Adulatio
facit medicus ꝗ egroto vidēsvulnꝰ īſanie plenū claudit illd̓ante plenā purgatiōeꝫ lꝫ videatur placere egroto eſt .n. aliqn̄dulcius infirmo ſubire mortispericulū qͣꝫ ſuſtinere amarū remediū. Spūalit̓. Adulator eſtpeſſimꝰ medicꝰ videt .n. īterduꝫmūdi diuites tumeſcer̄ ſuꝑbievulnere ⁊ nō conat̉ hanc exͣhere ⁊ curare inſanieꝫ ꝑ increpatiōis plaſtꝝ qd̓ ꝓh̓a ꝯmemoratpͣsͣ. c. xx. di. Increpaſti ſuperboſ maledcī ꝗ d̓. a. mā. t. Et alibi ſuꝑbis ꝯminādo ait vos āt ſicut vnus de prīcipibꝰ cadetis ſiue moriemini ſcꝫ cū prauis angelis cadetꝭ. Adulatio .n. claudit vulnꝰ ſuꝑbie ꝑ blādimēta ꝙbus clauſo vulnere: ⁊ cor ⁊ viſcera putredie replēt̉ mortaliī qua magis ſibi elatꝰ cōplacetqͣꝫ in ſanatiua increpatiōe ⁊ ſicmiſer decipit̉. Iſa. Popule meus ꝗ te btm̄ dicūt ipſi te decipiIig. unt. Figū. iij. Re. xxij. Achabrex yſrael noluit credere Michee ꝓphete dn̄i ſꝫ adherens falſis prophetis īgreſſus ē ad bellū ꝯͣ Regē ſyrie. ꝑcuſſus ē īterſtomachū ⁊ pulmonē ⁊ mortuus eſt veſpere ⁊ canesⁱ linxerūtſāguinē eiꝰ. Spūal̓r ꝑ AchabRegē ꝗlibet hō notat̉ ꝗ regere ac dirigere regnū ſuū .i. ſemetip̄ꝫ hꝫ ꝑ micheā ꝓphetā deinotat̉ corrector verax a quo ꝗ
libet vere viuere cupiēs dꝫ appetere corrigi: debetqꝫ ipſiꝰ īcrepatiōes patiēter audir̄. pͣs. corripiet me iuſtꝰ ꝑ falſos ꝓphetas ſubaudi adulatores īplentes aīos hoīum laudibꝰ falſiſſimis vt ipſe ſic deceptꝰ pōat ſe ꝯͣregē celi ſꝫ ꝑcuſſus ſagitta diuine ſententie corruit veſpe̓ .i. hora mortis ⁊ tūc canes īfernaleſſolicite bibūt eiꝰ ſāguinē. ⁊ tūcpoteſt cognoſcere ꝙ decipiebat̉adulatoꝝ laudibꝰ ⁊ laudatorūfalacijs Sen̄. epl̓a. lx. hec reci/ Se.tat d̓ Alexādro. Alexāder inꝗtcū eſſet ī obſeſſione cuiuſdā ciuitatis ſagitta qͣdā vulneratꝰ ēcū igit̉ reſꝑſo ſāguīe ſui vulneris dolor creſcert carnis obſtupuiſſet coactꝰ aſſiſtētibꝰ ait oēsīquit iurāt me eē filiuꝫ. Iouis.Sꝫ vulnꝰ hoc me eē hoīem clamat. Ecce qualiter ꝑcuſſus cōgnouit adulatoꝝ mēdacia q̄ an̄vulnus nullatenꝰ aduertebat.Mnis hō pͥmo bonumvinū ponit tu aūt qd̓ de Cteriꝰ ē. Io. ij. No. ꝙ ī cōuiuijs bn̄ ordīatis ſemꝑ bonūvinū reſeruat̉? Et rō ē qꝛ bonūvinū vltimo ſūptū facit receptū cibū bn̄ dirigere. Iō in nuptijs vbi xp̄s erat ī ꝗbꝰ nulla potuit eſſe inordinatio optimumvinū ex aqͣ xp̄i v̓tute ſcm̄ poſteriꝰ tāqͣꝫ meliꝰ reẜuatū ē. Spūalit̓. Cōuiue eccl̓iie priꝰ debēt ſu