incarnatio.

nr̄: vt ſūma indulgētia nos perducat ad gl̓iam. Et ſibi nos faciFig. at coheredes. Fig. Gen̄. xxviij.vbi legimus Ioſepha pr̄e ſuoIacob miſſū ad frēs ſuos reficere paſcētes pecora in ſichem:vbi inuenit eū vir errantē ⁊ duxit eum in dothaim. Spūalit̓.Ioſeph ꝗ a pr̄e plus amabat̉ceteris eo ꝙ ī ſenectute ipſū genuerat: ⁊ cui pr̄ polimitam fecerat tunica quā Rachel mr̄ eiusſuerat: denotat xp̄m dei ſiliuꝫ ꝙplus ceteris dei optimis filijsa deo pr̄e diligit̉. Sumꝰ .n. nos⁊ angeli dei filij adoptiōe: ſꝫ ipſe dei filius naͣ ⁊ ipſum pr̄ genuit in ſenectute vꝫ in eternitate:qꝛ neqꝫ priꝰ neqꝫ poſteriꝰ. Hittit̉ .n. a pr̄e viſitare filios ſuosqui paſcebāt oues in ſichem indutus tunica polimita vel talari: qꝛ deſcēdit dei filius d̓ celo ꝓgrediens ex vtero virginiſ: carne integra. ⁊ ab oī labe aliena:quā beata virgo ſola ſpūſſonctiv̓tute obūbrata ꝯcepit ⁊ peperitviſitare pctōres qui de mēſa paradiſi fuerāt eiecti. ⁊ facti crantpaſtores brutoꝝ. Venit igit̉ iuſichem primo: qui interpretat̉tefectio: qꝛ defectꝰ oīum bonoꝝpaſſus eſt nimia paupertate p̄uentus. Anſel. in libro de mediAn.tationibꝰ. O amanda ⁊ admiranda dignatio. deus immenſeglorie vermis contēptibilis ſieri nō deſpexiſti. paꝝ tibi viſum

eſt patrem nobis te eſſe ēt frater noſter eſſe dignatus es. Ettu domine vniuerſoꝝ ꝗ nullaꝫhabes indigētiā inter ipſa natiuitatis initia nō erubuiſti abiectiſſime pauꝑtatis guſtare īcomoda. Tibi .n. cum naſcererisnō erat locus in diuerſorio: neqꝫ cunabula que teneritudineꝫtuam exciperēt habuiſti. ſed invili preſepio ſordentis ſtabulitu qui terrā palmo cōcludis inuolūtus pāniculis reclinatꝰ es⁊ h̓ ipſum a brutis aīalibꝰ mater tua mutuo accepit. h̓ Anſelmus. Sed cū eſſet xp̄s in hac ſichem valle deformoſa vagus etprofugus ꝑꝑ Herodis rabieꝫa viro quodā ductꝰ eſt in dothaim: qꝛ xp̄s ꝑuenit ad p̄fixum apr̄e terminuꝫ ſui tꝑis ductꝰ ē avirtute charitatis ad anguſtiāpaſſiōis ⁊ crucis. Nam dothaim interpretatur anguſtia. Ibi.n. ꝑꝑ nimiā eius charitatē animam ſuā dilectā dedit ꝓ oībꝰ inredēptiōis p̄ciū: multa eſt ergobenignitas huiꝰ fratris nr̄i quivt nos reficeret gratijs: tāta ꝓnobis paſſus ē. Aug. in ſolilo. AuEcce dn̄e dilexiſti me plus qͣꝫte: qꝛ mori voluiſti ꝓpter me.tā caro precio redemiſti me. deſupplicio vocaſti me: noīe tuoſignaſti me: ſangnīe tuo vt memoriale tuū ſemꝑ eſſet apd̓ me⁊ nūqͣꝫ recederes a corde qui ꝓpter me noluiſti recedere a cru