obligatōꝫ ciuileꝫ tm̄. ⁊ tūc idē dicēdū ꝙ qn̄ ſoluitur indebitū ciuilit̓ tm̄. ⁊ idē in ſil̓ibꝰ. ⁊ qn̄ ſnīaoperet̉ hos effectꝰ dic vt noͣ. in. d. c. ꝓpoſuit. ⁊. ccū nr̄is ⁊. l. iulianꝰ. ff. de ꝯdi. inde. ⁊ in. l. cū ꝗs.p̄alle. ¶ Sꝫ vltra p̄dicta q̄ro pͦ ꝗd ſi debitor fecit appodiſſaꝫ ſeu chirogͣphū de pecunia mutuata quā in veritate nō accepit ſed ſpe future numeratōis ſimpl̓r fuit ꝯfeſſus ſe recepiſſe nec. jͣ.biēniū ꝓpoſuit exceptōeꝫ nō numerate pecunienunꝗd poſt lapſuꝫ biēnij hēat iſte debitor aliqd̓remediū. ⁊ videt̉ ꝙ nō ꝑ. d. l. in ꝯͣctibꝰ. vbi dr̄ ꝙſi debitor tacuit ꝑ biēniū nō hꝫ remediū qͦ minꝰſoluat. Hoſt. h̓ multa ſcripſit. ſꝫ in effectu vult ꝙqͣtuor remedia ꝯpetūt a pͥncipio debitori. pͥmūeſt exceptio nō numerate pecunie ⁊ hͦ durat ꝑbiēniū a tꝑe cōfeſſionis ⁊ trāſfert onus ꝓbandiin creditorē ꝙ pecunia fuit numerata ⁊ eſt exceptio magni effectꝰ ⁊ fuit inducta. qꝛ debitor anxietate ꝯſequēdi mutuū de facili ſcribit ad petitionē creditoris ſe recepiſſe qd̓ in veritate nō receperat. ¶ Scd̓m remediū eſt exceptio doli. ⁊hͦ nō tollit̉ tꝑe. qꝛ ſemꝑ doloſe petit creditor exqͦ pecunia nō eſt numerata. ar. in. l. ij. ff. de doliexcep. ſꝫ onꝰ ꝓbandi ꝙ nō fuit numerata incūbit ip̄i debitori. qꝛ ꝯfeſſio fac̄ fidē ꝯͣ eū ꝑ. c. ꝑ tuaſde ꝓba. ⁊ ꝑ. l. gn̄alit̓. C. de nō nn̄. ⁊ hͦ tenēt cōiterlegiſte in. l. ſi ex cautōe. C. eo. ti. ¶ 3ᵐ remediuꝫeſt exceptio in factū. ⁊ idē dicēdū qd̓ in p̄cedēti4º remediū eſt ꝯditio ob cām. qꝛ obligauitſe ob cām ⁊ cā nō fuit ſecuta. ⁊ hͨ exceptio cū ſitꝑſonalis durat. xxx. annis. l. ſicut. ff. de p̄ſcripij.xxx. an. lꝫ oportet ꝙ debitor ꝓbet pecuniā nonſolutam. vn̄ tm̄ in pͦ remedio releuat̉ debitor abonere ꝓbandi. ſꝫ eſt noͣbile dubiū ꝗd in eccl̓ia ⁊clericis reſpectu eoꝝ patrimonij nunꝗd poſt bienniū p̓uet̉ exceptōe nō numerate pecunie. Hoſti. inſtat multū ⁊ tn̄ ꝯcludit ꝙ nō. qꝛ. l. in ꝯͣctibꝰinducens preſcriptōem biennalem nō potuit p̄iudicare eccl̓ijs nec ꝑſonis eccl̓iaſticis que gaudent eodem priuilegio cū eccl̓ia. ⁊ pͥmo inducitin ar. l. fi. C. in quibꝰ cau. in inte. reſti. nō eſt ne.in fi. vbi patet ꝙ preſcriptio temporalis nō currit pupillo fortius nec eccleſie. itē qꝛ ꝯͣ eccleſiamnō ſufficit ꝓbare mutuū etiā vere factū. niſi ꝓbetur verſuꝫ in vtilitatē ip̄iꝰ. vt in. c. ꝙ ꝗbuſdā. defidei. ⁊ tradit in hͦ Hoſti. tres regl̓as noͣbiles. pͥma. l. imꝑialis fauēs eccleſijs ⁊ clericis ipſo facto approbata eſt ꝑ eccleſiā niſi exp̄ſſe reprobet̉ar. x. di. c. ſi in adiutoriū. 2ª regl̓a eſt lex imꝑialis dānoſa clericis vel eccl̓ijs nō valet in p̄indiciū ip̄oꝝ. niſi exp̄ſſe approbet̉ ꝑ eccleſiā. 3ª regula ſtatuta laicoꝝ inferioꝝ imꝑatore ſiue faueantſiue dānū inferant eccl̓ie nō valēt in p̄iudiciumvel fauorē eccl̓ie niſi exp̄ſſe approbent̉ ꝑ eccl̓iaꝫꝑ. c. eccl̓ia ſancte marie. de ꝯſti. ⁊ cum his dictisHoſti. trāſit h̓ Io. an. ſed moderniores quo adprimū dictum ſentiūt oppoſitū ⁊ melius iudiciomeo. nā. l. in ꝯͣctibus affert pͥuilegium debitoribus. vnde ante illā. l. incūbebat debitori onꝰ ꝓ

bandi nō eſſe numeratā pecuniā. eccl̓ia gͦ vl̓ clerici ſi volūt vti illo p̓uilegio legali debēt reciꝑecū moderatōibꝰ ſuis. vt. jͣ. biēniū nō vltra. vn̄ illa. l. nō eſt dānoſa. ſꝫ fauorabilis nec inducit p̄ſcriptōem contra bona eccl̓iaſtica. immo deditremedium tꝑe limitato. nec obſtat qd̓ dicit̉ deverſione. qꝛ nō indiſtincte eſt neceſſe ꝓbare verſum iuxta ea que dixi in. d. c. ꝙ quibuſdā. cōclude gͦ ꝙ tam eccl̓ia qͣꝫ clerici non pn̄t poſt biennium ꝓponere exceptōem nō numerate pecunieſtantibꝰ regulis diſponētibꝰ ſuꝑ ꝓbatōe verſi inſtatu ſuo ⁊ hoc nota.¶ De donationibus ℟ica.¶ Supra viſuꝫ eſt de ꝯͣctibꝰ nō gratuitis reſtabat videre de ꝯͣctibꝰ gratuitꝭ. merito auctor ſb̓ijcit ℟icā de donatōibus ⁊ q̄rit h̓ Io. an. ꝗd ſitdonatio. ⁊ pͦ dicit ꝙ eſt q̄dam liberalitas q̄ nulloiure cogēte ꝯcedit̉. vel ẜm Hoſt. eſt rei licite nullo iure cogēte mera libertate facta collatio. declara dr̄ rei licite. qꝛ in re illicita ⁊ inhoneſta nōꝯͣhit̉ donatio. ſicut nec vēditio. vt in. l. ꝙ ſepe. §.venenū. ff. de cōtrahē. emp. ⁊ noͣ hoc. Ex qͦ potes colligere ꝙ ſi ꝓmitto tibi donare rē illicitaꝫnō poſſum cōpelli ad donādum. Dicit̉ in diffinitōe nullo iure cogēte ⁊cͣ. qꝛ ſi p̄ceſſit obligatiociuilis tm̄ nō impedit donatōis effectum qꝛ illanō eſt ſufficiēs ad agendū nec retinendū. vndeſi dono tibi illā rē ad quā ſuꝫ obligatꝰ ciuilit̓ tm̄nō impedit̉ donatōis effectꝰ. ſecꝰ dicit Io. an.in obligatōe naͣli q̄ cauſat̉ ex nudo pacto. ſecꝰ inilla gnͣali obligatione vt benefacienti benefaciamus. qꝛ illa non impedit donationis effectuꝫ ⁊idem tenet̉ ꝑ glo. noͣ. in. l. donari. ff. de re. iu.⁊ in. l. ſꝫ ⁊ ſi. §. ꝯſuluit. ff. de pe. he̓. ⁊ hͨ multuꝫ ꝓſunt ad inſinuatōeꝫ faciēdā. Itē ꝓſunt in eo ꝗ ꝓhibet̉ donare. nam ſi p̄ceſſit obligatio naͣlis prima nō dicit̉ donatio. ſecus in 2ª ⁊ videt̉ Bar.trāſire in. l. i. ff. de dona. Sꝫ tu aduerte qꝛ idemBar. in ꝓhemio. ffoꝝ. dicit noͣbile v̓buꝫ iudiciomeo ꝙ donatio q̄ fit cā remuneratōis nō eſt vera donatio. ⁊ hoc mihi plus placet. nam eſt potius q̄dā ꝑmutatio ſeu cōpēſatio ſeruitij receptihͦ ꝓbo ꝑ. l. i. poſt pͥn. ff. de dona. vbi dicit̉ ꝙ illa ēpropria donatio ad quā donator mouetur nulla alia p̄cedente cauſa niſi vt exerceat magnificentiā ⁊ liberalitatē quādam ⁊ bene noͣ. ſꝫ ille ꝗeſt obligatꝰ ad antidota nō donat ſolū vt exerceat liberalitatē. ſꝫ potius vt ſoluat debitū nature ⁊ vt remuneret eū qui ſibi ſeruiuit. ꝓ hoc bo.tex. in. l. aꝗliꝰ. ff. de dona. vbi dicit̉ ꝙ ſi ꝗs donat mgr̄o ſuo illa nō eſt vera donatio. qꝛ potiusvoluit remunerare officiū ⁊ obſeꝗum mgr̄i. adidē. l. ſi pr̄. ff. eo. ti. Et ex dictis pōt inferri ꝙ inter cōiuges ꝓhibet̉ vera donatio qn̄ .ſ. nulla p̄ceſſit inter eos obligatio naͣlis. ſed ſi p̄ceſſit obligatio videt̉ tenere donatio. qꝛ vt dixi illa nō eſtvera donatio ⁊ hec faciunt ad multa.