iuſſus venire ad papa nō excuſat̉ licꝫfuerit īpeditꝰ tꝑe cōſtituto ſi pꝰ ea ceſſante īpedimēto nō venit. 2º caſu qn̄tēpꝰ nō ē adiectū nō dr̄ debitor ī mora niſi cū fuerit int̓pellatꝰ uel ab eo debitū petitū. dcā. l. ſi ex legati. Et iſta īterpellatio dꝫ fieri congruo loco ⁊ tꝑeff. de v̓bo. obli. l. ꝯtinuꝰ. §. cū ita. vbidr̄ ꝙ a ꝓmittēte dare epheſi nō pōt peti anteqͣꝫ illūc potueīt accede̓ qn̄ ꝓmiſſor eſt Rome.¶ Sꝫꝗd qn̄ ꝗs obligat̉ ꝗa habꝫ rē aliena: ℟º. Iidet̉ idē ꝙ qn̄ ꝗs obligaturex ꝯͣctu ad ſpem. ꝑ dcām. l. ſi ex legatiff. de v̓bo. obli. videlꝫ ꝙ nō ſit ī moraan̄ int̓pellatōnē. ⁊ hͦ qn̄ habuit a pͥncipiorem bona fide. al̓ obligaret̉ ex delicto ⁊ eēt ſꝑ in mora. ut in ꝓxīo. §. p̄dictū ē Sꝫ ſi a pͥncipio habuit bona fidēnō videt̉ in mora an̄ int̓pellationē. ꝗaocā. l. ſi ex legati. loꝗt̉ etiā in legato īqͦ debet̉ res aliena. Gꝫ pōt dici ꝙ ſalteꝫde iure dīno ⁊ canōico ⁊ in foro pnīaliqn̄cūqꝫ habueīt ſcīam rei aliene ⁊ nonreddat qͣcitiꝰ pōt. dicat̉ in mora. quiaꝯſtituit in mala fide. exͣ de p̄ſcrip. c. fi.Et in mala fide nō licet uel ꝑ momentū morari. ꝗa oē qd̓ nō ē ex fide pctm̄ē. dcō. c. fi. Et ꝗcꝗd fit ꝯͣ ꝯſcīam edificat ad gehēnā. exͣ d̓ ſymo. c. ꝑ tuas. 2º.Nā ⁊ ſi tenet̉ ꝗs indicare dn̄o rē ſuamqi ſ.x. Ixietiā qn̄ aliꝰ hꝫ ne ip̄am ꝑdat. exͣd̓ fur.ꝗcū fure. qͣꝫto magꝭ tenet̉ indicare etdate qn̄ ip̄e hꝫ ⁊ ſcit dn̄m eiꝰ. p̄ſertimqn̄ dn̄s rei īpediret̉ ab int̓pellatiōe ul̓petitiōe ꝓpt̓ pauꝑtatē ul̓ aliā cāꝫ. niſiforte poſſeſſor habuerit iuſtā cām retinēdi ꝓpt̓ .s. ſūptus qͦs ī re bona fidefecit. ff. de fur. l. ſi is qͣ rē cōmodaſſet.uel ſi iuſto errore putauerit rē ſuā. qͦcaſu etiā ꝑ petitionē nō ꝯſtituit̉ ī mora. ff. d̓ peri. here. l. illud. Itē aduertēdū ꝙ an̄ interituꝫ rei mora ſꝑ purgaripōt. Purgatio aūt dꝫ fieri ꝑ oblatiōeꝫrei integre. ⁊ qͣlitatꝭ nō vitiāte. ⁊ congruo loco ⁊ tꝑe. ut sͣ. §. 4º. Iteꝫ nō qſꝑ vltīa mora nocet. ff. d̓ peri. ⁊ ꝯmo.rei ven. l. illud. vbi dr̄ ꝙ ſi vēditor fuit in mora dādi vinū veditū ⁊ exindeobtulerit ⁊ ēptor fuit in mora recipiēdi. mora nocet eptori ⁊ nō vēditori. ⁊idē ecōtra eēt. ꝗa ut ibi ꝯcludit̉ ſemꝑvltima mora nocet.¶ Sꝫ an moroſus teneat̉ de re ꝑdita ſieode mō fuiſſet pitura apud eū cui debebat̉? ℟º. Ir̄ ꝙ nō ſi ex ꝯtractu debebatur. ff. ad. l. rodi. d̓ iac. l. fi. §. fi. vbidr̄ ꝙ ſi nauta cum ſciret dn̄m nolle poſuit res in naui deteriori qͣꝫ cōuenerat⁊ perierīt. tenetur. niſi forte ⁊ illa nauis melior in qua erāt ponende ſimulperierit. Licꝫ enī nauta deliq̄rit ꝗa fecit ꝯtra ꝯuēta. ex qͦ tn̄ dn̄s ꝓpt̓ hͦ nō ēdānificatꝰ cū res oīo periture erāt nōtenetur. Sꝫ ſi res debebatur ex delictovr̄ ꝯcludi coit̓ ꝑ iuriſtas ꝙ tenetur. ꝑl. inuito. ff. de vi ⁊ vi ar. vbi dr̄ ꝙ ſi respereat cāu fortuito. tenet̉ ꝗ eā abſtulit etiā ſi res pereat ſine ſua culpa. ꝗa apͥncipio fuit ī mora. Idē ꝓbatur eo. ti.l. i. §. rectiſſime. Sꝫ aduertendū ꝙ aliud ē dice̓ etiā ſi res eēt apud creditorē eodē mō periture ⁊ aliud etiā ſi pereūt ſine culpa debitorꝭ. Pōt enī eē ꝙlicꝫ culpa debitorꝭ nō int̓ueneit. nō tn̄fuiſſent apud creditorē eodē mō ꝑiture. īmo etiā ꝯſiderat̉ ꝗa forte anqͣꝫ ꝑijſſent creditor vende̓ potuiſſet. Io debitor tenet̉ etiā ſi fuiſſent apud creditorē ꝑiture. l. cū reſ. §. fi. ff. d̓ lega. pͦ. vbidr̄ ꝙ ſi fūdꝰ legatꝰ ꝑeat caſmate tn̄ debitor tenet̉. ꝗa legatariꝰ potuit vende̓.Idē dr̄ ī. l. itē ſi vberatū. §. fi. ff. de reiven. ⁊ hͦ in dubio ſeruaretur ꝑ hͨ iura.