⁊ꝑiter obligāt̉ ad reſtitutiōeꝫ vſuraꝝItē ſcūs Tho. ī pallegata. q. 78. arti. vl̓timo dīc ꝙ dās occaſiōeꝫ vſurario mutuādi ē ꝑticeps pctī. Et ideꝫ dīc de eocui placet ꝙ vſurariꝰ feneret̉. Sꝫ ꝯducētes p̄bēt occaſiōeꝫ fenerādi. Itē ꝯducēs paciſcit̉. gͦ ei placet ꝙ fenꝰ exerceatPactū .n. n̄e aliud niſi placitꝰ ꝯſēſusul̓ qn̄ duo uel plures in vnā volūtateꝯueniūt. ut dic̄ tex. ī. l. i. ff. d̓ pactꝭ. Vn̄negari nō pōt qn ꝯduces p̄beat occaſion peccādi. ⁊ ꝗn ei placeat qd̓ paciſcitur ⁊ ꝑ ꝯn̄s ncc̄io ei placet mutuatio.Itē dū dīc ꝙ iura nō loquūt̉ d̓ iudeisfenerātibꝰ ſꝫ d̓ xp̄ianiſ. ꝑpēdo ꝙ neſcitius canōicū. ꝗa de hͦ ē caus ī ꝯͣriuꝫ ī. c.pꝰ miſerabile. de vſurꝭ. Et ꝗcꝗd dicat.canōiſte dicūt ꝙ iura tā noua qͣꝫ atiqͣloquētia de feneratoībꝰ īcludūt iudeos. Et ꝗa hͦ ē declaratū ī vtroqꝫ cōſiliomeo nō repeto. Inū tn̄ n̄ omitto ꝙ lꝫiudei n̄ poſſint ligari ꝑ cēſurā eccl̓iaſticā. tn̄ ꝑ eccl̓iaꝫ p̄n̄t puniri alia pena. sͣ.denegādo cōione xp̄ianoꝝ eis. ut pꝫ īc. pꝰ miſerabilē. ⁊ ī cle. i. d̓ teſti. Itemeccl̓ia poſſet eos puire tꝑalit̓ .s. īcarce.rādo ⁊ alit̓. Vn̄ eccl̓ia hꝫ electioneꝫ anfaciat eos ꝯpelli ꝑ pͥncipes ſcl̓ares. anv̓o ꝑ ſe velit exerce iuriſdictionē ſi deſcō poſſit. ut dīc Inno. ī. c. qd̓ ſuꝑ his.d̓ voto. vbi dīc ꝙ papa poteſt puire iudeos ⁊ alios īfideles ſi delīquūt ꝯͣ legenaͣe ul̓ ꝯͣ legē ꝓpͥaꝫ. Et ibi dic ꝙ ꝗdampapa fecit ꝯburi qͣſdā libros iudeorūꝗ ꝯtinebāt he̓ſim ī lege ſua. Et hͦ ſeꝗt̉ibi Io. an. ⁊ oēs ſcribēteſ. Et plures auctoritates allegaui ꝙ eccl̓ia poſſit ſe d̓hͦ pctō īpedire ī vtroqꝫ ꝯſilio meo. immo dixi ꝙ eccl̓ia nullo mō dꝫ tolerareOdo me ꝯuerto ad cās qͣs allegat ꝓpt̓ qͣs dīc talē ꝯſenſuꝫnō eē pctm̄. Et pͦ dico ꝙ iſtecauſe n̄ ſūt vere. ſꝫ ātiquꝰ hoſtis cui ſūtmille cauſe nocendi ⁊ nomīa mille (utvtar v̓bis Dieronymi) illudit mētibꝰhoīuꝫ. ⁊ ī eoꝝ ſenſibꝰ iſtas cās fingit.Nā ſūt plures qͣꝫ. 14. āni ꝙ ſūt expulſiex iſta ciuitate ⁊ ſūt plꝰ qͣꝫ. 2ꝰ. ꝙ ſuntexpulſi d̓ciuitate Nīcētie. ⁊ tn̄ iſte ciuitates remanēt ī eodē ſtatu. Tn̄ ſcūsBernardinꝰ ī ẜmone ferie ſecūde poſtdn̄icā d̓ paſſiōe. ar. 2º. dīc ꝙ vſura generat qͣtuor abhoīabiles impietateſ ꝯͣdeū. ꝗa facit aīaꝫ blaſfemare deū ex eoꝙ hodie int̓ xp̄icolas mētes reꝑiūt̉ ꝙcredūt. īmo potiꝰ māifeſte aſſert ppl̓mſine aliqͦ manifeſto vſuraīo non poſſeſtare. Prima blaſfemia t̓ribil̓ ē ꝯdeuꝫdū ſibi īponit̉ īpoſſibilia p̄cepiſſe. cū īmultꝭ locꝭ ſcripture prauitas vſurariaoīo ⁊ abſolute ꝓhibeat̉. Secūda blaſfemīa ē. ꝗa blaſfemat̉ xp̄s ꝗ p̄cepit mutuū dari gratꝭ. ut pꝫ Lucꝭ. 6º caº. Cōtraqͥs blaſfemos clamat Hieroꝰ. dicens.Anathēa ſit qͥ dixerit deū p̄cepiſſe aliꝗd īpoſſibile. 3º blaſfemat̉ eccl̓ia ſcā q̄tā acerrīe ī ſacrꝭ canōibꝰ ⁊ decretꝭ vſuras ꝑſeꝗtur ⁊ īpugnat. Quarta blaſfemia. ꝗa blaſfemāt oēs ſcī doc ⁊ mēdaces exiſtimāt̉. dū vſurā quā ip̄i ꝯdēnāt in ppl̓is neceſſariā eē affirmāt. Etꝯcludit ꝙ ꝗlibꝫ xp̄ianꝰ ꝗ nō vult rue ītot blaſfemias firmit̓ obligat̉ crede̓ ꝙpoſſibile ē hūano generi ⁊ cuilibꝫ ppl̓oſtare abſqꝫ māifeſto vſurario. Et hācverā fidē ꝓbat pluribꝰ rōnibꝰ. de ꝗbꝰpeū. Pͣ. etiā ſi īcōueniētia q̄ iſte frat̓allegat eēt vera. adhuc nō lice̓t ꝯducere iudeos. ⁊ ꝯducētes eqͣlit̓ peccarētPotiꝰ .n. debemꝰ oīa mala pati qͣꝫ malo ꝯſētire. 32. q. §. ita ne. ⁊ ī. c. ſacrꝭ. qd̓me. cā. In̄ noͣbil̓ tex. Augꝭ. 23. q. 4. itaplāe. cū tribꝰ ſe. dīc ꝙ duo qͣcūqꝫ neceſſitate int̓ueniēte debet ītegͦ atqꝫ caſta