQuō ph̓us iam iſtis inconuenientijs ⁊ impoſſi-NIVII AL dilibus remotis determinat veritatem queſio-nis pͥus mote de futuris ꝯtingentibus. ¶ Solutio primo oſtendit quōres ſe habent ad neceſſitatem eſſendi. Et ſcd̓o quō orōnes ſeu ꝓpōnes ſehabent ad veritatē ⁊ falſitatē. Primū oſtendit dupl̓r. qꝛ pͥmo oſtēdit l̓de rebꝰ ẜmſe ⁊ abſolute ꝯſideratꝭ. Scd̓o de rebꝰ ī ordine adſua oppoſitaUtꝝ res ẜm ſe ⁊ abſolute ꝯſiderata habeat aliQVTI L quam neceſſitatem eſſendi Solutō ꝙ ſic. quiaom̄e qd̓ eſt quando eſt neceſſe eſt eſſe. At om̄e qd̓ nō eſt quando nō eſt neceſſe eſt nō eſſe. Et d̓r notanter quādo eſt. ⁊ quando nō eſt. qꝛ ꝑ hoc habetur ꝙ huiuſmodi neceſſitas eſt ex ſuppoſitōne ⁊ nō abſoluta vel ſimplicitdicta. quia nō ome quod eſt neceſſe eſt eſſe ſimpliciter. ſed cum illa ſuppo-ſitōne quando eſt ſimiliter non omne quod nō eſt neceſſe eſt nō eſſe ſimpliciter. ſed cum illa conditō ne quando non eſt.Hoc eſt falſum ꝙ om̄e qd̓ eſt qn̄ eſt neceſſe eſt eſſe. Aſſumptū ꝓ¶ bat̉. qꝛ ex eo ſeqͥtur falſuꝫ ſic arguēdo. O me qd̓ ē qn̄ ē neceſſeē eō