maior qn̄qꝫ minor numerꝰ taxādus ēẜm ꝙ infamīa uel crime ſūt magis uelminꝰ grauia. 2. q. §. p̄ſbyter. ⁊. c. omnibꝰ. in fi. In̄ Inno. indixit cuidā decano purgationē cū. 14. ſui ordīs. exͣ d̓purga. cano. int̓ ſollicitudīes. ⁊ cuidāep̄o īdixit purgationē cū duobꝰ abbatibus tm̄. exͣ de pur. ca. cū in iuuētuteEt ad hͦ exͣ de accu. cū. p. A. Idē ī ſū.eo. ti. q. 8. B¶ Quales debet eē ꝯpurgatores? ℟º.Si pn̄t hr̄i aliꝗ eiuſdē ordīs uel dignitatis hr̄i debēt. exͣ de purga. ca. int̓ ſollicitudīes. Al̓ ſi hr̄i nō poſſint puta ꝗailli ſūt inimici cuꝫ alijs inferiorꝭ ordīsuel etiā cū laicis poſſet ꝗs ſe purgare.2. q. §. ſi legitie. 7. c. oībꝰ. ī fi. exͣd̓ purga. cano. cū in iuuētute. diſ. 8i. clerici.Debēt tn̄ eē viri catholici. A ⁊ vitaꝓbati. ut in c. int̓ ſollicitudīes. de q. i.G. ⁊ ꝗ ꝯuerſationē ⁊ vitā eiꝰ etiamtrāſacto tꝑe nouerīt. A. nō ſolū in pſenti ut in tex. ꝗ ſeꝗt̉. B. ut in dictoc. int̓ ſollicitudines. ⁊. c. ſe. Quin etiācū mulieribꝰ religioſis ⁊ honeſtis poſſet ꝗs ſe purgare. 18. q. 2. in decima.in fi. A. Ide in dcā. q. 8. G¶ Coram quibꝰ dꝫ fieri purgatio? ℟º.Si aliꝗs eſt infamatꝰ apud ppl̓m debꝫſe purgare in publico. Gi apud cleruꝫcora clero. Si in vtroqꝫ caſu corā iudice. 23. diſ. illud. 22. q. 5. de crimīe. AIdē in dicta. q. 8. BQue ſorma iuram̄ti in purgatiōe?℟. Forma talis erit. Ego. N. iuro ꝙnō feci tale ꝗd ꝑ me. nec mādaui. necꝯſiliū nec fauorē nec auctoritatē dedidiſ. 30. ſi ꝗs viduā. 2. q. §. auditū. exͣde purga. cano. qͦtiēs. ⁊. c. fi. Pōt etiāaddi. Hec ratum habui ꝙ meo noīe factū fuerit. exͣ de reſti. ſpo. cū ad ſedē.ff. de vi ⁊ vi arma. l. 3. §. cū ꝓcur̄. AQuidā etiā addūt. nec ſciui. uel ſi ſciui ꝓhibere nō potui. ut in dicta. q. 8.vbi notant̉ oīa q̄ in iſto. §. habent. GCompurgatores v̓o iurabūt ſic. Iuroſiue iuramꝰ ꝙ credimꝰ verū eſſe illudqd̓ ipſe iurauit. exͣ eo. qͦtiens. Vel breuiꝰ ẜm Goff Infamatꝰ iurabit ſe īmunem a crimine de qͦ infamat̉. A. Hecforma exp̄ſſe reprobat̉ exͣ eo. c. fi. Ideopͥma melior eſt. G. Et cōpurgatoreſiurabūt ſe crede̓ illū veꝝ iuraſſe.¶ Quid ſi infamatꝰ defeceīt in purgatiōe? ℟º. Buniet̉ tāqͣꝫ ꝯuictꝰ. exͣ de accuſa. cū. p. ⁊ exͣ de ſymo. de hͦ. et. c. inſinuatū. Si v̓o purgationē rite feceritiudex ſine mora ⁊ difficultate dꝫ ſuſpēſionē ſi forte facta fuerit relaxare ⁊ eūab infamia crimīs abſolue̓. A. Et eūboni teſtīonij anūciare. ut in. c. qd̓ ſequit̉. B. exͣ de pur. cano. ex tuaꝝ.¶ Quid ſi purgatio nō fuit rite facta:℟º. Si nō fuit facta corā ſuo iudice ul̓etiā corā eo. ſꝫ fuit facta purgatio vulgaris etiā ſi infamatꝰ abſolutꝰ fueit. nihilominꝰ tenebit̉ iteꝝ canōice ſe purgare. exͣ de pur. ca. ex tuaꝝ. ⁊. c. cū dilectis. A. Idē in dcā. q. 8. ẜm Rlay. B¶ Utꝝ purgatio ſꝑ ſit recipiēda qn̄ īfamatꝰ offert eā. ℟º ẜm Ray. Duo caſus ſūt in quibꝰ nō dꝫ recipi. Inus eſtqn̄ crimē eſt notoriū. Alter ē qn̄ eſt accuſator ⁊ offert ꝓbationē. exͣ d̓ purga.cano. c. 2º. et. c. cū dilectis. A. Hocfuit dictū Ray. ut pꝫ in dcā. q. 8. p dictū. c. cū dilectis. ſiue. c. 2. qd̓ ad hͦ nihil face̓ videt̉. B¶ Utꝝ iudex poſſit indicere purgation ei quē ſuſpectū hꝫ ip̄e tm̄. ℟º. Nōniſi forte accuſatꝰ fueit ⁊ remaneat ſuſpectꝰ ſuo ep̄o aūt ſacerdotibꝰ aut honeſtis viris. 2. q. 5. oībꝰ. A. s. qn̄ exipſo ꝓceſſu licꝫ delictum non ſit plene