ſa ſcandaliſarent̉ poſtea videntes ipſumpati tam ignominioſe. Ecce quot modisante ⁊ poſt reſurrectione ſuā ſaluator noſter allicere corda hoīm ꝓcurauit ad ſuꝑne felicitatis deſideriū. ⁊ tn̄ mortales miſeri nō niſi tranſitoria bona iſta atqꝫ terrena ſummo ſtudio adipiſci conantur. Ipſedei filius deus verus ⁊ glorioſus viamſummi boni nos docuit. Ipſe ad regnumceloꝝ nos inuitauit. Ipſe in ſua tranſfiguratione tribꝰ apoſtolis claritatem corꝑisdelectabilem ⁊ omni ſuauitate repletā videri fecit. vt ſpretis mūdalibus rebus ſuꝑna gaudia feruentius affectarent. Ad qͣnos perducat ipſe qui eſt bn̄dictus ⁊ laudabilis in ſecula ſeculoꝝ. Amen.¶ Sermo terciuſdecimus de innocentiachriſti in quo ꝯfutat̉ blaſphemia eoꝝ quidicūt xp̄m ſua culpa iudeis exoſum fuiſſe.Eccatū fecit nec dolus inuentus eſt in ore eius.Uerba ſunt pͥncipis apoſtoloꝝ prima ſua epiſtola. ca. ij.Iniquitas quorūdam hoīmꝑuerſoꝝ vſqꝫ adeo inualuit: vt cum audiuit pijſſimū ſaluatorē noſtrum iudeis ꝓcurantibus ignominioſe crucis tormentūſubijſſe. nō ſine ipſius culpa factum fuiſſeimprobe fateant̉. deteſtantur paſſiōis eiꝰmyſteria qui ꝓ nobis dignatus eſt mori.Et vt inquit Petrus. Tradebat iudicanti ſe iniuſte qui peccata noſtra pertulit incorpore ſuo ſuꝑ lignum. vt peccatis mortui iuſticie viuamus. Obijciunt autē nobis illi neqͣꝫ quod nō videt̉ veriſimile iudeos ita concorditer ita frequenter ita hoſtiliter contra chriſtū fuiſſe cōmotos: niſialiquid reprehenſione dignū deprehendiſſent. Neqꝫ pylatus ꝯtra iuſticiā hoīeꝫ ſanctum veluti ſeducioſum ⁊ rerū cum ſceleratis condemnaſſet ad mortē. Quāobrēvt hmōi ꝑditiſſimus error penitus extinguat̉. decreui de innocentia xp̄i in hoc ſermone diſſerere. Oſtendāqꝫ chriſtū ieſumdei ⁊ virginis filium innoceter paſſum. nōꝓpter aliquod eius peccatū. quia ab omnilabe penitus fuit īmunis: ꝓut verba ꝓpoſita dicunt. in quibus de innocentia chriſti locuturi triplici rōne pͥncipali ꝓbare illam contendemus.¶ Prima rō dicit̉ gratie plenitudo.Secundo malicie conſuetudo.¶ Tercia exemploꝝ multitudo.¶ De plenitudine gratie chriſti qua illiꝰaīa fuebat omni mūdicia ⁊ ſanctitatCCapl̓m 1.Rima ratio qua ꝓbamus innocētiā chriſti dicit̉ gr̄eplenitudo. Fuit nāqꝫ aīa eiusplena gr̄a. Un̄ ſcribit̉ Ioh̓ .i. ca. Uerbumcaro factū eſt ⁊ habitauit in nobis. Et vidimus gl̓iam eius gl̓iam quaſi vnigenitia patre plenū gr̄a ⁊ veritatꝭ. Quare vt diximus in ſuꝑioribꝰ nec peccauit nec peccare potuit. Sciendū tamen ẜm theologoꝝdoctrinam ⁊ p̄cipue Alexandri de ales iniij. volumine ſumme. ꝙ in chriſto diſtinguitur tripſex gratia.Prima dicitur vnionis.Secunda capitis.Tercia ſingularis ſanctitatis.Prima eſt gratia vnionis: de qua dicitAug. Maior gratia nō pōt cogitari qͣꝫ ꝙfilius hoīs fit filius dei. Ratio huius greeſt qꝛ nō eſt poſſibile ipſi creature humaneꝑ donū ꝯditionis nature. ꝙ eleuet̉ ⁊ diſponat̉ ad diuinā vnionē. Et ideo neceſſariaeſt ei gratia q̄ eleuet ⁊ diſponat ipſam advnionem deitatis. Hanc aūt gratiam dicimus vnionis que in chriſto fuit ꝑfectiſſima ẜm rōnem cauſe finalis. Nam vltimꝰeffectus gratie eſt nos vnire deo. Sed inalijs a chriſto talis vnio fit ꝑ cognitionē ⁊amorē. In chriſto ꝟo nō ſolum ꝑ cognitionem ⁊ amorem: ſed etiam in vnitate ꝑſone. vt ſi idem filius qͥ ⁊ filius dei: ⁊ hec eſtmaior vnio que poſſit eſſe vel excogitari.Unde iſte eſt effectus pleniſſimus qui poſſit eſſe gratie. ¶ Secūda gratia que eſt inchriſto dicit̉ capitis ẜm qua ē caput eccleſie etiā ẜm hūanā natura. Un̄ ad Eph̓. i.ca. dicit apl̓s. Ip̄m dedit caput ſuꝑ omnēeccl̓iam q̄ eſt corpus eius. Hec ꝟo gratiafuit in chriſto plena ẜm rationē cauſe efficientis. Nam ſicut quedam luminaria ꝑficiunt̉ ſuo lūine ſolū ⁊ nō hn̄t ptātē influēdi ſuū lumen alijs ſicut patet de carbone.